Niemand gaat verloren

Sedert ik gisterenavond het bericht las dat Luc De Vos overleed blijft er één beeld in mijn hoofd zitten. Dit nl :

De echtgenoot vertelde me ooit (en Poppemieke herinnert zich dat nog) dat hij ooit samen met hem aan de kindermolen (vrijdagmarkt Gent) heeft zitten wachten allebei waarschijnlijk om van het gezaag van de kroost vanaf te zijn.  De Vos met zijn hoofd in zijn handen druk bezig (volgens de echtgenoot) om een vreselijke kater te verteren.

Het moet een mooi duo geweest zijn.  Ongeveer even oud, waarschijnlijk allebei ongeschoren, een kop haar waar amper een kam doorgeweest was, ongeveer dezelfde stijl van kledij, kleine oogjes, …

Ik vraag me nog steeds af bij wie van de twee mannen de mist in het hoofd het grootst was …

Ze kunnen er misschien ‘aan de overkant’ eens over filosoferen.

Mijn hart gaat uit naar die toen kleine zoon van hem, nu een dertienjarige die zonder zijn vader verder moet en naar de mama die voor de immense taak staat om haar kind alleen op te voeden.

 

Advertenties

10 gedachtes over “Niemand gaat verloren

  1. De naasten die achterblijven, worden immer vol in het verdriet gestort.
    Ik snap echter niet zo goed waar je naartoe wil met dit logje. Was De Vos een alcoholverslaafde? Acht je dat de reden van zijn overlijden? Of is het enkel een beeld dat je is bijgebleven?

    • Ik weet van Luc De Vos enkel wat jullie ook weten, nl wat hij heeft gebracht als artiest. Het is hier niet de bedoeling van hem in één of ander daglicht te zetten !
      De eerste zin van je reactie is de belangrijkste Menck !

  2. Luc De Vos zal steeds in de schijnwerpers blijven staan, terwijl wie achterblijft de grootste slachtoffers zijn.
    Om voort te breien op de reactie van Menck – de manier waarop het overlijden in de media is gekomen is ongehoord. Zonder dat er iets van details gekend was, werd in het nieuws vermeld dat hij was ‘gevonden’ in een appartement op 150 meter van zijn woonst. Welke conclusies worden daaruit getrokken door iemand die zijn situatie niet kent? Bleek gewoon zijn werkplaats te zijn, waar hij misschien een toeval heeft gekregen,…

  3. Ik schrik heel erg van deze tekst. Niet alleen van wat je schrijft, maar vooral van waarom je dit schrijft. Ik ga er alleszins vanuit dat het niet je bedoeling is om iemand nodeloos zwart te maken. Dus zal er wel een andere reden zijn…

  4. Pingback: Ik heb het gevoel dat hier verantwoording nodig is | second part of my life

  5. Ik had het helemaal niet scherp opgevat, raar hé. Ik las het enkel als een artiest die op een zondagmorgen zijn kater eventjes moest verwerken, wat we toch allemaal ooit meemaakten, niet? Ik moest eerder gniffelen, en er meewarig over zijn dat dit nooit meer zal gebeuren…

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s