vanalles en nog wat

Ik moet dringend iets doen aan de gleuf van mijn brievenbus

Niet dat ik klachten kreeg van de post (size matters bij BPost !) over lengte en breedte van het ding, maar omdat er zo een grote shit doorheen gaat.

Ik moet dat dringend verhelpen met een sticker die (zou moeten) verhinderen dat er nog reclamedrukwerk en regionale pers op mijn adres toekomt. (nota aan mezelve, na dit schrijven print je dat hier direct af !) Ik erger me trouwens niet alleen de kwaliteit van de pers, maar nog meer aan de pak papier die zo week na week verspild wordt (ocharme al die bomen die daarvoor gekapt worden).

Gisteren had mijn brievenbus de grote eer om ‘De Meetjeslander’ te ontvangen.  Op de site van dat blad vind ik het doel terug :

‘Wekelijks geeft De Meetjeslander een ruim aanbod van objectieve, regionale berichtgeving. Met ook enkele vaste rubrieken als de opinie, santé, foto van de week, … spreekt De Meetjeslander elke week opnieuw een breed publiek in het Meetjesland aan.’

Vermits ik (wegens mijn woonplaats) behoor tot dit breed publiek heb ik de krant ook eens doorbladerd.  De volgende hoogstaande journalistiek wil ik u niet onthouden :

Vermoeden van tentsletje in Boekhoute

Lees en ween !

Om die vrouw die haar ‘gerief’ nu kwijt is, om de onvolledigheid van de informatie : er had toch op zijn minst een chassisnummer van die Tarzan mogen bijstaan, bouwjaar en aantal ‘draaiuren’ ontbreken ook en tot overmaat van ramp is het artikel niet ondertekend waardoor de eigenares niet kan klagen bij de schrijver dat hij/zij haar voor slet heeft uitgemaakt.

Voor u denkt dat ik me dat al te persoonlijk aantrek : IK ben mijn Tarzan NIET kwijt ! Mijn mannetje doet zijn werk uitstekend dus ik heb dat niet nodig.

En nu moet u me excuseren, ik ga van gleuf(klep)versiering doen.

Dit was beter fictie geweest ...

Zayn Malik

Jongen toch, die timing kon toch stukken beter !!

Zoals ik al eerder zei heb ik een Directioner (fan van One Direction) in huis.

Datzelfde broedsel heeft momenteel examens.

En vandaag kwam het nieuws dat Zayn de groep verlaat.  Niet na de wereldtournee, niet na het uitbrengen van het vijfde album, nee, nu, sebiets.

Dat ze niet dood wil gaan zonder hem ooit in levende lijve gezien te hebben zei mijn Dolleke, dat er nu niemand zijn hoge noten gaat kunnen zingen, dat het concert in juni niet goed gaat zijn zonder hem, …

Een drama dat hier meer dan 1 richting uitgaat 😦

Ik hoop alvast niet de richting van een slecht rapport, want ze was zo goed aan het studeren de laatste dagen.

Volgens mij zijn vandaag een paar puberharten gebroken …

't moet van mijn lever !, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, Snoepen van het leven

Bergen en dalen

Het leven zoals het is : over the top gelukkig zijn en even daarna merken dat een dal een afgrond is …

Het passeerde hier zomaar zonder vragen allemaal de revue.

Omdat ik mezelf wil bewijzen dat ik optimist ben (het lukt momenteel wel niet goed) zal ik de laagten eerst opnoemen :

