Zo piep is ze nu ook weer niet meer

… mijn Piepedolleke.  Tot grote spijt van haar ‘grote’ zus is ze zelfs al de grootste van het gezin geworden.  Niet dat zoiets moeilijk is met een moeder die maar iets meer dan anderhalve meter heeft gehaald.

Ik zei vanmorgen nog tegen grote dochter dat haar zus haar aan het imiteren is.  De all-stars blijven tegenwoordig in de vestiaire want onlangs haalde ik mijn enkellaarsjes, gekocht voor kerst vorig jaar (zwarte veterlaarsjes met een hakje van 5cm) uit en ze zei direct “mag ik die lenen?” Nu had ik mijn voeten precies niet mee toen ik die paste, die dingen knellen aan mijn tenen, dus zei ik van ja.

Ondertussen heeft ze die al twee weken onafgebroken aan naar school.  Het positief commentaar van de vriendinnen op de hakken zal daar zeker voor iets tussen zitten.  En de rest van de outfit is plots ook veel belangrijker geworden.  De sweater wordt al snel eens een bloesje of een iets klassieker gebreid truitje (hetwelk ze dan steelt uit de zus haar kleerkast), gepaste oorbellen worden gezocht, de haren worden in een dotje gestoken, de tandjes blinken als spiegels (de ijzerwerken die daarop zitten hebben daar ook veel mee te zien) Enfin, ze komt letterlijk uit een doosje !

En er is precies nog meer veranderd in het koppeke.  Ze komt met betrekkelijk goeie punten thuis van school, al weet ik dat er nog altijd meer in zit dan er uit komt, ik heb voor het moment weinig klagen.  Alleen met wiskunde blijft ze het moeilijk hebben.  Straks zie ik de leerkracht op het oudercontact.  Benieuwd op we weer voor bijlessen gaan moeten zorgen …

Op haar manier zoekt ze ook haar weg in het leven, zoals we dat eens allemaal hebben moeten doen.  Ik kan alleen maar supporteren aan de zijlijn en hopen dat er niet te veel obstakels op haar weg liggen !

 

Advertenties

11 gedachtes over “Zo piep is ze nu ook weer niet meer

  1. Wat een heerlijke berichten! 🙂

    Jammer van die schoenen echter, meteen weer terugvorderen! (Jill heeft gelukkig maat 41 dus mijn maat 40 kan ze niet aan, pak van mijn hart…)

    • Volgens mij zal ze daar zeer goed mee kunnen leven. Ik noem haar thuis vaak Dolly of Dolleke (en als ik boos ben Drolly – waar zij dan ook weer boos door wordt) Misschien is ze ondertussen groot genoeg om haar eigen voornaam wat meer te gaan gebruiken.

  2. Het heeft bij mij geduurd tot mijn 19e voor ik eens hakken durfde aantrekken… Grappig om het zo te zien ‘evolueren’ bij iemand anders, zelf sta je daar op dat moment niet zo bij stil.

  3. Pingback: Dan doen we toch zelf die economie draaien zeker ! | second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s