Dit was beter fictie geweest ...

Niemand gaat verloren

Sedert ik gisterenavond het bericht las dat Luc De Vos overleed blijft er één beeld in mijn hoofd zitten. Dit nl :

De echtgenoot vertelde me ooit (en Poppemieke herinnert zich dat nog) dat hij ooit samen met hem aan de kindermolen (vrijdagmarkt Gent) heeft zitten wachten allebei waarschijnlijk om van het gezaag van de kroost vanaf te zijn.  De Vos met zijn hoofd in zijn handen druk bezig (volgens de echtgenoot) om een vreselijke kater te verteren.

Het moet een mooi duo geweest zijn.  Ongeveer even oud, waarschijnlijk allebei ongeschoren, een kop haar waar amper een kam doorgeweest was, ongeveer dezelfde stijl van kledij, kleine oogjes, …

Ik vraag me nog steeds af bij wie van de twee mannen de mist in het hoofd het grootst was …

Ze kunnen er misschien ‘aan de overkant’ eens over filosoferen.

Mijn hart gaat uit naar die toen kleine zoon van hem, nu een dertienjarige die zonder zijn vader verder moet en naar de mama die voor de immense taak staat om haar kind alleen op te voeden.

 

Komen eten !

Het moet geleden zijn van de tijd dat we de black and white pudding-flater begingen

Toen we in the early days  Great ! op reis gingen naar Britain.

Ik moet aan niemand uitleggen zeker hoe een Engels ontbijt er uit ziet, al zijn er regionale verschillen, de basis kent iedereen.  Toen we nog met kleine kinderen op reis gingen was dat ontbijt soms eens moeilijk.  Te klein voor dit, dat niet lusten, … zooo blij dat die fase voorbij is !

Zo komt het dat eigenaars van B&B’s al eens gingen opnoemen wat er allemaal te krijgen was, zodat onze kinderen gevoed van tafel gingen.

Toen er plots gesproken werd over black and white pudding maakten wij een jeui-geluidje, onze bloedjes zouden vanille- en chocoladepap krijgen.

Niet dus, het werden dus witte en zwarte pensen, die we – door het enthousiasme dat we getoond hadden bij het aankondigen ervan – dan ook maar opaten.

Nu ben ik niet het poten en oren/hersentjes/tong-type.  Het heeft alles te maken met teveel nadenken wat het is, als kind at ik ‘koeietonge’ en ‘hoofvlakke’ (hoofdvlees/kop) alsof ik nooit daarna nog eten zou krijgen.

Maar kijk, eergisteren was ik op de wandel na de schoonouders gevoederd te hebben en rook ik onderweg zo de geur van gebakken bloedworst dat ik me er prompt ’s avonds nog gekocht heb. Gisteren was mijn lijf onklaar gemaakt door migraine en de daarbij horende onpasselijkheid, dus toen is het er niet van gekomen om die klaar te maken.  Maar vanmiddag dus wel.  Een pannetje vol met gebakken appeltjes, samen met de van het vel ontdane worst en dat dan achteraf op een zelf gebakken boterhammeke gelegd.  Het was echt van ‘lekt m’n liptje’ !

Mijn kinderen moet ik over zo een eten niet beginnen, dat is bah en vies, en toch broed ik al lang op het idee om dat eens ergens tussen te draaien zonder dat ze weten wat ze eten.

Toch mogen ze nog geruime tijd op hun twee oren slapen.  Ik heb dat nu weer eens gegeten, de behoefte zal er niet direct zijn om dat volgende week over te doen.

Black and white pudding, die Engelsen toch, ik ben er na al die jaren nog altijd niet over dat ik dat toen niet gesnapt heb …

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Une quinzaine

… jaren die de Piepedol op de teller heeft vandaag.

Het is de bedoeling naar school te gaan MET traktatie, ook al was dat vorige week helemaal niet nodig en was het dus gisterenavond last-minute werk.

Mag ik jou nu nog wel puber noemen, dochter ?

Of klinkt mademoiselle beter in je oren ?

Enfin, je blijft mijn jongste die vandaag toch al 15 wordt

Proficiat, en smak, smak, smak !

 

Dit was beter fictie geweest ..., emotioneel kraantje lekt

De floche trekken

… op de molen van het leven is dat mijn ultieme ambitie.

Na jaren met niks, nada, nougatbollen aan kwaliteit in het leven tevreden moeten zijn wil ik er nu zoveel mogelijk uit halen.