  • Een geblokkeerde onderrug hebben.  Gisteren kwam dat zomaar aanwaaien.  Geen verkeerde beweging, niet door sporten, plots was dat daar.  Hier zitten typen is al pijnlijk, autorijden en de coördinatie van benen gebruiken en zitten is pure horror.
  • Weglopen van huis, ikke dan nog.  Twee dochters hebben die zo lelijk ruzie maken dat ik er niet meer tegen kan, in mijn auto stap en wegrijd.  En dan als een klein kind zitten snotteren in de auto in onze nabijgelegen bossen.  Tegelijk beseffen dat weglopen het laatste is wat je als moeder doet, daar nog meer moeten door blèten, maar toch maar weer naar huis rijden.
  • Weglopen van huis, de Piepedol.  Toen ik vertrok heeft zij even later haar spullen gepakt (boekentas en al, die wou eventjes wegblijven) en is ze naar haar vriendin gefietst.  Gsm open en bloot op tafel laten liggen, ik moest haar vooral niet bellen … Een bericht van mij verder naar de vriendin en ze kwam met hangende pootjes weer naar huis, waar we blèten maal twee deden en waar ik mijn kleinste verzekerde dat ik mijn kinderen nooit in de steek zou laten.  De echtgenoot is nl deels geworden wie hij was door een erge vorm van verlatingsangst die hij als kind heeft gekregen, welke mama zou ik zijn mocht ik mijn kind ook met zoiets opzadelen.
  • Discussiëren met het lief over mijn reisbestemming terwijl hij naar Rome fietst (daarover later meer) het is al goed dat daardoor een reisje met ons twee in het water valt, dat hij zich niet moet moeien hoe ik die dagen nu ga vullen.
  • Gisterenavond boodschappen gaan doen, een schaal van anderhalve kilo kalkoenschnitsels kopen in promotie, en maar vanmorgen beseffen dat die in de wagen is blijven staan (ook al door die rug mijn wagen niet helemaal leeggemaakt)
  • Vorige week horen van de schoonma dat ze zo een zin heeft in rijstpap, en weten dat ze het niet meer kan opbrengen om die zelf te maken.  Zij een eens zo fiere vrouw, voor wie niets teveel was.  Oud worden en aan de sukkel zijn is klote !
  • Een patiënte naar de kliniek voeren (nazorg kanker) en horen dat er een nieuw gezwel is (eerst borst, nu eierstok) en dan die zwarte humor van haar met een traan die aan het vallen is : wees blij, ik zorg dat je werk hebt. Ook kanker is klote !

Maar ik mocht ook nog blij zijn, en fier, en opgelucht, en …

  • Weten dat ik mag discussiëren met het lief, dat dat niets afdoet aan het graag zien, ook weten dat hij weer maar eens gelijk heeft, maar dat wil ik hier stiekem niet geschreven hebben, koppige treze die ik ben (ik hoor er ene bulderlachen nu in Ieper)
  • Zaterdag naar een feest gaan en daarvoor een voor mijn doen nogal korte jurk aandoen met hoge hakken, en achteraf op foto zien dat die benen van mij er eigenlijk nog wel mogen zijn 🙂
  • Het lief die over diezelfde benen het volgende zegt om mij te plagen : “zoeme doar gjeen handoeksje overlegn” als ik op een stoel zit.
  • De 30-jarige zoon van grote zus (vandaar het feest zaterdag) die zijn ouders bedankt om er toch al die jaren te zijn voor hem, ondanks de miserie die hij heeft veroorzaakt.
  • Die neef die zijn leven na een zwaar ongeval met lange revalidatie nu helemaal op de rails lijkt te hebben.  Hij heeft duidelijk tijd gehad om na te denken … Een groot geluk bij een ongeluk !
  • Duidelijk zijn dat de kroost toch wél beseft wat ik allemaal voor hen doe, getuige de opmerking van Poppemieke : “ik neem de volgende trein wel” toen ze ‘haar’ trein zag wegrijden toen we net aan het station kwamen gisteren.  Ze durfde helemaal niet te vragen of ik haar naar school wou brengen (wat ik uiteindelijk – veel te braaf – wel deed) , op elk ander moment zou de dramaqueen in haar direct wakker geworden zijn. Vandaag was er ook geen taxi nodig om naar de kapper te gaan, ze zat iets na 8u al op de fiets.
  • Een Piepedol ECHT GOED zien studeren voor bedrijfseconomie (ja, het zijn hier alweer examens) zijnde geen harde muziek op de achtergrond (of koptelefoon) op het hoofd, geen GSM om zich te laten afleiden. Ik mocht haar zelfs ondervragen, wat bewijst dat ze zeker van haar stuk was.
  • Een goeie ruil doen met de schoonma : ik maakte haar een pot rijstpap en kreeg in de plaats twee dozen melk.  Het gebeurt zelden, maar ik had geen druppel melk meer in huis, en hier wordt dagelijks een liter soldaat gemaakt.
  • De zon zien, en de voorjaarsbloeiers in de tuin, bloesems aan bomen, ontluikende knoppen aan planten, kolen die groeien als kool 🙂 in de serre, kippen als krolse katers die weer buiten lopen, vechtende mannetjesmerels (dat moet nogal een vrouwke zijn waar ze het voor doen, amaai !), kortom LENTE.

