Mijn vader is jarig vandaag

Ook al is hij er al meer dan 10 jaar niet meer.

En net vandaag breng ik een vrouw naar de kliniek wiens man nog naast ons pa in de kliniek gelegen heeft en zij doet mij een verhaal.

Dat mijn ouders zo een brave mensen waren en heel het verhaal van het verdriet dat hen is aangedaan door het feit dat ik niet meer naar huis kwam.

Mijn ouders wisten dat my dear husband daarvan de oorzaak was, de vrouw van vandaag wist ook dat ik niet de ideale man had getroffen.

Ik kan dat nu heel gemakkelijk op de echtgenoot steken, maar waarom heb ik me ooit zo laten doen dat ik diegenen die me wél graag zagen zo een pijn deed, terwijl ik bleef bij de man die de kinderen en mij zoveel kwaad heeft gedaan.

Het steekt. Na al die jaren nog altijd. En dat zal het altijd blijven doen !

Vanmorgen al was ik met Poppemieke op het kerkhof, en we namen een bloemetje mee. Eéntje met een sierkool erin, in memory of de lochting van ons vader …

Proficiat pa ! ‘k Hoop dat toen ik naast je bed zat in je laatste uren dat je beseft hebt hoe hard het me allemaal speet …

Advertenties

8 comments

  1. Proficiat met je vaders verjaardag ! Ik zou denken dat hij, vanop de wolk waarop ie nu zit, het allemaal nog beter snapt dan destijds. Maar moeilijk blijft het, en daarom vannhierui een warme knuffel !

  2. Het is, achteraf gezien, altijd zo makkelijk praten.
    Op dat moment deed je, waarvan jij dacht dat nodig of goed was.
    Het neemt natuurlijk de pijn en het verdriet niet weg.
    Hier een digitale knuffel…
    X

  3. Schuldgevoel en spijt, dat zijn de moeilijkste gevoelens om kwijt te raken. Je vader kon het vast wel begrijpen, net zoals jij je genoeg kan inleven in een ander en het zou begrijpen als die hetzelfde had gedaan als jij. Die ander, daar zou je begrip voor tonen en mild voor zijn. Gun dat jezelf ook maar. Ook van hier een knuffel.

Reacties zijn gesloten.