Liebster award

Het voelde als in de prijzen vallen toen Bloem me nomineerde voor de Liebster Award.  Hiermee vond ik haar nieuwe blog ook terug, nadat de vorige met de noorderzon verdween. Hierbij meteen nota aan Bloem : je moet/mag je Avatar nog aanpassen met je nieuwe blog-URL

Hoewel ik altijd zeg dat ik niet van opgelegd werk houd, ga ik – vermits ik nu al een hele maand van moetens/willens blog met de boostyourpositivity opdrachten – ook netjes de vragen van Bloem beantwoorden.  Ik moet immers toegeven dat opgelegd werk mij eens doet schrijven over dingen waar ik anders misschien niet zou aan denken.

1. Wat wou je vroeger worden toen je klein was ?

Ik denk dat ‘groot’ hierop het antwoord moet zijn 🙂 Helaas is dat niet gelukt, ik heb zelfs geen 1m60 gehaald.  Gelukkig wou ik ook worden, en dat heb ik met enige omwegen toch kunnen realiseren. Qua werk heb ik niet echt grote ambities gehad al heb ik altijd veel meer gedaan dan waar ik voor werd betaald, iets half en half doen is nooit mijn ding geweest.

2. Wat is je favoriete nummer van het moment ?

Het is heel zeldzaam dat wij hier ten huize allemaal hetzelfde lied graag horen, maar dit is er zo één :

Stel u nu vooral het beeld NIET voor van twee meiden die voor de spiegel hun tanden poetsen/haren kammen en een moeder die op de achtergrond haar kleren aantrekt en in ondergoed staat te swingen op dit lied.  Instant energieboost vind ik het !

3. Heb je een favoriete quote ?

Ik verzamelde een paar quotes voor Poppemieke tijdens de blok van vorige maand, deze is blijven hangen :

‘Cry a river, build a bridge, get over it’

Zwak mogen zijn (de tranen) maar toch ook wel mijn eigen nie-neuten-mentaliteit en het ondanks alles toch altijd weer beterschap en toekomst willen zien.

4. Wat staat bovenaan je bucketlist ?

Ik moet niet veel meer van mezelf (heeft veel te zien met ooit dictatoriaal behandeld geweest te zijn), buiten de taken die een huishouden en mama zijn met zich meebrengen laat ik me meevoeren met de gang van het leven.

5. Lees je ?

Soms veel op een korte tijd, zoals na kerst toen ik wat cadeaubons in boeken omgezet had, en soms enkel maar wat tijdschriften en blogs.  Ik zou het eigenlijk meer moeten doen. Tips voor boeken zijn altijd welkom !

6. Wat eet je het liefst ?

Daar kan ik moeilijk 1 ding op antwoorden.  Ik eet heel graag en ontdek graag nieuwe smaken.  Behalve zurkel mag je mij ongeveer alles voorschotelen denk ik, al ben ik nu te groot geworden om nog op het aanbod van een ‘spekske’ van mijn vader in te gaan.  Ik snoepte vroeger nl zodanig graag dat mijn vader mij ooit een konijnenkeutel aanbood en ik die bijna in mijn mond zou gestoken hebben mocht hij me niet tegengehouden hebben.

7. Wat is het eerste wat je ‘s ochtends doet ?

Uit mijn bed komen tiens … en dan in volgorde : toiletbezoek, handen wassen, koffie zetten, ontbijten, soms stuutjes maken voor de kroost, douchen, aankleden, en de orde van de dag verderzetten.

8. Wat is je hatelijkste huishoudklusje ?

Ramen lappen.  Echt ! Met schaamrood op de wangen durf ik bekennen dat ze bij mij hoogstens een viertal keer per jaar proper zijn.  Vrijwilligers voor deze klus mogen zich altijd melden.  Ik zorg voor koffie/thee en taart dan.

9. Waar word je intens gelukkig van ?

Van diegenen die ik graag zie gelukkig te zien, van vrijen met het lief, van verse lakens op bed, van de schoonheid van de natuur, …

10. Lees je roddelblaadjes ?

De krantenkoppen van Het Laatste Nieuws lijken daar aardig op, die lees ik soms (en even vaak niet), en soms blijf ik na het sluiten van de mailbox eens even hangen op de MSN-pagina waar je de vreemdste dingen kan lezen.  Een abonnement op Dag Allemaal staat echter helemaal niet op mijn verlanglijstje.