Het leven, tja …

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ..., Door een andere hand geschreven

Mijn gevoel bij wat ik lees in de pers

‘wij lazen ons uit de armoede’ een artikel uit Knack dat het belang van een bibliotheek nog maar eens in de verf zet.  Ik schreef er hier al met enige bezorgdheid over.

En deze dan, iets wat ik in het vrijwilligerswerk echt merk : ‘niemand kijkt om naar partner van kankerpatiënt’ Ik denk dat ik daar ondertussen ook een boek kan over schrijven.  De laatste jaren heb ik al heel vaak mensen naar de kliniek gebracht voor bestralingen.  Zijn dat vrouwen, dan gaan die alleen mee met mij, die trekken hun plan voor zover dat gaat, die delen wel eens hun miserie met mij, maar meestal zijn dat hele goeie contacten.

Zijn het echter mannen die ziek zijn, dan gaat (moet ?) de vrouw mee.  Zijn dat de vrouwen die betere verzorgers zijn, of zijn dat de mannen die dat opeisen, ik heb daar geen idee van.  Deze week nog had ik een koppel in de wagen.  Dat de man erg ziek is door zijn behandeling, dat staat vast.  Dat hij daardoor ook nog het recht meent te hebben om in mijn bijzijn op zijn vrouw te zitten vitten en op elke (vriendelijke) vraag van haar een snibbig antwoord moet geven, daar kan ik minder mee om.  Ik vraag me dan af hoe die man zijn vrouw behandelt als ze thuis zijn want ik kan me voorstellen dat hij zich misschien nog wat inhoudt in gezelschap.

Ik heb er ondertussen een gewoonte van gemaakt om met de partner een gesprek aan te gaan terwijl de zieke zijn behandeling krijgt.  Of het met hen nog gaat, dat ze ook voor zichzelf moeten zien te zorgen.  Moeten aanzien dat iemand die je graag ziet ziek is, en de schrik om die persoon te verliezen is een feit dat vele partners erg moeilijk om dragen vinden, maar zelden krijgen ze daar een klankbord voor.

Ik kan in deze ook wel begrijpen dat ernstig zieken zich volledig willen focussen op beter worden en daardoor heel weinig rekening willen/kunnen houden met hun omgeving, maar toch …

En hier zit ik me al over ‘op te fretten’ sedert ik dit las bij Romina. Ik beleefde zowaar alle colère weer van alle wantoestanden die ik meegemaakt heb met de echtgenoot (en voor wie dat al mocht denken : NEE ! ik had dat niet verdiend !!), met een oom die dacht – nadat ons moeder het nodig vond om aan haar zus te vertellen dat ik voor het eerst ongesteld geworden was – dat hij eens moest voelen of dat bloed wel goed stroomde, …

Wij vrouwen zijn geen gebruiksvoorwerp, sexobject of pispaal.  Wij hoeven niet beter behandeld te worden dan mannen, gelijk is voor ons al goed.

Respect is hier het woord dat cruciaal is.  Respect van mens tot mens.  En niet alleen vrouwen verdienen dat, iedereen verdient dat !

