Nu is het echt om zeep !

20141030_094911

 

Gent Veldstraat, vanmorgen iets voor 10u.

De opwarming van de aarde is echt een feit, groen op zwart in het straatbeeld.

Zouden ze daar pillekes tegen hebben in die apotheek ?

 

 

 

Advertenties

Een flagrant geval van kindermishandeling

Gisteren, na het verkleumen van de kou bij het meemaken van geschiedenis in Ieper (voor het geval u het heeft gemist : grote herdenking ’14-’18) met veel bekende en onbekende belangrijke koppen, had ik ook nog een grote dochter af te halen aan het station.

Die was na de lessen aan de hogeschool nog naar Leuven gespoord voor haar vioolles.  Op het moment dat de trein aankomt kreeg ik telefoon, het feit dat ik mijn mobieltje niet snel genoeg vast kreeg maakte dat ik niet wist wat dochterlief te vertellen had.  Dat ze al de moeite deed om te bellen deed me al niet veel goeds vermoeden, wij zijn nl geen bellende familie.

Toen ik haar na tweemaal zelf te bellen eindelijk aan de lijn kreeg werd ik nog ongeruster.  Ze was in tranen.  “Maaaams, snik, snik, snik, … ik ben mijn viool vergeten op de trein in Gent”

Deze moeder had eerst de neiging om in een vlammende colère te schieten, maar ik hield mij al snel in, het kind loopt nl zo moe als iets, véél meer kan ze niet meer hebben!

De vergetelheid was haar pas aan haar eindstation ingevallen, in blinde paniek heeft ze nog een conducteur kunnen aanspreken, haar gegevens kunnen achterlaten, en daarna kwamen de waterlanders.

Eens thuisgekomen de telefoonnummers opgezocht van het eindstation van de bewuste trein (Blankenberge of Knokke dacht ze) Daar kregen we geen gehoor meer, het was ondertussen al bijna half 10 de kantooruren waren uiteraard al een tijdje wijlen.

Dan maar het verloren-voorwerpen-formulier van de NMBS online ingevuld, alle details achtergelaten, contactgegevens idem dito.  Meer konden we op dat moment niet doen.  Maar toen merkte mijn Poppemieke dat ze al twee gemiste oproepen op haar telefoon had. Een gesprek verder wist ze van de behulpzame conducteur (waarvoor dank !) dat de viool in Oostende was afgegeven en dat we online konden kijken wanneer die daar af te halen was.

Mensen verliezen blijkbaar nogal eens wat op treinen, dus dat loket is geopend van 7u tot 21u30.  Hoewel het al later was, kregen we toch nog een vriendelijke man aan de lijn die ons kon uitleggen waar we alles konden afhalen.

Grote dochter spreekt soms al lachend over haar ‘kiendje’  als het over de viool gaat.  Wel toen ik dat ‘kiendje’ vanmorgen vroeg ging afhalen, lag het nog veilig en ongeschonden in zijn mandje.  Na mijn gegevens achter te laten en wat losgeld betaald te hebben, kon ik mijn kleinkind 🙂 mee naar huis nemen.

Ik mag toch hopen dat mijn ‘kiendje’ later wat alerter blijft waar het haar kroost betreft !

 

Blaffeturen

Als je graag schrijft, dan is de voorwaarde allicht dat je van taal moet houden.  Niet alleen de ‘gekuiste’ versie, maar integendeel heel breed gaan.

De laatste tijd (nostalgie door het ouder worden ?) ben ik nogal bezig met de teloorgang van dialecten.  Ik heb er zelf naarstig aan meegeholpen, want mijn kinderen spreken noch het dialect van de echtgenoot (het dorp waar we wonen) noch mijn dialect.

In mijn verste memorie zit het moment dat ik voor het eerst naar de kleuterschool moest, en het feit dat die juf zo vreemd praatte.  Ik met mijn A.P.M. (algemeen plat Maldegems) begreep dat wel, maar dat spreken bleef achter.  Dat heb ik zo heel mijn lagere schooltijd ervaren.  Bijna niemand op de speelplaats sprak Algemeen Nederlands, enkel in de klas spraken we ‘op letter’, dus ik bleef het gevoel hebben dat ik het nog steeds niet kon en dat maakte me best onzeker.

Toen ik in het tweede middelbaar eens stond te wachten aan het bureau van de directrice, stelde een passerende leerkracht mij een vraag, waarop ik duidelijk niet slecht had geantwoord, want die vrouw zei prompt : “wat spreek jij keurig”

De hoera-stemming die zij me toen heeft bezorgd, het mens heeft het nooit geweten.  Het was zoiets van EINDELIJK ! Ik kan het !

Dat is dus de reden waarom ik mijn kinderen niet in het dialect heb opgevoed.  Ik wou eerst dat ze juist leerden praten en was zo naïef om te denken dat ze dan achteraf nog wel dialect gingen leren.

