Waarom ik gisteren zo kwaad werd

Het leek wel of de geschiedenis zich nog eens moest herhalen en dat ze bij de schoonthuis niets geleerd hadden van het verleden.
Iemand met een minderwaardigheidscomplex opzadelen is de grote reden waarom ik gisteren zo kwaad geworden ben.  Hun zoon (al als kind een heel gevoelig manneke) heeft heel zijn leven altijd moeten hengelen naar goedkeuring van zijn ouders.  Goedkeuring en steun die hij NOOIT heeft gekregen, anderen (de klanten of kinderen van hun klanten) waren altijd beter.
Ook hij had graag een richting gevolgd in het middelbaar met een praktische inslag, maar ze vonden hem te slim dus moest hij zijn broek verslijten in een richting die hem geen bal interesseerde.  Het heeft van hem een rebel gemaakt, hij is drugsverslaafd geraakt en is uiteindelijk van school gesmeten (dat o zo belangrijke internaat waar alleen kinderen opzaten van de gegoede klasse)
Uiteindelijk heeft hij zijn middelbaar afgemaakt in een andere school, maar daarna heeft hij – behalve een jaar voor verpleger leren – geen diploma meer gehaald.
Hij is er de meest (faal)angstige en onzekere persoon door geworden, heeft dwangneuroses ontwikkeld en is waarschijnlijk daardoor een alcoholist geworden.  De miserie die daaruit is ontstaan hebben ik en de kinderen ten volle mogen meemaken.
Mijn jongste lijkt qua karakter goed op haar vader, ik weet dat ze ook graag zou hebben dat memé en pepé trots op haar zouden zijn, daarom heb ik haar het voorval ook heel eerlijk verteld.  Ik wil haar de ontgoocheling besparen dat ze uiteindelijk toch nooit goed gaat kunnen doen.
Dat het kind nu al met de angst zit dat ze zich levenslang gaat schuldig voelen mocht de ruzie niet opgelost worden voor memé en pepé het hoofd neerleggen vind ik nu heel erg.  Ze ziet haar grootouders graag, alleen is die liefde op veel vlakken niet wederkerig.
Bij hen wordt liefde uitgekeerd in euro.  het “als je op je volgend rapport 70% haalt, krijg je zoveel van mij” maakt weinig indruk op de dochter (wat ben ik daar blij om !) Het kind heeft behoefte aan empathie, aan warmte, aan weten dat ze mag zijn wie ze is.
Daarom ook dat ik haar gisteren de reacties op mijn vorig postje heb laten lezen (ze komt hier anders maar sporadisch lezen) en ze werd daar oprecht blij van.  Waarvoor dank allemaal !
Advertenties

8 gedachtes over “Waarom ik gisteren zo kwaad werd

  1. Goed voor je dochter!

    Ik denk echter dat je je moet realiseren dat je schoonouders niet zullen veranderen en dat je dus geen energie mag verliezen aan het proberen veranderen van hen of hen tot inzicht te doen komen.
    Het is heel cru, maar ze kunnen jouw kinderen niet geven wat ze nodig hebben.

    Ik denk dat jij je wel realiseert welke steun jouw kinderen nodig hebben, dus dat jij het voor elkaar zal moeten krijgen. En dat je dat kan, daar twijfel ik niet aan. Dit tegelijkertijd met het hen meegeven van het bewustzijn dat hun grootouders er niet toe in staat zijn en dat het waarschijnlijk ook beter is om niets te verwachten. Als er dan toch een positieve stap komt, is dat mooi meegenomen. Maar het zou jammer zijn als jouw fijne kinderen en jij energie verliezen aan wachten op iets dat niet kan komen, of hopen op een inzicht van mensen die er niet toe in staat zijn.

    Je kan jammer genoeg anderen niet veranderen, je kan wel kiezen hoe je er mee om gaat. En volgens mij hebben jullie alles in huis om hier realistisch en rustig mee om te gaan.

  2. Pingback: De voorbije week | second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s