Komen eten !

Het moest maar zo lekker niet geweest zijn

Zullen we nog eens onze positiviteit laten boosten ?

Maar ja gij !! Het was op de blogbrunch zo een lekker eten, dat ik prompt om de recepten heb gevraagd bij de cateraars.  En kijk, ik had het niet meer verwacht (en zou het ook begrepen hebben mochten ze hun geheimen voor zichzelf gehouden hebben) maar vandaag kreeg ik dit vriendelijke antwoord, ze willen 1 receptje delen met ons :

Dag Eilish

Bedankt voor de lovende woorden over de blogbrunch.
Je mag zeker een post maken over één  van de salades en inderdaad graag met vermelding en verwijzing naar onze website (www.sircatering.be)
Hieronder het recept van de quinoa salade (voor 4 personen):
Nodig:
– 240g quinoa
– 200g fetakaas
– 100g jonge spinazie
– 1 bussel pijpajuin
– een handje blad peterselie
– groenten om te grillen volgens het seizoen (paprika, butternut, aubergine, courgette, pastinaak, wortel, knolselder, etc.) 
– paprikapoeder, kerriepoeder, cayenne peper, provençaalse kruiden (vers of gedroogd)
– zout
– goede olijfolie
– goede witte wijnazijn
Doen:
1. Quinoa koken volgens verpakking in groentenbouillon en goed afspoelen met koud water.
2. De groenten om te grillen in grove stukken versnijden en op een bakplaat schikken. Voeg alle kruiden toe en een flinke scheut olijfolie, meng goed om en grill 20 tot 30 minuten in een voorverwarmde oven van 180°c.
3. Was de spinazie, versnijd de pijpajuin, hak de peterselie fijn en brokken de fetakaas
4. Meng alles goed door elkaar met de afgekoelde groenten en quinoa. Breng nog verder op smaak de goede olijfolie, zout en witte wijnazijn
5. Naar eigen wens kunnen nog noten, gedroogde vruchten of verse kruiden toegevoegd worden. Een simpele salade die ideaal is om koelkast leftovers op een lekkere manier weg te werken!
Mocht u nog vragen hebben, aarzel dan niet om ons te contacteren!
Vriendelijke groeten
Jasper
Waarvoor dank Jasper !!
van moetens/willens

Photochallenge 2015/3

Voor de nieuwe versie van een verplicht schrijven (met graagte uiteraard, ik moetekikierniets) heb ik eens gezaagd aan de oren van mijn lief.  Hij is nu eenmaal een beter fotograaf dan ik, en hij heeft daarbovenop een foto-archief verzameld de laatste jaren om jaloers op te zijn.

Ik stel voor schat dat ik de rechten voor het gebruik van de foto in natura betaal 🙂

Het is letterlijk een massief beeld geworden :

IMG_1080

Wikipedia zegt er het volgende over :
Canadian National Vimy Memorial
Het Canadian National Vimy Memorial is een oorlogsmonument in Frankrijk ter nagedachtenis van de Canadese soldaten die sneuvelden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het monument staat in de gemeente Givenchy-en-Gohelle op een herdenkingssite op de heuvelrug van Vimy (Vimy Ridge). De omliggende herdenkingssite is een bewaard slagveld uit de Slag van Vimy. Het monument werd ontworpen door Walter Seymour Allward en na elf jaar bouwen in 1936 ingewijd.
Walter Seymour Allward (18 November 1876 – 24 April 1955) was a Canadian monumental sculptor widely praised for his "...original sense of spacial composition, his mastery of the classical form and his brilliant craftsmanship."

Ik ben ooit zelf in Vimy geweest, en ik moet zeggen dat ik me heel klein heb gevoeld naast het beeld, wetende dat in de voet ervan duizenden namen gebeiteld staan van gesneuvelden.  Het beeld is een groots weergeven van de zinloosheid van oorlog …