Ode aan het lief

Voilà zie schat, de titel alleen al beantwoordt je vraag of ik al dan niet over ons uitje ging schrijven 🙂

Dat het fijn was ! Wat zeg ik, het was héél fijn !

Ondanks het ‘kiendjes-alleen-laten-verhaal’ toch veel kunnen genieten, al was de heenrit alleen best wel lang. Vier uur. Dat is zo ver rijden tot mijn vaste radiozender niet meer te ontvangen was, en dan tweemaal dezelfde CD draaien, een Spaanse van Mecano. Ik raad dat Spaans trouwens niemand aan als je in Frankrijk op reis gaat, dat is nl niet bevorderlijk om in een Franse taalflow te geraken.  Het enige excuus dat ik kan bedenken om dat wél te doen is het feit dat ik niet alleen stevig verliefd ben op mijn lief, maar ook op de Spaanse taal.

We vonden mekaar dus in Châlons-en-Champagne en i.p.v. terug naar Reims te rijden zijn we – na fiets en bagage bij mijn Cliotje te voegen – recht naar Epernay gereden.  We bezochten Epernay (en Reims en champagneboeren, en …) al eens eerder, en ik moet ook toegeven, wij zijn champagnebarbaren, dus een middagmaal in een broodjeszaak verder reden we naar Laon, het stadje waar we ook gingen overnachten. De moderne benedenstad lieten we links liggen, en we beklommen ettelijke trappen om in de oude stad op de heuvel te geraken.  En als ik zeg oud, dan bedoel ik ook oud.  De immense kathedraal die getuigt van de grootsheid van de stad in het verleden, de huizen er rond, een oude abdijkerk, heel jammer dat ik niet enkele miljoenen op overschot heb, want alles kan daar een opknapbeurt gebruiken.  Nu vrees ik dat vele gebouwen staan te wachten tot de tijd helemaal zijn werk heeft gedaan en enkel de sloophamer nog voor verbetering kan zorgen.  Zo jammer dat op deze manier kostbaar erfgoed verloren dreigt te gaan !

We wandelden dus een heel stuk af, bekeken gevels, braken ons benen niet op de lompe kasseien (thank God for comfy shoes) gingen wat drinken en zochten dan uiteindelijk in de late namiddag ons hotel op om ons wat op te frissen en daar in de buurt wat te gaan eten in een grill-restaurant.

Na het eten namen we weer ons karretje om terug naar de oude stad te rijden, en dit keer reden we zelfs helemaal tot boven, onze sportiviteit kent nl grenzen 🙂 – luiaards die we soms zijn (foei !) Voor mij stiekem ook om het lief daarna nog iets te kunnen bewijzen, we hadden nl een discussie gehad over de plaats waar we eerder bij het bezoek aan de Champagnestreek waren afgezet met de bus.  Hij beweerde dat we net tijd gekregen hadden om de abdijkerk te zien aan de buitenkant, ik wist zeker dat het de kathedraal was.  Dat belooft tegen dat we oud zijn, straks kunnen we ons ongelijk niet toegeven en veranderen we in een kopie van mijn schoonouders (grote gruwel !)

Enfin, ik reed dus aan een andere kant de stad weer uit, wat ons nog mooie beelden van de stadsmuren en een stadspoort opleverde, reden daarna nog wat verloren ( we hadden het adres van ons hotel niet bij en de slimme telefoon weigerde zijn internet te openen, de ambetanterik !) maar uiteindelijk vonden we ons bed terug. Wat we in dat bed al dan niet deden ga ik hier niet beschrijven, wat ik wel kan zeggen is dat er van slapen niet veel in huis is gekomen.  Ook al beweerde het lief dat hij zeer slecht geslapen had, ik heb toch maar driekwart van de nacht wakker gelegen van zijn gesnurk 😦

Maar kom, vanmorgen zag ik hem nog altijd even graag en na een uitgebreid ontbijt waar geen van beiden aan lijnen heeft gedacht (we hebben daar wel voor betaald é zeg LOL) wou mijn schat na de wagen weer vol te laden met onze bagage nog eens langs die stadsmuren rijden, want hij wou die nog wel eens op foto hebben met de net verschijnende zon.

Terugkeren naar huis deden we een heel stuk weg van de autosnelweg, wat ons nog mooie landschappen en pittoreske zichten op dorpjes opleverde.  In Lille deed ik, toen wel al op de snelweg, ondanks de GPS nog eens van fout rijden (ja, ja, een vrouw, ik weet het …) wat me direct in een stresskip deed veranderen.  Een erfenis uit het verleden want toen zat er immers steeds een man naast me op reis die me op zo een momenten de huid vol schold, er was er immers maar één perfect in de wereld en dat was hij.

Gelukkig heb ik van dat verleden ook veel geleerd, en dus koos ik een véél betere partner. Mijn huidig mannetje is nl de kalmte zelve en loodste me via een andere weg weer op de goeie baan.  Uiteindelijk gingen we tegen de middag nog een hapje eten in de omgeving van Ieper en kon ik gaan zien of mijn kindjes nog leefden en het huis nog recht stond.

En na heel dit verhaal dekt de titel van mijn stuk de inhoud van het verhaal niet, dus dat maak ik nu goed met dit :

Een lieflijk lied van de eerder vermelde Mecano.

Advertenties

18 gedachtes over “Ode aan het lief

    • Na de Champagnestreek moest het chic zijn nietwaar. Dus kozen we een restaurant dat minstens een ster verdient.
      Maar nee gij, we gingen rap naar een frituur niet ver van Bellewaerde. 🙂

  1. Nu nog een vriend vinden die zelf achter het stuur kruipt i.p.v. jou te laten rijden. 🙂 Toch eens heerlijk hè, zo even verlost zijn van de kinderen. Moet kunnen!

    • Ik wil geen lief dat zelf wil rijden ! Ik ben er zeker van dat ik dat veel beter kan 🙂
      Ik ben er zo ene die haar stuur niet kan afgeven …
      Het was inderdaad fijn om eens met ons tweetjes weg te zijn, wat niet wegneemt dat de zorg om de achterblijvers wel blijft.

  2. Pingback: Ode aan veel lieven | second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s