#Boost your positivity : Minder werken een goed plan ?

Oon zorgt deze week voor de challenge met dit :

Hoe zit dat bij jullie? Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze? Deel het via #boostyourpositivity en lees mee hoe anderen ‘werk’ ervaren.

Fijn zeg, ik mag hier zowat de titel van mijn blog verklaren (al is die niet helemaal met werk gerelateerd)

In het eerste deel van mijn leven ging ik, zoals zovelen, werken. Officieel 32 uren/week , maar meestal 36 uren en in piekmomenten durfde dat getal al eens naar de 50 uur/week schieten (boekhouding dus BTW-periodes, belastingdeadlines, …)

In die tijd was mijn huishouden een ramp, hier kon niemand over de vloer komen ik zou me kapot geschaamd hebben. Erger was dat hier niemand ‘mocht’ over de vloer komen. De echtgenoot en zijn neuroses en dwanggedachten lieten dat niet toe.

En toen stond er een boom in de weg op de echtgenoot zijn pad en was hij er plots niet meer …

Cru gezegd, maar dat was voor alle partijen een verlossing. Hij met een bovenkamer die niet toeliet dat hij normaal kon leven, met een lijf dat doorzopen was, was ongetwijfeld ongelukkig. De kinderen en ik waren dat door hem ook.

En dus startte er, in het begin heel onwezenlijk, een nieuw leven. En met alles wat ik had doorsparteld met mijn wederhelft moest het een beter leven worden!

Zes maanden lang heb ik nog de job gecombineerd met moederen en huishouden en ‘verdrieten’ en niet slapen en een kort lontje hebben door de stress, en …

En toen ging ik, na lang wikken en wegen op 31/12/2009 met pensioen. Wie me dat ooit zou gezegd hebben dat ik op mijn 40ste zou stoppen met werken, ik zou eens goed gelachen hebben en iets gezegd hebben van “ja, ja, in my dreams”

En ondanks het feit dat onze welvaartsstaat dit voorziet, voelde ik me een regelrechte profiteur. Niet dat ik op mijn lui gat ging zitten, dat niet want uit schrik van een ander gat, het zwarte nl ben ik heel mijn huis gaan omkeren.

Noem het waanzin of rouwverwerking, maar ik heb bijna alles veranderd in mijn woning dat me teveel aan de echtgenoot deed denken. Ik schilderde toen ook kamers boven in de meest felle kleuren (ondertussen, al heel wat bedaard, hangt daar alweer behang boven, oef !)

Mijn kinderen vonden het geweldig dat ik thuis was. De jongste (toen nog op de lagere school) kon over de middag gewoon naar huis komen i.p.v. bij verdrietige schoonouders te gaan, taxi mams was altijd present voor muziekschool en andere activiteiten, er konden vrienden over de vloer komen, kortom de figuurlijke tralies waren van voor de ramen van ons huis.

Maar na een jaar alleen maar thuis zijn moest er echt wel weer wat buitenshuis bijkomen voor mij want mijn leefwereld werd wel erg klein toen.

Omdat de maatschappij al zoveel doet voor mij, vond ik het niet meer dan normaal dat ik ook weer mijn steentje ging bijdragen. In mijn geval de zwakkeren in de maatschappij via vrijwilligerswerk letterlijk een stap verder brengen (minder mobielen vervoer)

Ik heb heel hard gelachen met mezelf, maar het was alsof de naambadge die ik kreeg voor het vervoer van mij weer een ‘echte’ en meetellende mens maakte.

Mijn klanten, meestal oudjes, zien me graag komen, ik heb er zelfs eentje die duchtig mijn PR doet, als was er maar één persoon op aarde die ziekenvervoer kon doen. Buiten een tweetal ‘tangen van wijven’ heb ik hierdoor fijne contacten in mijn leven gekregen.

In dat tweede deel van mijn leven heb ik ook TIJD, een luxegoed dat velen ontberen. Buiten het vrijwilligerswerk doe ik dus mijn huishouden op het gemak Niet té goed, dat mag niemand mij verwijten 🙂 maar naar behoren. Ik heb tijd gekregen voor pleziertjes zoals koken, Spaanse- en naailes, tuinieren, lezen en uiteraard bloggen !

Het heeft me weer onder de mensen gebracht, een eigen vriendenkring opgeleverd, een schat van een man.

Zei ik al niet dat het tweede deel van mijn leven beter moest zijn ?

De keuze voor het niet/minder werken is onrechtstreeks door de omstandigheden voor mij genomen, maar hoe ouder ik word, hoe gelukkiger ik met die keuze ben !

Advertenties

33 gedachtes over “#Boost your positivity : Minder werken een goed plan ?

  1. Zeer mooi verhaal met enkele kippenvelmomenten. Het leven was je niet altijd even gunstig gezind, en door omstandigheden werd je in de juiste richting geduwd. Moet een zeer lastige periode zijn geweest, maar je bent er bovenop gekomen. Van harte gegund!
    Zelf werk ik nu nog fulltime, maar ik voel dat ik het niet meer aankan. Moest ik mijn beroep vertellen, dan zou je jezelf afvragen hoe iemand met mijn job stress kan hebben, maar de buitenwereld ziet de werkelijkheid niet steeds. Vanaf januari zal ik 4/5den werken, zal wat minder verdienen, maar weet nu al dat ik er geen spijt van zal hebben…

    • Het leven heeft me geleerd dat het hier plots kan gedaan zijn, daarom ook dat ik heel erg kan naar waarde schatten wat ik nu heb.
      Je moet vooral niet te lang wachten met genieten nu je nog jong genoeg bent om daar ten volle te kunnen voor gaan. Natuurlijk zal je geen spijt hebben van een paar euro minder !

  2. Uit je verschillende stukjes had ik al min of meer kunnen opmaken hoe het leven je is vergaan. (Yep, ik ben een trouwe volger!)
    Maar om het nu zo nog eens samengevat te lezen, was toch weer even slikken. Ik kan niet anders dan je van ganser harte een geweldig tweede deel van je leven toewensen. You go, girl!

    Momenteel werk ik acht vijfden of zo. De vraag is maar hoe lang mijn lichaam dit nog zal tolereren. Maar kom, de vrieskou is in aantocht en dan ben ik met vakantie. 😉

  3. Ik had ook al ongeveer begrepen wat er allemaal was gebeurd de voorbije jaren, alleen dat boekhouden was me ontgaan.
    Amuseer je nog in de tweede helft. En mat wat geluk zijn er nog verlengingen nadien !

  4. Een heel mooie blog en ik heb veel respect voor je keuzes! Denk dat het stoppen met werken een noodzaak geweest is en goed voor jezelf en je kids…
    Het vrijwilligerswerk siert je en ik kan me voorstellen dat het een meerwaarde biedt…
    Liefs!

  5. Deze post bevestigt iets wat ik al een tijdje denk, namelijk dat “niet werken” eigenlijk niet bestaat. Want ge zegt dat ge eigenlijk niet meer werkt, maar gij werkt dus wél he: vrijwilligerswerk en kinderen opvoeden en voor het huishouden (en als ik het goed begrepen heb: ook voor uw echtgenoot?) zorgen, dat is allemaal werk. ge moet u echt niet schuldig voelen over dat pensioen hoor.
    Omwille van dit soort verhalen ben ik een voorstander van het basisinkomen. Gewoon iedereen een kleine basis, dat zou in veel gezinnen al flink wat druk van de ketel halen.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s