En dat gaat niet uitsluitend over materieel veel willen (ik ben natuurlijk een vrouw, ik heb wel eens goestingskes – uiteraard te wijten aan de hormonen), maar over de wereld buiten mijn erf beleven, op tijd en stond genieten van een uitje, culinair onze beentjes gewoon eens onder tafel mogen steken, zomaar mezelf trakteren op een wandeling omdat de zon schijnt en ik tijd heb (ook al staat er een immense strijk te wachten), lachen met de meiden aan tafel over weeral eens een gênant onderwerp …

Daarom ook dat we ons verwend voelden toen een tijd geleden de uitnodiging kwam om twee dagen op verplaatsing te gaan om de verjaardag van mijn schoonzusje te vieren.

Het gezelschap waarin we terecht kwamen is er één van harde werkers, maar eveneens van mensen die op tijd weten wat genieten is.

En terecht !

Want laat de 50-jarige van die gelegenheid een luttel aantal dagen na datum nu eens de diagnose van kanker gekregen hebben.

SHIT ! VERDOMME !

Nog maar eens het bewijs dat we moeten koesteren en naar waarde schatten wie/wat we hebben in het leven.

Voor we het weten is niets meer zoals het was …

 

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Dan doen we toch zelf die economie draaien zeker !

Bovenstaande titel lijkt het motto van de dochters te zijn tegenwoordig.

Online shoppen, een vergif is het zeg ik u, van dat soort waar ikzelf ook graag eens van proef.

Op geen tijd hebben om naar de winkel te rijden kan ik het niet steken, grote dochter wel.  Die wou nl een nieuwe jas voor haar verjaardag en daarvoor werd gemakkelijk wat kapitaal bijeengesprokkeld (wij doen hier graag van financiële cadeaus geven, kwestie van dan heel vrij te zijn hoe dat te besteden)

De zussen zijn ook op een leeftijd gekomen waarop ze al eens overeenkomen *praise de lord* ! Zo deed de ene de andere een online site bekijken met poppemiekeskleren in het kwadraat. Grote dochter was direct verkocht, een paar muisklikken verder was de ultieme mantel dat ook.

Mij zou je er niet mee over straat zien lopen, met deze mantel bedoel ik :

mantel

Hier beter te bekijken

A nee, ik pas niet meer in een extra small, grote dochter staat er beeldig mee en gêneert zich geen beetje voor de ietwat aparte stijl.

Over kleine dochter schreef ik al dat ze niet meer zo piep is en dat bij dat groter worden een ietwat andere stijl past dus zij had ook wel wat cash veil voor een folieke, dit

truitje

http://topvintage.be/nl/vintage-retro/50s-annie-cherry-top-burgundy

… werd zopas door de postbode bezorgd

Dat mijn lieve kindjes blij zijn met hun pakjes, daar twijfel ik niet aan. Mijn postbode blijft er goedlachs bij als hij komt bellen, maar of hij al die extra ballast op de fiets kan waarderen, ik betwijfel het.

van moetens/willens

Big brother

Schreef ik gisteren nog over bijna in mijn broek doen, kreeg ik ’s avonds nog een heerschap aan de deur die me een pakketje Allways tegen licht urineverlies overhandigde.

Helemaal gênant werd het toen de bewuste man een buur was, die ene die zich van niemand iets aantrekt, zich niet met straatfeesten inlaat, … die bij zijn eigen buren was gaan vragen waar de geadresseerde op het pakje woonde (er stond geen huisnummer bij)

Waar ik nu weer online gegevens heb achtergelaten om zo een pakketje te krijgen, geen flauw idee, en dat het me allerminst charmeerde dat de helft van de straat dat moet weten zult u begrijpen.

Het is waar, ik ben 45, hormonaal ben ik zelfs 10 jaar ouder. Technisch gezien zou ik de inhoud van het pakketje dus kunnen gebruiken. Maar het onheil dat ze daarmee oplossen kan ook voorkomen worden ! Ik weet dus waarom ik gewillig squats doe in de turnles, ik ‘squat’ zelfs heel mijn huishouden door (wasmachine, vaatwasser, droger vullen/legen)

Wie het nu in Keulen hoort donderen wat die squat betreft : lees eens hier bij Mme Zsazsa en wens haar dan maar meteen een vlotte bevalling !

Snoepen van het leven

Zou ik nu geslaagd zijn voor de zuurpruimtest ?