11. Waar ligt je gedroomde reisbestemming ?

Ik droom helemaal niet van verre horizonten.  De gedroomde bestemming is deze waar natuur en cultuur samengaan met goed gezelschap.  Dat kan dichtbij zijn en iets verder.  Ik wou wel dat Spanje iets dichterbij was (ik vlieg niet graag), dan zou ik mijn Spaans wat meer in de praktijk kunnen brengen.

Ziezo, dat waren ze. Eigenlijk zou ik nu mijn eigen vragen moeten gaan verzinnen en die ook doorgeven aan een aantal mensen, maar dit laat ik maar zo.  Diegenen die zich geroepen voelen om dezelfde vragen te beantwoorden : doe vooral wat je niet laten kan 🙂

 

#boostyourpositivity : uitdaging 4

De opdracht komt weer van Oon deze week.

‘Moét ik werkelijk altijd denken aan het huishouden, de kinderen, de to do lijst op mijn werk, de afspraken hier en daar, het geplan op allerlei vlakken? Is dat typisch vrouwelijk? Waarom krijg ik dat zo moeilijk afgezet?
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.’

Omdat er bij mij al een tijdje geen job met een 6-dagenweek op het programma staat, is mijn to do lijst aardig ingekrompen, maar toch herken ik het gevoel wel.  Dat gevoel dat zegt dat je vooral niet eerst aan jezelf moet denken, daar zijn nl altijd anderen (lees : op de eerste plaats kinderen) die de agenda bepalen.  Ook het vrijwilligerswerk is een variabele schakel in de dagplanning (lees : sommige weken ultradruk, ander weken kalm, nog andere weken zoals deze week bvb niets)

Zo wou ik vanmiddag Tom zijn tentoonstelling bezoeken, en dat dan het liefst nog combineren met een trip aan Ieper om wat tijd met het lief te spenderen, maar nee hoor de jongste heeft al afgesproken met een vriendin met wie ze iets muzikaals moet brengen vrijdag op school, dus die moet om 4u weer afgehaald worden. Piepedol-moeder : 1-0

Maar kom, die tentoonstelling loopt (nog even) niet weg, misschien geraak ik daar in het weekend wel.

Laat ik vooral hier niet gaan klagen wat allemaal niet lukt, er zijn nl veel dingen die ik wel voor mezelf gedaan kan krijgen, en ik besef maar al te goed dat dit pure luxe is!!!

Zo scoorde ik maandag bij het halen van cursusblokken voor de oudste ook nog deze wollekes in de Action :

IMG_0364

IMG_0370

 

Ik had al eeuwen zin om te haken en zag er meteen een sjaal in. Pure ontspanning is haakwerk, en veel beter dan wat gelijk welk beeldscherm kan uitbraken (daar val ik dan toch maar bij in slaap)

En ik word ook geweldig blij van het feit dat ik tijd heb om te tuinieren.  Het met zaadjes in het zand spelen van vorige week dinsdag levert al hier en daar resultaat op.

IMG_0367

Eén van de verse kruiden in pot is al volop aan het schieten. Van de pot word ik trouwens ook blij, ik scoorde zo een set in de kringwinkel voor 1€/stuk.  Die zullen eens het beter weer is ongetwijfeld goed op mijn tuintafel staan.

IMG_0368 IMG_0369

Drie soorten tomaten, komkommer, courgette en butternut tonen zich ook al, en ergens buiten beeld staat ook nog een balkonbak met snijsla die steeds groener wordt.

Opdat ik eens zou zwijgen over het lief dat niet wil fietsen met mij, hebben wij in augustus een 5-daagse fietsvakantie gepland in de Loirestreek.  Met dit doel voor ogen is deze week mijn fietsband eindelijk hersteld (nee, ik begin daar zelf niet aan) en kan ik beginnen trainen.  Ondertussen staan al een stevige 3km 🙂 op de teller, zijnde van de fietshersteller naar huis en 1x over en weer naar de schoonthuis, alle begin is moeilijk nietwaar … Eens het weer wat beter is (droger) ben ik van plan om wat boodschappen met de fiets te gaan doen, vanuit mijn dorp is dat al gauw 10km fietsen over en weer.  Het komt er op neer dat ik toch met gemak een 40-tal km zou moeten kunnen afleggen, zonder daarbij buiten adem te zijn en blaren op mijn achterwerk te hebben tegen de zomer.  Ik zie daar geen al te grote problemen in, ik heb altijd graag gefietst. En laat ik vooral hopen dat de dochters mijn sportiviteit op dat vlak overerven, zodat de wagen ook wat meer op stal mag blijven waar het huis-trein/bus ritten betreft, moeder de vrouw en moeder aarde zal daar zeer content door worden !

