Vele hemels boven de zevende

Contentement. Deze foto straalt dat uit voor mij :

IMG_0306

Om de verspreide wensen die de vensterboord versieren van mensen die belangrijk zijn in het leven.

Om het winterzonnetje dat van die plaats de ideale leesplek maakt om de titel van dit stukje te lezen bvb.

Om me daar te kunnen neervlijen en te bedenken dat 31 december niet meer de verjaardag is van de echtgenoot (zou Abraham gezien hebben vandaag) maar de laatste dag van het jaar die ik met een geweldige partner mag vieren in het nog groter gezelschap van mijn familie.

Om het feit dat mijn huis zo een fijne thuis is geworden.

Ik zou bijna zeggen : kom hier dat ik u (allemaal) kus

Zo content !

 

(De vermelde boeken ben ik tegengekomen op een ander blog en zijn echt een aanrader ! Mijn kerstcadeaubons zijn goed besteed)

Advertenties

De WordPress beoordeling van 2014

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 35.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 13 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

De keuken van ons mama

Eerst maar eens een bekentenis doen : ik ben (soms) een keukenprinses.  Niet dat dit zwaar drukt op mijn alledaags bestaan, ik ben daarvoor ook niet in therapie, maar het hoort gewoon bij mij.

Bij het aan tafel komen staren mijn dochters soms vreemd naar hun bord en hoor ik ze denken : “wat heeft ons moeder nu weer samen gesmeten”, maar ik krijg uiteindelijk zelden klachten.

Hoewel ik er een kast vol van heb, houd ik me zelden aan recepten uit kookboeken (veel te eigenzinnig, niet alle ingrediënten in huis, smaakpapillen die niet overeenkomen met een receptuur, …)

Ik hou van vers, van gezond, van eten volgens het seizoen, van smaakvol, van simpel, van snel klaar en ook van weinig afwas.

Helaas maak ik soms wel eens een smaakbom die ik achteraf niet meer kan namaken omdat ik vergeten ben wat er allemaal in zat 😦

Om dat te vermijden ben ik deze week in ‘action’ geschoten en kocht ik deze :

IMG_0302

Een aankoop die ik gedaan heb op vraag van de kroost. Nu kan ik echt ouderwets gaan schrijven, en mijn recepten personaliseren voor elke dochter met anekdotes (zo van : “grote dochter, als je een stoomkoker gebruikt, dan moet daar ECHT water in, anders werkt dat niet” 🙂 )

Een beetje dialect tussen de zinnen zal ook zeker moeten, zelfs nog een paar recepten van vroeger bij mij thuis (het wafelenrecept van ons moeder bvb).  Op die manier hoop ik een uniek document te kunnen achterlaten.

Ik ben al serieus aan het nadenken over categorieën die aan bod moeten komen.  Niet zoals in een gewoon kookboek met voorgerechten, hoofdgerechten en desserts, maar eerder zoals deze :

  • als het snel moet gaan (wijst zichzelf uit, snel-klaar-gerechten)
  • als de hormonen door je lijf gieren (chocoladerecepten bvb)
  • great balls of fire (met de gehaktballenrecepten of pikante gerechten)
  • pasta di mama (moet ik ook geen tekeningske bij maken)
  • pannenkoeken si en la (alles wat je met gewone pannenkoeken of tortilla’s maakt)
  • vóór de soep en de patatten (aperitiefhapjes)

Indien jullie nog een categorie willen toevoegen, lees ik het graag in de reacties !

De ideale wereld

In de ideale wereld :

