Emokip en moederkloek

Voor diegenen die het nog niet door hebben, het academiejaar is weer gestart. Dat wil zeggen dat ik na bijna vier maanden ongeveer altijd iemand thuis te hebben het kot weer voor mezelf heb (grote dochter haar schooljaar eindigde al op 5 juni)

Dit jaar zit diezelfde dochter ook weer op kot. Vorige week had ik nog niet teveel tijd om daar over na te denken wegens autoperikelen en inrichten van de kamer, maar zaterdag hakte het er stevig in.

(Dochter : even niet meelezen nu)

Tranen met tuiten, onredelijke angst om alles wat mis kan gaan, … al een geluk dat ik een goed lief heb die alles weer wat in proportie kan zetten

Maar ook al weet ik dat ze ondertussen 2 jaar ouder en wijzer is na de periode in Leuven, en al zit ze nu op een half uurtje met de wagen van huis, ik heb het er lastig mee.

Het feit dat ze me zondagnacht uit mijn bed zette om te vertellen dat ze zichzelf al op de eerste nacht had buitengesloten toen ze naar toilet ging (elektronische sloten aan de kamer) en dat zoiets ideaal was om nieuwe mensen te leren kennen hielp daar niet aan mee.

Nog minder vond ik dat toen ik gisteren rond 20u per sms vroeg of ze al weer in Gent was na haar vioolles in Leuven, madam het niet nodig achtte om me te antwoorden. Voor 1 keer zou ik willen dat ze even GSM-verslaafd is als haar zus.

En dan kroop ik op tijd in bed omdat de wekker hier zo vroeg staat voor de Piepedol en lag ik daar te koekeloeren.

Ik heb duidelijk een lesje nodig in loslaten, rationeel gezien weet ik dat ze zich perfect kan redden

Vanaf nu is geen nieuws, goed nieuws …

Advertenties

Zondags gebak

Vrijdag las ik bij Een lepeltje lekkers het recept voor een omgekeerde pruimentaart.

In mijn tuin is het echter niet echt pruimentijd geweest (behalve die enkele die we rechtstreeks van de boom in onze mond stopten) maar ik had wel gestoofde peren op overschot (na het fruitsap maken met de ontsapper blijven die nl over en ik vind dat doodzonde om ze weg te gooien)

Ik wou de taart ook maken alleen al omdat er kaneel in zat. Ondanks het feit dat kaneel iets was waarvan ik in mijn jeugd besloten had dat het slecht was en ik dat nooit meer zou eten, dit omdat mijn moeder vroeger eens per ongeluk kaneel i.p.v. muskaatnoot op de spruitjes had gedaan. Maar kijk, een mens wordt ouder en wijzer, en toen ik laatst in Gent bij Julie’s House overheerlijke appeltaart smulde met kaneel, wist ik dat ik mijn mening moest herzien.

Behalve de fruitsoort hield ik me voor de rest vrij goed aan het beschreven recept, al deed ik geen extra suiker meer op het fruit en bleef de citroen achterwege.

En dit was het resultaat :

perentaart

Het ziet er niet uit denkt u ? Wel ik denk dat ook !

Maar ik kan wel proeven en jullie niet, en dat maakt alles goed 🙂

Kinderpraat

Ik zie dat wel eens passeren bij jonge moeders, wat de kroost zoal uitkraamt. Hier mag ik het geen kinderpraat meer noemen want het komt van een 18-plusser :

Ik : “Moet je een Swiffer meehebben naar je kot ?”

Zij : “Waarvoor ?”

Ik : “Om het stof af te doen”

Zij : “Ik doe dat nooit”

Ik heb veel te veel achter dat kind haar kont gelopen vrees ik 😦

Deze week onderweg met het geleende karretje :

Ik : “vind je ook niet dat die auto zo trilt” (als we stilstonden voor de verkeerslichten)

Zij : “Ja, straks gaat alle cellulitis van onze billen trillen”

Spreek voor uw eigen kind, ik kijk nooit achterom, dus voor zover ik weet heb ik geen cellulitis 🙂

Vanmorgen, na het afhalen van haar rijbewijs bij het gemeentehuis. Hoewel ze er totaal geen zin in had, moest ze zelf rijden van mij :

Zij : “Oeps, ik heb precies tegen iets geduwd”

Ik : ‘”Misschien is het daardoor dat die ruitenwissers zo tekeer gaan”

Ik zal het maar steken op weer wennen aan onze auto na de rijschoolauto zeker?

Te klein is geen argument

… om het karretje niet definitief te houden

20150915_074127

Wat daar allemaal niet (wel dus) in kan :

  • 3 reiskoffers (twee kleine en één grote)
  • 2 curverboxen
  • een hoofdkussen
  • 3 kaders voor decoratie
  • een doos met potten en pannen
  • een platte bak met andere huisraad (glazen, borden, bestek, …)
  • een emmer met poetsgerief erin
  • een dweilsysteem
  • een printer

Voor het ladenblok dat onder het bureau past is helaas geen plaats meer, en lifters gaan we ook niet meenemen vandaag. En wegens geen trekhaak en mijn fietsrek in de dubbele bodem van de Clio, zal de fiets ook nog even thuisblijven.