Niet dus 😦

En zo gaat veel taal verloren.

Gelukkig zijn ze aan de U-Gent al jaren bezig met dialecten te verzamelen.

Hier kan je online een vragenlijstje invullen met je eigen dialect.  Er staan telkens foto’s of omschrijvingen waar jij dan jouw dialectwoord moet bijplaatsen, ik heb het daarnet ook maar eens ingevuld, misschien moeten we dat wel met ons allen doen voor de rijkdom van onze dialecten helemaal verloren gaat. Het eerste woord is in mijn dialect ‘Blaffetuur’ ik heb zelfs een bleekblauw vermoeden dat de bewuste luiken (= blaffeturen) in mijn eigenste dorp op foto gezet zijn.

Dat taal steeds in beweging blijft, daar kreeg ik vandaag ook nog een voorbeeld van.  Toen de Piepedol het vandaag over schimmelen had, hoorde ik het in Keulen donderen.

Schimmelen dus, zoals in op straat rondhangen, lummelen.

Pfff, konden ze nu echt geen mooier woord bedenken ?

 

Zo piep is ze nu ook weer niet meer

… mijn Piepedolleke.  Tot grote spijt van haar ‘grote’ zus is ze zelfs al de grootste van het gezin geworden.  Niet dat zoiets moeilijk is met een moeder die maar iets meer dan anderhalve meter heeft gehaald.

Ik zei vanmorgen nog tegen grote dochter dat haar zus haar aan het imiteren is.  De all-stars blijven tegenwoordig in de vestiaire want onlangs haalde ik mijn enkellaarsjes, gekocht voor kerst vorig jaar (zwarte veterlaarsjes met een hakje van 5cm) uit en ze zei direct “mag ik die lenen?” Nu had ik mijn voeten precies niet mee toen ik die paste, die dingen knellen aan mijn tenen, dus zei ik van ja.

Ondertussen heeft ze die al twee weken onafgebroken aan naar school.  Het positief commentaar van de vriendinnen op de hakken zal daar zeker voor iets tussen zitten.  En de rest van de outfit is plots ook veel belangrijker geworden.  De sweater wordt al snel eens een bloesje of een iets klassieker gebreid truitje (hetwelk ze dan steelt uit de zus haar kleerkast), gepaste oorbellen worden gezocht, de haren worden in een dotje gestoken, de tandjes blinken als spiegels (de ijzerwerken die daarop zitten hebben daar ook veel mee te zien) Enfin, ze komt letterlijk uit een doosje !

En er is precies nog meer veranderd in het koppeke.  Ze komt met betrekkelijk goeie punten thuis van school, al weet ik dat er nog altijd meer in zit dan er uit komt, ik heb voor het moment weinig klagen.  Alleen met wiskunde blijft ze het moeilijk hebben.  Straks zie ik de leerkracht op het oudercontact.  Benieuwd op we weer voor bijlessen gaan moeten zorgen …

Op haar manier zoekt ze ook haar weg in het leven, zoals we dat eens allemaal hebben moeten doen.  Ik kan alleen maar supporteren aan de zijlijn en hopen dat er niet te veel obstakels op haar weg liggen !

 

Niet meer van #projectblogboek doen

Het was al duidelijk met mijn vorige post dat ik niet in het project pas.  Ik heb echt teveel jaren in een strenge pas gelopen, dus wil ik nu eigenlijk alleen maar mijn goesting doen (voor zover dat uiteraard mogelijk is)

Niet dat ik negatief kan spreken over Kelly haar ‘blogboek’ , buiten een woord dat tweemaal gedrukt is in een bepaalde zin op pagina x, en een dt-fout op pagina y, zou ik daar niets aan veranderen. Wie ben ik trouwens om dat ook maar te overwegen. Als mijn blog een tiende van de lezers van ‘de crib’ heeft zal het veel zijn.  Ik buig dus nederig het hoofd ! (schrijf ik hier maar over fouten bij een ander en heb ik ondertussen al twee fouten uit dit stukje gehaald *schaamrood*)

Het boek blijft zeker wel een aanrader voor allerhande tips, zonder dat het een keurslijf moet zijn voor wat ik hier gewoon ben te doen.

Mocht dit een logje zijn met een liedjeskapstok, ik zou er Astrid Nijgh met ‘Ik doe wat ik doe’ aan vasthangen.

Enkel voor de titel uiteraard, de inhoud van het lied zou anders mensen op het idee kunnen brengen om ‘hot’ als voorvoegsel bij mijn irl-voornaam te zetten.

En laat dat nu het laatste zijn waarop ik zit te wachten !

#Projectblogboek : Mijn niet-opgeruimd bureau tonen

Mag het ook de ietwat gekuistere versie zijn ? Het was namelijk té erg *bloos*

Ik moest me schamen ja, al die tijd hebben en dan nog rommel hebben.  Misschien moet ik ook nog de medehuisgenoten verdenken van rommel maken, vermits die ook allemaal (ondanks zelf een XL-werkplek) mijn bureau gebruiken.

