Emokip en moederkloek

Voor diegenen die het nog niet door hebben, het academiejaar is weer gestart. Dat wil zeggen dat ik na bijna vier maanden ongeveer altijd iemand thuis te hebben het kot weer voor mezelf heb (grote dochter haar schooljaar eindigde al op 5 juni)

Dit jaar zit diezelfde dochter ook weer op kot. Vorige week had ik nog niet teveel tijd om daar over na te denken wegens autoperikelen en inrichten van de kamer, maar zaterdag hakte het er stevig in.

(Dochter : even niet meelezen nu)

Tranen met tuiten, onredelijke angst om alles wat mis kan gaan, … al een geluk dat ik een goed lief heb die alles weer wat in proportie kan zetten

Maar ook al weet ik dat ze ondertussen 2 jaar ouder en wijzer is na de periode in Leuven, en al zit ze nu op een half uurtje met de wagen van huis, ik heb het er lastig mee.

Het feit dat ze me zondagnacht uit mijn bed zette om te vertellen dat ze zichzelf al op de eerste nacht had buitengesloten toen ze naar toilet ging (elektronische sloten aan de kamer) en dat zoiets ideaal was om nieuwe mensen te leren kennen hielp daar niet aan mee.

Nog minder vond ik dat toen ik gisteren rond 20u per sms vroeg of ze al weer in Gent was na haar vioolles in Leuven, madam het niet nodig achtte om me te antwoorden. Voor 1 keer zou ik willen dat ze even GSM-verslaafd is als haar zus.

En dan kroop ik op tijd in bed omdat de wekker hier zo vroeg staat voor de Piepedol en lag ik daar te koekeloeren.

Ik heb duidelijk een lesje nodig in loslaten, rationeel gezien weet ik dat ze zich perfect kan redden

Vanaf nu is geen nieuws, goed nieuws …

Advertenties

31 gedachtes over “Emokip en moederkloek

  1. Nu Middelste zijn derde jaar op kot inzet, zijn we het gewoon en genieten stiekem ๐Ÿ™‚ even van de rust, want hij is volop aanwezig als hij thuis is ๐Ÿ™‚ Maar bezorgdheid blijft altijd, zelfs als ze niet meer thuis wonen … Huil maar eens goed door of drink een lekker glas wijn ๐Ÿ™‚

  2. oh boy, ik heb dat nu al en ze is nog maar 10 (bijna, volgende week). Gelukkig is ze nog zo graag thuis of toch bij ons dat ik me nu eigenlijk nog geen zorgen moet maken maar toch doe ik het al. Enige troost: veel mama’s (en ook wel papa’s al geven die dat minder vaak toe) hebben er last van. Gedeelde smart is halve smart zeggen ze … x

  3. Jeetje, ik mag er aan denken. Loslaten blijft moeilijk blijkbaar. Nog 16 jaar om te wennen aan het idee dat mijn kinderen ooit op kot zullen gaan …

  4. Oh en ik dacht al dat ik de enige kip zonder kop was. Soms voel ik mij een stalkster… ’s morgens vroeg sms ik hem al om te vragen of hij toch wel op is, ik speel dus voor wekker op afstand. Als hij niet reageert, moet ik me inhouden om niet tot daar te rijden, erg hรฉ!

  5. Toen ik op kot ging had ik een gsm maar mijn moeder belde daar alleen maar naar om te horen wanneer mijn trein toekwam. Ze had zelf geen gsm om te smsn. Maar dat loslaten, dat is blijbaar niet alleen bij baby’s en kleuters!

  6. Ik ben nooit op kot geweest dus bij mij moesten mijn ouders direct afkicken toen ik het huis uitging… al kwam ik nog af en toe langs met de was om ze niet meteen cold turkey te laten gaan haha. Maar eerlijk die hadden precies totaal geen moeite met loslaten. Kan aan mij liggen; misschien leden ze stiekem ook wel onder mijn afwezigheid, ik ga het daarop houden voor mijn ijdelheid en onmisbaarheid…

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s