Voor de rest : we gaan een kot inrichten !

Pech omarmen

Het had vandaag een normale dag van huismoederen en vrijwillige werker voor de minder mobielen moeten geweest zijn, ware het niet dat ik zelf mijn mobiliteit afgenomen werd.

Op weg naar een lief oud besje van 89 jaar dat moest afgehaald worden in een regionaal ziekenhuis viel ik namelijk in panne. De boordcomputer van de wagen gaf aan dat injectie van de motor defect was. Gelukkig kon ik me nog veilig parkeren.

Drie telefoontjes verder (de dispatch van het werk om mijn ritten om te boeken naar een andere chauffeur, de garage die me vertelde om vooral de motor niet opnieuw te proberen starten en de pechdienst inbegrepen in mijn autoverzekering) kon ik wachten op de takelwagen die binnen het uur ter hulp zou schieten.

Dat uur was een rekbaar begrip, en de vriendelijke pechverhelper kon – na met een toestel te controleren wat er loos was – niets meer doen dan mijn wagen opladen en hem naar de garage slepen.

De knoop in mijn maag na het internet te raadplegen over het defect werd daarmee alleen nog maar wat erger. Weeral kosten ! Dat zou toch niet mogen met een wagen die nog geen 4 jaar oud is !

Een Iveco-takel-rit verder en ik kreeg er nog een fijn hoofdpijntje bij.

Eens thuis kon ik weer naar de verzekering bellen om een vervangwagen te bestellen. Ik kon daarbij op een taxirit rekenen van mijn deur tot de rand van Gent waar een verhuurbedrijf mij van een karretje zou voorzien.

Mijn eerste vraag aan de chauffeur die me kwam afhalen was of de wagen die ze mij zouden geven iets kleiner mocht zijn (hij reed met een Land-Rover) De man moest lachen om mijn vraag, en verzekerde me dat dit in orde zou komen.

En of dat het in orde kwam !

Ik kreeg een charmant en kleurig stekkedozeke waar niemand naast kan kijken :

fiat 2 Fiat

Toen ik er mee thuiskwam vloog de Piepedol naar buiten en omarmde de achterkant van het karretje letterlijk (je moet daar echt geen lange armen voor hebben)

Dolenthousiast kreeg ik ook nog de boodschap mee “joehoe mama, we rijden nu met een rich-bitch auto”

De zorgen daarnaast zijnde de garagefactuur die nog moet volgen en het feit dat ik morgen met deze wagen een verhuis moet doen om de oudste haar kot te gaan inrichten zijn echter voor mij …

Voorlopig is (o)verleden

Oftewel Poppemiekes halen van een rijbewijs in X stappen.

In mijn ogen een eeuwigheid geleden schreek ik daar al eens over.

Om als begeleider bij de volgende dochter niet dezelfde fouten meer te maken schrijf ik hier een geheugensteuntje.

  • Een extra achteruitkijkspiegel is ondanks dat hij superlicht weegt en maar 4.95€ kost echt niet van plastiek.  Dat spiegelglas zegt dus krak als je daar te hard op duwt terwijl je die tegen het raam wil plakken (lompe ikke)
  • Let ten alle tijde op het feit of je pupil haar veiligheidsgordel aandoet.  Dan kom je niet tegen dat je na het verlaten van de doe-het-zelf (spiegel weet je wel) een drukke weg op moet (2×2 rijstroken) en dat die piep, piep, PIEP begint te gaan als je al rijdt.  Een leerlingchauffeur doet nl geen gordel aan al rijdende, die heeft twee handen nodig aan het stuur.  Voor de daaropvolgende rode verkeerslichten moet die ook niet aangedaan worden als er een ‘zwaantje’ voor ons staat, die moest maar eens in zijn achteruitkijkspiegel zitten kijken.
  • Een goede begeleider zegt méér dan 100m vooraf dat er moet getankt worden, zo voorkom je dat dochterlief in 5de afslaat en schok, schok, schok 3 meter voor de pomp stilvalt.
  • Een bijna 20-jarige weet niet hoe die moet tanken, dat moet dus aangeleerd worden.  Ja ECHT, die kaart moet voor het tanken in de betaalautomaat, en ECHT je MOET een code drukken en ECHT WEL een pompnummer kiezen !
  • Stenen rond mijn perken aan de oprit vermijden niet dat er toch bloemen sneuvelen, een uit de kluiten gewassen struik die tegen de achterruit tikt doet dat wel (ocharme, mijnen Oscar zijn derrière zo geschonden !)
  • Niet goed zien door de autoruiten dat kan verholpen worden, theorieboek blz … wat was alweer een ruitenwisser ?
  • Spiegels worden thuis in de garage juist gezet, niet 15 km later als je op de expresweg moet voorbijsteken (trouwens, blijf verdorie van die spiegels en die zetels, wij zijn even groot, die staan al goed !)
  • We maken van een voorlopig rijbewijs van 36 maanden geen rijbewijs van 18 maanden na het volgen van 20u rijschool, zo kunnen we vermijden dat dat laatste rijbewijs ook nog vervalt en dat er opnieuw geld moet betaald worden voor wéér 6 uren rijschool.