En hoewel ik er de laatste maandagen maar niet geraak, is sporten toch ook iets wat voor ontspanning zorgt.  Hoewel een uurtje BBB ter plekke soms afzien is (en soms zelfs minuten aftellen), is de voldoening achteraf groot.

Maar het ultieme blij worden is me vanmorgen gegund toen na de rush met de kroost, en het geneut over niet weten wat eten (verwende nesten soms !) en kibbelen in de badkamer, mijn eens aanwezig lief (gebeurt niet veel in de week) de oudste kon meenemen naar het station, en ik me weer horizontaal mocht leggen om mijn zere hoofd tot beterschap aan te manen.  Zo kon ik het alleen moederen eens uit handen geven, waarvoor dank schat !

Dit is de laatste bijdrage in het #boostyourpositivity project van Activia.  Ik kijk uit naar de kers op deze taart, nl de meeting op 8 maart in Gent !

Photo challenge 2015/2

Voor het tweede beeld van een beeld blijf ik op wandelafstand van het eerste beeld

‘De Engel’ van Stefaan Mortier.  Ik zou wel meer willen vertellen over beeld en kunstenaar, maar alweer is daar niets over terug te vinden.

IMG_0322

Het staat hoog boven de hoofden aan de ingang van het St-Anna-park in Maldegem.

Het beeld maakte deel uit van een tijdelijke tentoonstelling in 2004 en werd daarna door de gemeente aangekocht.

Special delivery

IMG_0361

Wat een moeder zoal niet vindt in haar brievenbus.  Even eentje op het matje roepen.

PIEPEDOLLIE !!!

P.S. Denk goed na kind, iemand die verliefd is op jouW past helemaal niet in het kraam van je moeder 😉

Emotioneel groeien

Op een bepaald moment in mijn leven is er qua werk immens veel veranderd.

Eerst was er 21 jaar boekhouding, dan was er een volledig jaar niets (buitenshuis dan) en dan deed ik een carrièremove naar Minder Mobielen Vervoer.

Sociaal zijn had ik bij het computerwerk in de boekhouding niet veel nodig, buiten mijn baas, zijn vrouw, zijn zoon en 1 collega zag ik niemand.  Ik wist dus niet toen ik aan dat vervoer begon of die sociale kant van de job mij wel zou liggen (heb ik ook eerlijk gezegd toen ik mij ging aanmelden)

Maar nu zijn we 4 jaar verder, ik kan lullen over koetjes en kalfjes als de beste, maar vooral, ik weet wat mensen bezig houdt.  Ik ben soms een pispaal, een biechtvader, … mensen weten nl dat wat in mijn auto gezegd wordt ook niet rondgebazuind wordt elders. En ik ben ook vaak de eerste met wie grote emoties over ziek zijn gedeeld worden.  Troost is voor mij geen oppervlakkig iets, ook al is dat best moeilijk.

Vorige week vrijdag heb ik nog een man naar de kliniek gebracht (volledig doorkankerd, ging daar voor zijn pijn wat draaglijker te maken) Ik ben twee jaar geleden (letterlijk) met hem op pad gegaan voor een lange reeks bestralingen, zijn vrouw die altijd meeging incluis.  We hebben ooit veel gelachen onderweg, die mens had zeer subtiele humor.

Vandaag hoor ik de dorpstam-tam zeggen dat hij al is gestorven.  Vroeger had ik dat nooit gekund, maar nu wel : ik heb zijn vrouw opgebeld (en ik bel absoluut niet graag !), haar haar verhaal kunnen laten doen, en gevoeld dat het haar deugd deed.  Toen ik de telefoon had neergelegd heb ik zelf wat tranen geplengd en ben ik weer met de orde van de dag verder gegaan, het leven gaat nu eenmaal verder …

Ik vind het schoon mijn werk als vrijwilliger, ik weet dat er een behoefte is ook in de maatschappij naar mensen die dat willen doen, ik krijg zoveel vriendschap en dankbaarheid van mensen.