Van zondagavond tot dinsdagmorgen waren wij, zoals eerder vermeld, in Duitsland.  We werden getrakteerd met het hele gezin door mijn nieuwbakken schoonzus (ik grossier in schoonfamilies, vermits de eerste ook nog altijd aanwezig is)

Laat ik vooral eerst zeggen dat ik niets te klagen heb over die nieuwe schoonfamilie (van de oude kan ik dat helaas niet altijd zeggen).  We hebben mekaar maar laat leren kennen, Bruno en ik kenden mekaar al geruime tijd vooraleer hij mij wereldkundig wou maken.  Zijn late roeping om aan een vrouw te beginnen zal daar ongetwijfeld veel mee te zien hebben.  Het kwam er zelfs op neer dat toen zijn moeder stierf dat ze hem toen de vraag stelden of ik al dan niet op de rouwbrief moest komen want niemand wist eigenlijk hoe het zat tussen ons.

Mijn (onze, als ik mijn kroost erbij tel) vuurdoop is er eigenlijk maar gekomen op kerstavond van vorig jaar, en de warmte waarmee we toen ontvangen zijn was fenomenaal.

Ik denk dat het feit dat grote broer Bruno nog aan een vrouw begon daar als een bom is ingevallen, ze kennen hun broer ook helemaal niet zoals ik, durven hem ook wel eens smalend te behandelen (hij is maar het soldaatje tussen de goed zaken doende rest) Ze waren/zijn dus best wel nieuwsgierig naar de vrouw die hij tot de zijne heeft genomen.

Dat ik na een aantal allesbehalve vrolijke jaren in een lach-grage familie ben terechtgekomen kan ik alleen maar toejuichen, dat bij dat lachen ook practical jokes horen neem ik er op de koop toe bij.

Toen we maandag na een uitgebreid ontbijt besloten om met zijn allen te gaan wandelen (wat doe je anders in de Eifel, musea en historische gebouwen zijn daar waar wij zaten niet dik gezaaid) zonder grote dochter weliswaar, die heeft zich studerend opgesloten op haar hotelkamer, werd ik wel degelijk getest op familieproof zijn. De neven en nicht van Bruno zijn ook niet van de verlegen soort, er werd daar niet alleen figuurlijk met modder gegooid, de letterlijke versie vloog (samen met dennenappels) ook regelmatig door de lucht.  Een riviertje oversteken zonder dat er iemand een goeie steen in liet vallen en een koude-douche-effect bezorgde, dat konden ze niet hebben.  Hun nonkel proberen in een modderpoel trekken, … We waren serieus op onze hoede !

Maar het speeltje waar ze de hele dag zoet mee zijn geweest was wel een luidspreker in combinatie met een smartphone waarmee ze de meest hilarische boodschappen opnamen en de wijde natuur instuurden.  Ik ben daar ontelbare keren luid zuchtend en kreunend klaargekomen , ons seksleven was daar precies publiek bezit.  Want laat ze daar nu toch wel allemaal heel erg in geïnteresseerd zijn.  Wanneer we ‘het’ de eerste keer gedaan hebben, ze durfden net niet te vragen of nonkel het wel kon …

Het was dus niet omdat de wandeling zolang duurde en er geen toiletten in de buurt waren dat ik het zo ongeveer in mijn broek deed.  We hebben wel degelijk goed gelachen !

’s Avonds aan tafel werd er ook nog wat lacherig gedaan over Bruno zijn kledingstijl.  Mijn ventje is van de zuinige soort, hij is niet beschaamd om een hemdje te dragen dat een paar jaar oud is (of zoals Poppemieke het verwoordde : van in de tijd dat keukenhanddoeken nog mode waren) Ik plaag hem daar ook regelmatig eens mee, maar dat doe uiteraard niets af aan de grootte van mijn liefde voor hem.  Met andere woorden ze vonden dat Bruno echt wel een vrouw nodig had om hem daarin wat bij te sturen.

Laat het duidelijk zijn, ik zie mijn ventje ’t liefst in zijnen puren, dat beantwoord misschien meteen de vragen over ons seksleven ook.  Hij kan het wel degelijk 🙂 en ik zou durven zeggen dat er daar misschien wel koppels aan tafel zaten die nog jaloers zouden kunnen zijn over kwantiteit en kwaliteit !

Vonken en vuur, zoete liefde, warme vriendschap, groot respect, mezelf mogen zijn, dat is het cadeau dat ik met Bruno heb gekregen !