En nu nog wat tips voor Poppemieke :

  • Sleutels blijven niet op de wagen zitten als je ergens aankomt, en die autodeuren moeten echt op slot !
  • Een autodeur gaat ook niet open zonder op het knopje op de sleutel te drukken.
  • Onthoudt dat een vrachtwagen niet in 10 seconden aan 90km/h geraakt.  Als de lichten op groen springen en jij komt een eindje na zo een vrachtwagen dan moet er WEL vertraagd worden.
  • Waag het niet om de eerste maanden in een ondergrondse parking te kruipen.  Ik kom je echt niet helpen als je de helling niet opgeraakt zonder stilvallen !

Ook moet ik onthouden dat ik aan de volgende dochter moet zeggen dat ze op het examen niet moet discussiëren met de examinator, dat is nl niet bevorderlijk voor de goede afloop, dat ze ook geen voorrang moet nemen als ze die niet heeft, dat ze niet moet stoppen aan lichten als die op groen staan, dat als er een stopbord staat bij het verlaten van het examencentrum dat je dan niet in tweede op de baan komt, …

En ocharme Oscar …

20150617_105929

Stond die hekstijl toch wel in de weg zeker 😦

En reed die tuinmuur er toch wel tegen zeker 😦

En kon moeder dat niet allemaal met de omniumverzekering goedmaken (ai mijn portemonnee !)

Maar kijk, 8 september 2015 werd de dag dat het rijbewijs binnengehaald werd (totaal overbodig volgens haar, maar dat is een andere discussie) Ik kan alleen maar ‘wishing and hoping and praying’ dat er verstandig gereden wordt en dat andere chauffeurs dat in dochterlief haar buurt ook zullen doen.

 

 

 

Ik viel alweer in de prijzen

(nota aan mezelf : vul eens een lotto-formulier in wie weet is het daar nu het goede moment voor)

Van Trijnewijn kreeg ik The Versatile Blogger Award. Thanks a million zeggen ze dan in Ierland zeker ? Die gelukzak woont daar toch wel zeker …

versatile

De Versatile Blogger Award maakt je blog bekender en zorgt ervoor dat je andere leuke bloggers ontdekt. Het is de bedoeling dat je zeven feitjes over jezelf vertelt.

Daar gaan we :

  • Ik erger me aan rommel, behalve deze die ik zelf maak 🙂 Kom dus vooral niet kijken naar mijn bureau, mijn washuis en mijn tuinhuis. Er zijn goeie voornemens (altijd en veel ook) maar de uitvoering ervan laat wat op zich wachten.
  • Mijn lief en ik zijn een slechte match in bed. Laat ik me vlug verduidelijken vooraleer er ene in paniek schiet. Wij kunnen allebei amper slapen bij mekaar. Zijn gesnurk, mijn gewroet, te warm samen, bed te smal, … Over samen wakker liggen heb ik geen klachten.
  • Er zit een defect in mijn hersenen dat mij bepaalde linken niet laat leggen en ik vergeet daardoor ook de stomste dingen (niet mijn schuld, in de familie hebben ze dat allemaal, ik ben dus gewoon erfelijk belast) Ik kan dus gewoon ’s middags smakelijk mijn boterhammetjes zitten opeten, tegelijkertijd aan mijn dochter denken, maar ik zal er bvb niet opkomen dat ik haar geen eten heb meegegeven. Oeps ! Maar gelukkig overtref ik mezelf al een week, het dutske heeft nog geen honger moeten lijden.
  • Ik kook graag en goed, maar vraag me niet om een bechamelsaus te maken of een biefstuk te bakken. Pas op, ik krijg dat altijd wel anders opgelost zodat de dingen eetbaar op tafel komen, maar grote koks zouden hun haren uittrekken mochten ze me bezig zien.
  • Ik heb iets met symmetrie, en met kleuren die moeten passen. Zo hebben we in onze camel kleur zetel drie zachte dekentjes liggen. Eén ervan is wijnrood van kleur, de andere zijn bruintinten. De rode laat ik het liefst aan de dochters. Aan mijn wasdraad moeten kledingstukken ook het liefst met twee wasspelden van dezelfde kleur opgehangen worden. ‘Zot zijn doe gjeen zjeer’ zeggen ze hier wel eens
  • Het lief denkt nog altijd dat ik een mietje ben op het vlak van fietsen. Hij gaat me inderdaad niet zo gek maken dat ik naar Rome ga fietsen, maar volgens mij kan ik aardig wat trappen. Al ga ik niet ontkennen dat er wel wat werk zal zijn aan mijn uithoudingsvermogen.
  • En nu heel recent nieuws : mijn dochter heeft vandaag haar rijbewijs gehaald. De details van die daad smeer ik nog wel eens in ’t lang en in ’t breed uit (sorry dochter – slecht karakter zeker ?)

Voilà, opdracht klaar. Wie zich geroepen voelt om zelf zeven feiten te delen : laat u vooral gaan. Zelf ga ik geen mensen huiswerk geven.