Bruno in Wonderland : zijn verre tochten per fiets

Le Cercle des Voyageurs

Gisteren liet ik in de namiddag de studerende kroost in de brand – slechte moeder die ik ben – en ging ik samen met Bruno naar Brussel.

We zagen mekaar in Gent, waar ik al op de rechtstreekse trein zat, en hij moest overstappen.  Met schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat dit voor mij (op mijn 45ste) de allereerste treinrit was die ik alleen aanving, ik ben nl nogal vergroeid met 4 wielen onder mijn gat.

En toegegeven, het was gemakkelijk, op minder dan een uur stapten we uit in Brussel Centraal, terwijl ik onderweg ontspannen rond mij kon kijken, iets wat met de wagen iets minder evident is.

Een (veel te straffe – ze hebben daar een patent op in Brussel geloof ik) koffie verder zochten we de weg naar het doel van onze trip. Lees : ik kon een beetje gniffelen omdat Bruno (ondanks zijn tablet-gps) niet direct de weg vond.  Niet dat ik dat beter zou kunnen, echt niet, ik had er alle vertrouwen in dat we uiteindelijk ter plekke gingen geraken dankzij hem, en dat was ook zo !

Op 50 m van Manneken Pis (voor de gelegenheid getooid in een heksenpakje compleet met bezem) vonden we le Cercle des Voyageurs waar Bruno afgesproken had met iemand van de nieuw opgerichte vereniging die informatie verstrekt aan mensen die naar Rome willen reizen.

beeldig interieur, niet de beste foto want rap rap met de GSM gemaakt
beeldig interieur, niet de beste foto want rap rap met de GSM gemaakt

Het werd uiteindelijk i.p.v. informatie verstrekken meer een uitwisseling van ideeën rond de reisweg want mijn ventje is al supergoed voorbereid op zijn tocht.  Ik probeerde stoppen in mijn oren te steken toen het plots ging over gevaarlijke stukken in de tocht, maar helaas het is toch doorgedrongen … “niet ongerust zijn, niet piekeren vrouwmensch” zal mijn mantra worden vrees ik eens hij vertrekt 😦

Duidelijk is dat eens de microbe van het trekken iemand vast heeft, dat die mensen daar uren over kunnen doorbomen.  Wat ook steeds terugkomt is dat wandelaars eigenlijk neerkijken op mensen die het met de fiets doen, alsof iedereen zomaar een derde van een jaar kan vrij nemen om zo een tochten te maken.

Na ‘Le Cercle’ te verlaten voelden we ons nog wat toerist in eigen land en gingen we nog eens tot aan de Grote Markt. Ofwel was het veel te lang geleden, ofwel ben ik daar ‘vanzelevens’ nog nooit geweest, ik had er nl geen idee van dat die markt helemaal door gebouwen is omzoomd (ik dacht dat die minstens aan 1 kant open was), en bovendien vond ik hem klein uitvallen.

Zo op 1 dag én alleen met de trein reizen én de Grote Markt van Brussel zien, het doet wat met een mens 🙂

Uiteindelijk treinden we op het gemak weer naar Gent waar we dichtbij het station een restaurantje opzochten, waarna we weer elk een andere trein namen richting onze wederzijdse thuis.

Bij thuiskomst had de kroost me niet gemist (ik kan tenslotte de leerstof toch niet leren voor hen) en kon ik nog samen met de Piepedol een wandeling gaan maken in eigen dorp, wat er mee voor zorgde dat ik na nog wat te lezen een goeie nacht heb geslapen.

vanalles en nog wat

Knorretje

Als u denkt “ik roep de kinderen er gauw bij”, ik ga het hier niet over Winnie the Pooh hebben, dus denk maar anders 🙂

Ik ga het over dit hebben :

foto Google
foto Google

De gepersonaliseerde nummerplaat.  Met of zonder personalisatie, wij houden ons in de wagen vaak bezig met woorden verzinnen bij ‘normale platen’.  Dat personaliseren boycot ons spelletje soms wel.