  • zat ik nu te genieten in het bijzijn van mijn liefste lief, helaas zien we mekaar, uitzonderlijk voor een vrijdag, niet.
  • had mijn Piepedolleke puike cijfers op haar rapport.  Die zijn er wel zijnde voor Engels 86,5%, maar voor al haar hoofdvakken passeert ze net de helft *zorgen*
  • zou dat klein spook ook toegeven dat ze te weinig gestudeerd heeft, maar nee hoor, ze is er nog altijd van overtuigd dat ze genoeg gewerkt heeft.  De lerares Frans is dat minder en heeft haar alvast een vakantietaak gegeven.
  • was Poppemieke niet weer de vriendschapsbanden met de slechte maat, faalangst genaamd, aan het aanhalen. Hoewel, na die inzinking van deze week lijkt het precies weer beter te lukken *hout vasthouden* (een treinbiels of 10 tegelijk)
  • was mijn keuken weer MIJN keuken en niet de studeerplek van grote dochter.
  • waren we (om de twee voorgaande redenen) al 26 januari, dan waren alle examentoestanden hier ten huize weer voor een poosje wijlen.
  • bleven de tanden van Poppemieke die een aantal jaar geleden volledig in de rij gezet zijn dmv een buitenbeugel en blokjes op hun plaats, helaas groeien de onderste nu weer scheef door viool te spelen (druk op het kaakbeen) en gaat ze nog eens mogen beugelen.  In dit geval zelfs zonder tussenkomst van de ziekteverzekering, viool spelen is blijkbaar op eigen risico.
  • droeg mijn jongste ook de rekkertjes die aan de blokjesbeugel moeten bevestigd worden, zodat haar tanden mooi op mekaar komen te staan. Dat ik daar elke dag op moet hameren hangt me zo de keel uit !
  • waren alle patiënten die ik vervoer in het kader van het vrijwilligerswerk lieve mensen en niet van die super jaloerse bitchen die niemand het licht in de ogen gunnen, over Jan en alleman roddelen en alleen maar aan zichzelf kunnen denken.
  • viel de zekering van de stopcontacten van de kamers boven niet tot driemaal toe uit terwijl ik aan het strijken was.  Ik heb dat anders nog nooit voorgehad, verslijten zekeringen ? Ligt het aan mijn strijkijzer ?
  • had CM mijn onkostennota van november volledig uitbetaald en niet een halve maand.
  • kan ik, als het Kazou-kamp naar Italië voor de Piepedol definitief geboekt is, mij eens onttrekken aan mijn moederlijke taak en zal de volwassene van de twee dochters een weekje alleen thuis blijven in augustus en gaat mams de bloemetjes buiten zetten met Bruno. Ik begin me nu al schuldig te voelen 😦
  • stopte ik nu met ‘neutn en zoagn en kloagn’ en werd ik weer blij met wat wel goed gaat, want dat is nog meer dan de moeite !

Bij deze !

 

Dacht ik nu even dat ik TOCH braaf was geweest

Gisterenmorgen na het honneurs waarnemen bij het zetten van hun kerstboom (“‘k ga der dit joar nie achterlopn peisek” had schoonma eerder gezegd) kreeg ik van mijn schoonmoeder een zakje met twee suikervrije chocoladesinten.

Ik was al lichtelijk depressief door het feit dat ik dit jaar niets had gekregen van die goed heilige man want vorig jaar kreeg ik nog (voor moed en zelfopoffering) een schone, grote, nuttige, pak WC-papier in blauw-wit schoon passend bij de faiencekes van mijn kleinste kamertje.

Dus met de borst vooruit aanvaardde ik gisteren dan maar mijn cadeautje, fier dat ik dat nu toch maar weer had verdiend !

Helaas …

Die allerbeste schoonmoeder had de Sinten zelf gekregen van haar logopediste, en was verontwaardigd dat die dacht dat zij suikervrij moest eten (alleen ouwe mensen hebben toch een strikt dieet nietwaar ?)

Nadat ik eerst moest uitleggen hoe suikervrije chocolade smaakt (ze moest nog kunnen zeggen tegen de logo dat het lekker was) mocht ik de snoep in ontvangst nemen.

Braaf ? Ikke ?

Het kan natuurlijk zijn dat ik teveel peper in de ontelbare potten soep heb gedaan die ik daar regelmatig binnenbreng, dat de kwaliteit van de hespenrollen te goed was (ik krijg dan retour hesp van de goedkoopste versie), dat er te weinig kip in de Vol-au-vent zat, …

Toen ik dood content en optimistisch gestemd naar huis ging, kreeg ik wel nog de boodschap dat ze tegen donderdagmiddag nog wel eens een savooistoempke zou willen.

Tegen dat die mensen daar ooit belanden, ga ik zelf al 10 hemels verdiend hebben denk ik …

Lucky me !