#boostyourpositivity : uitdaging 1

Het tweede deel van de titel van dit stukje zegt : uitdaging.  Waar heb ik me nu weer mee ingelaten ? Laat ik het heimwee noemen naar de Wijvenweek van enkele jaren terug.  Dus daarom doe ik mee.

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Een brief schrijven aan mijn 16-jarige zelf, beeldmateriaal van die tijd is ook toegestaan.

Daar gaan we :

Vermits ik al zo oud ben dat foto’s van mijn 16 jaar nog niet digitaal genomen zijn, heb ik in de gauwte een foto van een foto gemaakt.  Laat ik het de stoere ‘ik’ noemen :

IMG_0332

Ik hoor mijn dochters nu al zeggen : Oh my God, mams, zoiets zet je toch niet op je blog zeker.  Enfin, ik ben me zodanig aan het inleven in mijn 16-jarige zelve dat ik prompt weer zo naïef geworden ben en niet snap dat heel de wereld dat nu mag zien 🙂

Ik zie mezelf daar zitten op de motor van mijn toenmalige schoonbroer, mijn trui is 4 maten te groot, ik heb een dik gat in die broek, mijn witte sokjes en schoenen zijn beschamend lelijk en mijn haar krult alle kanten uit.

Ik word vooral vrolijk van die foto, omdat ik er nu, 29 jaar later, ondanks zoveel ouder ook zoveel beter uit zie (het kan ook zijn dat mijn zicht zoveel jaren later iets minder is LOL)

En nu de brief :

Beste 16-jarige M

Hier een briefje van iemand die het heel goed meent met jou.  Uit goeie bron weet ik dat je niet zoveel mensen in vertrouwen neemt, je vertelt je ouders halve waarheden over je vriendenkring, zo heb je een super goeie vriendin, maar dat die haar tweelingbroer ook je lief is dat weten ze thuis niet.  Vandaar ook dat je zoveel naar de bib moet tijdens de week, mocht je de boeken die je elke keer ontleent allemaal gelezen hebben … Het is misschien ook best dat de muur achter het zwembad niet kan spreken.  Hoewel, ik ben een stuk ouder dan jij en ik vind niet dat daar verkeerde dingen gebeurd zijn met dat lief 😉 Je bent nu eenmaal een braaf meiske.

Braaf wel, maar misschien moet je toch eens wat meer tijd aan studeren spenderen, de intelligentie die je hebt meegekregen moet immers wat aangescherpt worden want die punten zullen niet blijven vanzelf komen.  Misschien moet je nu ook al eens gaan denken aan ‘later als je groot bent’.  Wat wil je dan doen met je leven ? Al eens gedacht aan wat sterker in je schoenen staan ? Aan welke richting studeren ? Of steek je liever je kop in het zand en denk je niet verder dan die prins op het witte paard (of in jouw geval : dat jongetje in koerskledij op zijn koersfietsje) die je wel door het leven zal rijden.

Je moet vooral niet te koppig blijven en een beetje karakter kweken, straks trouw je nog voor je 21ste met de verkeerde vent en verslijt je je broek werkend als boekhouder maar betaald worden als hulp in de boekhouding, wegens geen diploma gehaald.  Dat moet je niet willen, toch ?

Dat karakter zal je ook nodig hebben om je niet te laten doen door mensen die elke dag beweren dat ze je graag zien.  Geen enkele persoon mag ooit het recht hebben om jou te kleineren.  Je bent waard om te zijn wie je bent en hebt heel wat capaciteiten in je waarvan je nu nog niet weet dat je ze hebt.

Misschien moet ik hier de reverend mother uit the Sound of music citeren en je deze raad geven : Climb every mountain, search high and low, … till you find your dream. A dream that will need all the love you can give, every day of your life, for as long as you live.

Maar om te beginnen eerst deze raad : doe verdorie iets aan die witte sokken !!

 

Advertenties

29 gedachtes over “#boostyourpositivity : uitdaging 1

  1. Tja, als moeder de sokken koopt kun je wel niet anders dan die dragen, hé…
    Dat te weinig studeren is blijkbaar een ‘ziekte’ die bij veel van die postjes terugkomt. Jammer dat men dit niet beseft op het moment zelf, hé…

    • Heel jammer ja. Het feit dat een mens niet voor vol aanzien wordt omdat hij een bepaald papiertje niet heeft gehaald vind ik erg. Nu heb ik en geen diploma hoger onderwijs, en ik ben ook ‘maar’ huisvrouw meer, voor sommigen is dat voldoende om mij in een dom vakje te stoppen.

  2. Er zat, toen ik zestien was, een meisje in mijn klas dat krek op jou geleek. Zelfs haar kledij was gelijkaardig. (Maar ze reed niet met een moto, hà!)

  3. Wat leuk om jezelf liefdevol en toch corrigerend en vermanend toe te mogen spreken. Ik denk dat je, wanneer je deze brief werkelijk op je 16e zou hebben ontvangen, blindelings gedacht zou hebben dat je weer eens totaal niet begrepen werd. In de veronderstelling misschien dat jouw moeder een opvoedkundige ‘grap’ – haha, doe niet zo stom! – met je heeft willen uithalen.

  4. Herkenbaar, die kleding, kapsel,…het gevoel dat je toen met een beetje inspanning veel meer had kunnen bereiken, maar ach ’t is voorbij en het komt niet meer weer.
    Als ik terugdenk aan de tijd dat ik 16 was zou ik mezelf geen brief schrijven, maar mijn 16jarige zelf bij tijden liever een oorvijg geven.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s