Laat ik eerst duidelijk stellen dat het personaliseren mij absoluut NIET stoort.  Dat mensen €1000 over hebben om zo een plaat te hebben, voor mij niet gelaten.  In tijden dat overal moet op bespaard worden zijn zo een inkomsten voor de staat zeker welkom.

En het is duidelijk, wij lachen hier soms wel eens wat af met hetgeen we zien op de baan.  Zoals vanmorgen nog toen een bestelwagen van een groenten- en fruitboer ons passeerde en die als plaat ‘RODE BIET’ had.

‘PEPE’ is hier in de streek ook vaak op de baan.  Bij ons is dat het woord dat we voor opa gebruiken, en de combinatie van de plaat met de sportieve BMW past op die manier niet echt.

Heel erg origineel kon ik ‘CABRIO’ ook niet noemen toen onlangs een witte Duitser met rood cabrio-dak me passeerde op de snelweg.

Sommige platen moeten volgens mij ook een rode lap op een stier zijn bij de politie : ‘CATCH ME’ op een snelle Audi, ‘POLICE’ op een nog snellere bolide bvb.

Zelf heb ik geen idee wat ik op een nummerplaat zou zetten, ik hoef daar ook niet echt over na te denken, want ik besteed mijn centen liever op een andere manier.  Maar als het aan de normale prijs gewoon te kiezen zou zijn, dan zou ik puur uit nostalgie de volgende plaat kiezen : 98 FY 3, de nummerplaat waarmee mijn vader heel veel jaren heeft rondgereden.

Voor het lief is bovenstaande titel heel gepast.  Lief, maar een onverbeterlijke snurker 🙂

En u beste lezer, waarmee zou u de wagen tooien ?

Laat u volledig gaan in de commentaren !

liedjeskapstok, Snoepen van het leven

Ode aan het lief

Voilà zie schat, de titel alleen al beantwoordt je vraag of ik al dan niet over ons uitje ging schrijven 🙂

Dat het fijn was ! Wat zeg ik, het was héél fijn !

Ondanks het ‘kiendjes-alleen-laten-verhaal’ toch veel kunnen genieten, al was de heenrit alleen best wel lang. Vier uur. Dat is zo ver rijden tot mijn vaste radiozender niet meer te ontvangen was, en dan tweemaal dezelfde CD draaien, een Spaanse van Mecano. Ik raad dat Spaans trouwens niemand aan als je in Frankrijk op reis gaat, dat is nl niet bevorderlijk om in een Franse taalflow te geraken.  Het enige excuus dat ik kan bedenken om dat wél te doen is het feit dat ik niet alleen stevig verliefd ben op mijn lief, maar ook op de Spaanse taal.

We vonden mekaar dus in Châlons-en-Champagne en i.p.v. terug naar Reims te rijden zijn we – na fiets en bagage bij mijn Cliotje te voegen – recht naar Epernay gereden.  We bezochten Epernay (en Reims en champagneboeren, en …) al eens eerder, en ik moet ook toegeven, wij zijn champagnebarbaren, dus een middagmaal in een broodjeszaak verder reden we naar Laon, het stadje waar we ook gingen overnachten. De moderne benedenstad lieten we links liggen, en we beklommen ettelijke trappen om in de oude stad op de heuvel te geraken.  En als ik zeg oud, dan bedoel ik ook oud.  De immense kathedraal die getuigt van de grootsheid van de stad in het verleden, de huizen er rond, een oude abdijkerk, heel jammer dat ik niet enkele miljoenen op overschot heb, want alles kan daar een opknapbeurt gebruiken.  Nu vrees ik dat vele gebouwen staan te wachten tot de tijd helemaal zijn werk heeft gedaan en enkel de sloophamer nog voor verbetering kan zorgen.  Zo jammer dat op deze manier kostbaar erfgoed verloren dreigt te gaan !