Enfin, ik deed dus van opruim en van portrettentrek :

IMG_0277

U ziet van links naar rechts :

  • een externe harde schijf
  • een vrekkige Apple (Mac mini, ongeveer het goedkoopste wat Apple in assortiment heeft)
  • een lelijke bureaulamp
  • een onderlegger waar iedereen van het gezin zijn dada op schrijft, de ene in het Spaans, de andere in het Frans, en zelfs in onze eigen moedertaal bekladden we die handel
  • het o zo heerlijke typende klavier van Apple
  • een obligaat computerscherm
  • een documentenbakje met daarin vooral te recycleren papier (fout geprint, enkel voorkant gebruikt,…) daar schrijven we nog van alles op. Bovenop ligt ook een nog te klasseren rekening en een DVD van een auditie van de kroost uit 2008 (waar die nu zo plots vandaan komt is me een raadsel)
  • daaronder een GREAT! muismat ooit gekregen van de British tourist authority met daarop een muis, mijn foon en een geheugenkaart met foto’s op van onze reis die Bruno me gisteren gaf. Die foto’s stonden al eerder op mijn computer, maar een kleine crash heeft gezorgd dat al mijn foto’s van deze zomer riebedebie zijn (vandaar de nu WEL aanwezige externe back-up schijf)
  • Bovenaan rechts broederlijk naast mekaar : 2 printers.  Niet dat we die allebei nodig hebben, dat is zomaar gekomen doordat grote dochter er vorig jaar eentje nodig had in Leuven en uiteraard is deze daar niet gebleven.
  • een papiersnijder wordt hier ook nogal eens gebruikt

Weinig interessant dus allemaal, er is echter één ding dat mijn bureau belangrijk maakt (voor mij dan), dat is het onderstel nl.

IMG_0278

Het kleine bureautje door mijn vader gemaakt voor zijn toen 12-jarige oudste dochter (mijn oudste zus).  Op zich is het echt klein, in het benengat past geen enkele normale stoel, maar het werd thuis uiteindelijk ook mijn bureau (nadat 3 zussen er al wijzer aan werden).  Achter de kastdeurtjes zitten telkens 3 lades verborgen, wat het een gerieflijk meubeltje maakt. Na de dood van mijn ouders is het 1 van de zaken die naar mij thuis verhuisd zijn.

Door het sentiment is dit dus MIJN bureau !

Ik heb het dan weer liever wat meer bewolkt

Het weer denkt u ? Nee hoor, die triestige tranen die nu van de ramen aflopen en het donker wolkenspel dat daar bij hoort brengt me allesbehalve in hogere sferen !

Ik heb het over het wolkje melk in de koffie.

Van mij mag dat van het kaliber donderwolk zijn, dus neigend naar een koffie verkeerd.  Deze zomer was de cafe con leche in Spanje juist wat ik daarmee bedoel.

Toen ik de allereerste keer afsprak met het lief, toen nog enkel een (via onze beider blog) www-bekende, was die melk al iets waar wij heel goed in overeen kwamen.  Niet dat hij van hetzelfde gedacht was, maar omdat hij geen melk neemt, en ik toen, mijn beste beentje voorzettende, aja, eerste afspraak remember, heel beleefd een ruil heb voorgesteld, hij zijn melkje voor iets van mijn zoetigheid die bij de koffie kwam.

Sedert die eerste afspraak hebben wij de horeca al heel vaak geplezierd.  De taskes koffie werden ook aanzienlijk duurder de laatste tijd.  Dinsdag betaalde ik hier nog 5€ voor twee dampende potjes. Als je weet dat een winkelmerk koffiepadje bij de Jef C. minder dan 10 cent kost, dan krijg je toch instant compassie met de horeca niet ?

Daarom is het dat ik tegenwoordig niet beschaamd ben om de suiker die bij die koffie komt mee te nemen naar huis, en gaan wij voor meerdere bakjes troost waar dan bvb telkens een (verpakt) chocolaatje bij is, dan doe ik dat zelfs mee naar huis.

En kijk, dat is verdomd besmettelijk ! Toen ik dinsdag aankwam op onze afspraakplaats (buiten ’t stad, we rijden dan met 1 wagen naar het centrum) stapte Bruno mijn wagen in met een hele zak vol met melkjes die hij meenam van op zijn solo of met weet-ik-nie-wie koffiepauzes.

Een paar jaar geleden lachte ik mijn schoonmoeder nog vierkant uit toen ze zo wrekkig alles meenam naar huis dat haar nog kon dienen.  En kijk nu …

Daarom misschien dat ze Bruno (als schoonpa niet in de buurt is) ‘nen broave jongene’ noemt 🙂

Het kan verkeren …