Ik durf bijna te zeggen dat ik er zelf een beter mens door geworden ben

 

Lekker en snel

Laat ik eens uitdaging 2 & 3 van http://boostyourpositivity.be/nl samen in een mengpot gooien.

Recepten delen en het vooruit laten gaan ’s morgens.

We kunnen er niet omheen, om het ‘anders’ ontbijten. Gewone boterhammen zijn al niet goed meer (verwende nesten die we zijn), de ontbijtgranen zijn te zoet en dus allesbehalve gezond, ze zwieren ons om de oren met traagwerkende suikers zodat we niet halverwege de voormiddag weeral honger (goesting)  hebben.  Dan is alles gemaakt met havermout ideaal te noemen.

Een tijd geleden vond ik een recept op een ander blog (vraag me niet meer welk, anders zou ik een linkje plaatsen) voor havermoutkoekjes.  Daarin gingen de volgende ingrediënten : van de volgende zaken telkens 100g : havermout, boter, suiker, bloem en rozijnen, daarbij nog een appel in kleine stukjes, 1 ei en kaneel. Dat alles 20 min bakken op 200° (voorverwarmde oven)

Ik stelde me al meteen vragen bij de boter en suiker, gezond willen doen en die daar dan bij doen, dat moest beter kunnen.  Dus gooide ik zelf wat zaken bijeen, me weinig aantrekkende van hoeveelheden, ik zorgde alleen dat het uiteindelijk mengsel niet te hard en niet te slap was.

Wat deed ik in mijn koekies :

  • havermout
  • geplette banaan
  • gedroogde pruimen
  • 2 eieren
  • wat melk
  • een paar lepels bloem

Ik bakte dat af tot ik vond dat het stevig genoeg was en kwam tot dit resultaat :

IMG_0334

Geen koekjes dus, maar een heuse taart (doet denken aan broodpudding qua consistentie)

Toen de Piepedol van school kwam wou ze – ook al was het allesbehalve het moment om te ontbijten – al meteen proeven.  Het bleef niet bij 1 stuk zoals ik gezegd had, achter mijn rug ging er nog een tweede en een derde stuk naar binnen.  Geen wonder dat ze een uurtje later geen honger had toen het warm eten op tafel stond (pubers grrr)

Maar kom, laat ik het als een compliment zien, het was dus lekker !

De tweede maal dat ik aan het bakken ging deed ik bij de vorige ingrediënten ook nog een kiwi, wat niet slecht was, maar toch werd deze zo niet gesmaakt door grote dochter (altijd iets met die kinders …) Toen gebruikte ik ook een rechthoekige cakevorm, kwestie van de koekjes dan gesneden in een vierkante doos te kunnen bewaren en in de frigo te zetten.

IMG_0340

Gisteren deed ik alles nog eens over, maar toen verving ik de bloem door vanillepudding.  Deze is niet meer voor herhaling vatbaar, daar het resultaat na het bakken, hoewel lekker, toch een veel te droog gebak was.

In elk geval, ik blijf verder bakken, er zijn nog veel fruitsoorten die hierbij kunnen uitgetest worden.

Qua tijdsgebruik dan : ik maak dat mengsel meestal terwijl ik aan het koken ben (duurt echt niet lang), de baktijd valt ook reuze mee, dus tegen dat de keuken na het eten opgeruimd is, is alles klaar.  Na het afkoelen snijd ik alles al voor en stop ik het in een doos en ’s morgens bij het ontbijt hebben wij supersnel eten op ons bordje.  Hoewel bordje, dat heb je eigenlijk helemaal niet nodig om dit te eten, je spaart hier nog wat afwas uit ook, WIN WIN !

Al wie het probeert, mag laten weten of het lekker was !

 

 

#boostyourpositivity : uitdaging 3

Deze week mag Kelly weer een uitdaging voorstellen, deze keer onder het weekthema “day to day”. En die luidt:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

M.a.w. : deel je shortcuts.