We wandelden dus een heel stuk af, bekeken gevels, braken ons benen niet op de lompe kasseien (thank God for comfy shoes) gingen wat drinken en zochten dan uiteindelijk in de late namiddag ons hotel op om ons wat op te frissen en daar in de buurt wat te gaan eten in een grill-restaurant.

Na het eten namen we weer ons karretje om terug naar de oude stad te rijden, en dit keer reden we zelfs helemaal tot boven, onze sportiviteit kent nl grenzen 🙂 – luiaards die we soms zijn (foei !) Voor mij stiekem ook om het lief daarna nog iets te kunnen bewijzen, we hadden nl een discussie gehad over de plaats waar we eerder bij het bezoek aan de Champagnestreek waren afgezet met de bus.  Hij beweerde dat we net tijd gekregen hadden om de abdijkerk te zien aan de buitenkant, ik wist zeker dat het de kathedraal was.  Dat belooft tegen dat we oud zijn, straks kunnen we ons ongelijk niet toegeven en veranderen we in een kopie van mijn schoonouders (grote gruwel !)

Enfin, ik reed dus aan een andere kant de stad weer uit, wat ons nog mooie beelden van de stadsmuren en een stadspoort opleverde, reden daarna nog wat verloren ( we hadden het adres van ons hotel niet bij en de slimme telefoon weigerde zijn internet te openen, de ambetanterik !) maar uiteindelijk vonden we ons bed terug. Wat we in dat bed al dan niet deden ga ik hier niet beschrijven, wat ik wel kan zeggen is dat er van slapen niet veel in huis is gekomen.  Ook al beweerde het lief dat hij zeer slecht geslapen had, ik heb toch maar driekwart van de nacht wakker gelegen van zijn gesnurk 😦

Maar kom, vanmorgen zag ik hem nog altijd even graag en na een uitgebreid ontbijt waar geen van beiden aan lijnen heeft gedacht (we hebben daar wel voor betaald é zeg LOL) wou mijn schat na de wagen weer vol te laden met onze bagage nog eens langs die stadsmuren rijden, want hij wou die nog wel eens op foto hebben met de net verschijnende zon.

Terugkeren naar huis deden we een heel stuk weg van de autosnelweg, wat ons nog mooie landschappen en pittoreske zichten op dorpjes opleverde.  In Lille deed ik, toen wel al op de snelweg, ondanks de GPS nog eens van fout rijden (ja, ja, een vrouw, ik weet het …) wat me direct in een stresskip deed veranderen.  Een erfenis uit het verleden want toen zat er immers steeds een man naast me op reis die me op zo een momenten de huid vol schold, er was er immers maar één perfect in de wereld en dat was hij.

Gelukkig heb ik van dat verleden ook veel geleerd, en dus koos ik een véél betere partner. Mijn huidig mannetje is nl de kalmte zelve en loodste me via een andere weg weer op de goeie baan.  Uiteindelijk gingen we tegen de middag nog een hapje eten in de omgeving van Ieper en kon ik gaan zien of mijn kindjes nog leefden en het huis nog recht stond.

En na heel dit verhaal dekt de titel van mijn stuk de inhoud van het verhaal niet, dus dat maak ik nu goed met dit :

Een lieflijk lied van de eerder vermelde Mecano.

vanalles en nog wat

De voorbije week en vandaag

  • … begon ik op zondag heel vroeg (na een te korte nacht door de logés en uitgaande dochter) omdat grote dochter al iets na 7u een trein te halen had naar Gent.  Ze was nl gebombardeerd tot busverantwoordelijke en had als taak om een groot deel van het orkest en hun instrumenten in Nieuwpoort te krijgen voor een concert.
  • … zag ik voor het eerst de Kattenstoet in Ieper, hoewel, zien, mijn klein gestalte kon de menigte amper overzien, het grootste deel keek ik onder een tribune door.  Gelukkig passeert daar nu en dan een reuzenbeeld waarvoor niemand groot moet zijn om die te zien
  • … nam ik die avond ook afscheid van Bruno omdat hij op maandag vertrok voor zijn proloog op weg naar Rome.  De route gaat van Ieper naar Châlons-en-Champagne (net voorbij Reims).  De verslagen van die tocht zijn hier te lezen.
  • … bracht ik op maandag een lief oudje naar de kliniek, nadat ik ze een tijd geleden was ‘vergeten’ volgens mijn schoonmoeder die denkt dat zij over mijn agenda moet beslissen.  Die dag wapperden ook drie wasmachines was aan de wasdraad, wat ons o.a. zalig ruikende lakens opleverde.
  • … was grote dochter thuis op dinsdag en vond ze het normaal dat her dear mother Engelse conversaties oefende met haar als voorbereiding op het mondeling examen van de woensdag. Het leverde haar op woensdag al haar punten op en de opmerking van de leerkracht of ze in haar les überhaupt nog iets bijleert, wat kan tellen als compliment !
  • … verbleef ik gisterenmorgen en tot een eind na de middag in een regionale kliniek.  Het was vooraf niet duidelijk dat die afspraak zo lang zou duren, had ik dat geweten, ik had al mijn boodschappen kunnen doen. Uiteindelijk moest de bewuste vrouw in de namiddag nog terug.  Meer dan rap eten, grote dochter van het station halen, een was insteken en een vaatwasser legen heb ik tussenin niet kunnen doen.
  • … ging ik driemaal wandelen.  Zondagmorgen alleen een tocht van een 6-tal km, dinsdag met grote dochter een soortgelijke afstand, en gisterenavond met de volledige kroost een iets korter tochtje.  Het levert me de laatste dagen vlot elke dag meer dan 10000 stappen op, mijn stappenteller is weer mijn maatje tegenwoordig !
  • … was grote dochter vanmorgen al vroeg present (7u15) om de laatste planningen te maken voor de blok, want die begint morgen (weeral, zucht !)
  • … stond ik een klein half uur later ook beneden, namen we samen ontbijt en kon ik vroeg aan de strijk beginnen.
  • … kijk ik vooruit naar morgen, want dan moet/mag ik mijn schat gaan afhalen in de streek van Reims, waar we samen nog wat de toerist gaan uithangen, een nacht blijven slapen en zaterdag op het gemak terug naar huis komen.
  • … moet dit zich vooraf schuldig voelend mamadier (zo die kindjes alleen laten …) nog van kokeneten gaan doen, zodat die zoetjes niets tekort komen gedurende mijn afwezigheid.
  • … zit er vanmiddag nog een klein uitje in met de meiden, nog even ontspannen voor het studeren weer volle bak moet.  We gaan naar Damme, twee tentoonstellingen gaan bekijken, op het boekenmarktje en in de boekenwinkeltjes gaan snuisteren, beetje wandelen, … altijd leuk daar !
't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ..., Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

De jeugd van tegenwoordig

Ben ik oud aan het worden, ik weet het niet, maar ik heb zin om eens goed ouderwets te preken !

Laat ik het eens over opvoeden hebben.  Behalve dat ik twee stuks kroost heb, wil ik me in dat onderwerp allesbehalve een expert noemen.  Wat ik wel doe is moeite doen, VEEL moeite om van mijn twee dochters mensen te maken die er staan in de maatschappij, die respect betonen voor anderen en op de eerste plaats zelfrespect hebben.

Ik heb dit weekend voorbeelden gezien en gehoord van kinderen die niet zoveel sturing gekregen hebben.  De jongste ging hier in ons dorp naar een fuif. Groot spectakel, groot lawaai (doenke doenke doenk tot in de vroeg uren), bekende DJ-Sets, 2000 man aanwezig, kortom er gebeurde eens iets op de boerenbuiten 🙂

Ze deed dat samen met drie vriendinnen, waarvan er twee hier bleven slapen.  Haar eerste echte fuif, waar het nog even spannend was omdat je niet onder de 16 binnen mocht en zij wordt maar 16 in november.