Mag ik dan eerst 15 jaar terugkeren in de tijd, en dan al die tips krijgen, bij mij bolde het namelijk aan geen kanten.

Maar kom, dat zijn vijgen na Pasen, het verleden is samen met de echtgenoot overleden, ondertussen is hier heel veel in de plooi gevallen. Uiteraard op de eerste plaats omdat er mij veel tijd gegund is tegenwoordig en omdat er veel rust in het koppeke is gekomen.

Rust in het hoofd kan al voor veel shortcuts zorgen, heel simpele dingen als bvb zwemgerief van de kroost direct weer in de zwemtas stoppen als het gewassen is en die tas op een vaste plaats bewaren is zo een simpel iets waar ik maar achtergekomen ben eens ik gestopt was met werken.  Hoe dikwijls ik vroeger niet als een kieken zonder kop naar een badpak heb gezocht 5 min voor vertrek naar school, ik durf het niet zeggen. Stom, ik weet het, maar het was niet anders …

Maar laat ik, diegene die wel veel tijd heeft, nu eens vertellen hoe hier gepoetst wordt.  Waarschijnlijk ben ik op dat vlak ook al de laatste die het warm water heeft uitgevonden, maar voor het geval u nog aan de slag gaat met emmers water, schuurborstels, trekkers en dweilen zoals ik tot voor kort, het kan veel simpeler.

Toen Poppemieke op kot ging in Leuven vroeg ze me voor het onderhoud van haar kamer een ding waar ze op haar vakantiejob ook mee poetsten. Dit dus :

IMG_0358

Nu hebben mijn verwende bloedjes van kindjes hier nog nooit moeten poetsen, hoe een vloerwisser en een dweil samen iets kunnen betekenen is hun dus vrijwel onbekend.  Het ding met een vastgemaakte dweil leek handig, en ik moet zeggen dat elke week de poetsdoeken naar huis kwamen om te wassen, er werd dus wel degelijk schoongemaakt.

Eens de studies vervroegd afgesloten werden stond dat ding werkloos te wezen in de berging, tot ik er zelf eens gebruik van maakte om snel een dweiltje door mijn huis te sturen.  En kijk, ik was direct verkocht.  De snelheid waarmee ik doorheen heel mijn huis ging, de wendbaarheid van dat ding (hoeken, kanten, onder kasten)

Vanaf toen was het gedaan met heel mijn huis kletsnat te maken.  Moderne vloeren vragen dat mijns inziens ook niet meer.  Nu wordt hier enkel gestofzuigd en minder nat gepoetst met dat dweilding.  Gedaan met vloerwissers gebruiken, ik ga éénmaal over die vloer en laat dat drogen.  Mijn huis is op een fractie van de tijd van vroeger proper en ruikt fris.

Extra voordeel is dat ik de helft minder poetsmiddel gebruik, want ik kom al toe met een half emmertje (van 5l) (regen)water, ik hef me dus ook geen breuk meer aan grote emmers. Mijn handen zijn dit kuissysteem ook dankbaar want in de winter konden die nogal afzien van de combinatie water met zeep en dweilen uitwringen.

Na het poetsen gaan dweil, microvezeldoekjes (hemelse dingen) waarmee ik de badkamer proper maak en de wc-mat (er moet toch wat volume in de machine) samen de wasmachine in, en tegen de volgende poetsbeurt is alles weer hygiënisch klaar voor gebruik.

Hygiëne en poetsen is ook al zo een stokpaardje van mij, ontelbare mensen poetsen hun huis met een dweil die nooit gewassen wordt, alsof die proper wordt door elke week door een sopke te gaan.  Gruwel zeg, welke kweekjes moeten daarin niet aan de gang zijn, en daar dan mee rond je huis gaan …

Enfin, ik kan het eigenlijk niet geloven dat ik een hele blogpost over dweilen heb geschreven, mijn leven moet wel zeer boeiend zijn.  LOL

Misschien moet ik maar een dienstenchequebedrijfje gaan oprichten, hoewel, die houden niet van SNEL poetsen (zie ik genoeg bij de schoonouders) want dat is niet genoeg kassa, kassa.

Enfin, mijn huisje is proper, de hotelkeuring mag komen !

IMG_0359

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.