Eerste fuif, nog jong zijnde, ze kreeg dus een uur waarop ze thuis moest zijn, 3u nl, wat ik eigenlijk heel gul vond van mezelf (ik geef toe ze heeft wat moeten aandringen)

Verslag van de feestvreugde :

  • Jongeren kunnen niet meer fuiven zonder alcohol.  Niet 1 Kriek zoals de Piepedol, maar zich lazarus zuipen.  De ambulance (die op het terrein aanwezig was – ze verwachten duidelijk zo een toestanden) is mogen uitrukken. En dan zwijg ik nog over 16-jarigen die compleet stoned rondlopen.
  • Jongeren hebben weinig zelfrespect en denken te weinig na over hun daden.  Getuige één van dochters’ vriendinnen die op de fuif afspreekt met een jongen die ze enkel virtueel kent, een gast die 4 jaar ouder is dan haar (zat bij Poppemieke in de klas) en waarmee ze meteen van plan is om te ‘muilen’ en waarvoor ze de hele week bij de PIepedol heeft gezaagd of hij geen tent in onze tuin kon zetten, dan konden ze daar samen slapen.
  • Punt 1 en punt 2 zorgen er samen ook voor dat alle gêne wegvalt, want een hele meute meisjes in de tent deed dat muilen gewoon met mekaar, van de ene naar de andere.  Kuskesdans voor gevorderden zeg maar.
  • Jongeren kunnen zich niet aan afspraken houden.  Dochter heeft de vriendinnen (goed boven hun theewater) bijna letterlijk moeten meesleuren naar huis, die wilden gewoon nog blijven.
  • Die twee logés vroegen me of ze in de keuken konden slapen (ik had ze wel door, die wilden even later weer naar buiten glippen om terug te gaan fuiven), terwijl boven een halve verhuis gebeurd was om ze te slapen te leggen. Mijn kordaat neen, deed ze afdruipen naar de badkamer en zich naar boven begeven.  Ik had even kordaat gevraagd om stilte eens ze boven waren vermits ik en de oudste om half 7 uit onze nest moesten.  Die stilte ben ik een tijd later toch nog moeten gaan afdwingen.  De Piepedol probeerde dat al eerder maar het had niet gewerkt.
  • Het odeurtje dat ’s morgens uit de kamer van het drietal kwam was er zeker geen om te gaan bottelen, ik werd er gewoon misselijk van.
  • Op mijn vraag hoe het tweetal thuis ging geraken zei de dochter dat ze te voet gingen.  Nu is dat toch wel een wandeling van 2 uur, dus bood ik nog aan om ze thuis te brengen.  Kinderen die bij mij logeren neem ik ook als mijn verantwoordelijkheid, er moest maar eens iets gebeuren onderweg.  Dat aanbod werd samen met ontbijt afgewimpeld, ze zouden eerst langs de bakker gaan en toch te voet gaan.  Ze kunnen nu thuis zeggen dat ze niets kregen hier en dat ik ze niet wilde naar huis brengen.  Wedden ?

Besluit is dat de jongste al vóór dat ik dat deed besloten heeft dat hier geen logés meer blijven na fuiven. Ze was meer dan teleurgesteld in haar vriendinnen en kon er niet bij dat er totaal geen respect was voor regels in ons huis, voor afspraken die wij gemaakt hadden en voor mij.  Fuiven op zich is wel leuk vind ze.

Zij en ik hebben een hele tijd zitten praten aan de ontbijttafel terwijl het tweetal mijn badkamer onveilig maakte.  Ik moet besluiten dat mijn opvoedwerk toch niet voor niets geweest is.

Klein minpuntje : ze was moederdag vergeten (kan al eens gebeuren als je niet veel geslapen hebt) Toen ik al lachende zei : “a ja mama, proficiat met je moederdag” vloog ze me om de nek en zei ze heel gemeend : “och mama, ik ben toch zo blij dat jij mijn mama bent”

En dat laatste deed me ter plekke smelten 🙂