groei & bloei

Groenseletalages

Ik werd even weer terug in de tijd gekatapulteerd toen ik dit las bij Menck.

Mannen overdrijven toch graag hé ?

Ik had er vroeger ook zo ene in huis en dat resulteerde in dit :

Scan 5

Volgens mij moet, na dit te zien, iemand het ‘pompoen liberation front’ gesticht hebben.

My dear husband liet het ook niet bij etalagekes maken buiten, binnen kon hij daar ook goed weg mee :

Scan 7

Scan 7

 

Iemand een idee hoe je dan je huis proper houdt ? Ze één voor één afstoffen was geen optie, ik zou de compositie maar eens moeten verknallen ZUCHT !

Groot voordeel (hoor mij wenen) van in de hall te exposeren is dat door de constante temperatuur daar die vruchten ook maanden meegingen.  Telkens als er eentje aan het rotten ging roken we dat als we ’s morgens beneden kwamen, ik kan de vlekken op mijn natuurstenen vloer nog altijd tonen ZUCHT NOG DIEPER !

In de rayon groenten en fruit was het ook al van portrettentrek :

Scan 7

Scan 7

Scan 8

Naar die laatste drie kan ik nog wel eens heimwee hebben, de pompoenen en siervruchten komen me echter de strot uit.  De exemplaren die nu mijn tuintafel sieren zullen onherroepelijk tot soep herleid worden.

 

 

 

Komen eten !

Aangebrande zondag

Niet dat de temperaturen nu zo overdreven waren gisteren, maar aangenaam was het wel.  Dus moest de tuintafel nog eens gedekt worden om eindelijk eens te fonduen.  We deden dat ’s avonds, vermits Poppemieke een hele zondag repeteerde in Gent met het jeugdorkest, en ik graag een volledig gezin aan tafel weet als we eens gezellig willen doen.

Nu was dat ‘willen’ daar zeker, maar kunnen dat was precies een ander paar mouwen …

Zo besloot mijn mini-frietpotje wat wij gebruiken om te fonduen om niet meer te warmen.  Wat foefelen aan dat toestel, stekker uit, weer in, naar de zekeringenkast gaan kijken of daar alles OK was en ondertussen een pot appelmoes zetten warmen op het kookvuur.  Je raadt het al, appelmoespot zwartgeblakerd.

Dan maar de fondue olie in een pot op het vuur opgewarmd (om alles een beetje vooruit te laten gaan) en met een ouderwets brandertje eronder mee naar buiten genomen.  Daar waren de kroketjes ook al aan het bakken, al die tijd dat wij in de keuken bezig waren.  Ja hoor, ook zwart, joepiejajee !

Enfin, uiteindelijk gingen we aan tafel, en maakten we ‘gezellig’ ruzie over welke vleesprikker van wie was, tof dat het altijd is bij ons, echt, ik werd er net niet week van 😦

Dat brandertje onder onze pot bleek uiteindelijk ook niet ideaal, waardoor het vlees alsnog in een pan belandde en snel daar wat kleur kreeg.  Daar bleef ik voor de zekerheid bij, ik wou toch iets goed klaar gemaakt hebben. Dat op die manier het genieten van samen vleesjes bakken om zeep was nam ik er dan maar bij.

En dan te weten dat voor dat alles gebeurde bijna mijn huis was uitgebrand.  Dat kwam dan weer omdat ik zo nodig eens moest experimenteren met de broodmachine.  Ik had een tijdje geleden al appelbrood gemaakt.  Toen het deeg gekneed in de broodmachine, dan alles manueel bewerkt, appeltjes erbij gedaan en het brood afgebakken in de oven.  Nu was het zondag en was ik lui, dus mocht de broodmachine dat allemaal zelf doen van mij.  Blijkbaar zijn die appelbrokken tot een veel te grote massa moes geworden, waardoor de deegpot begon over te stromen op de gloeiende staaf die het toestel verwarmt.  Een geluk dat ik mijn achterdeur nog moest sluiten vooraleer we besloten van een klein Montmartre te bezoeken in eigen dorp.  Anders had ik nooit de rook gezien die absoluut niet uit de broodmachine moest komen.  We hebben geluk gehad dus !

Dat geluk voelde ik vanmorgen/middag allesbehalve toen ik het toestel moest schoonmaken.

Toen Bruno thuiskwam gisteren stuurde hij me nog een SMS, dat ik bedankt was voor het etentje en dat het altijd fijn is bij ons.  Ja, fijn wel, maar allesbehalve volmaakt bij momenten …

't moet van mijn lever !

De discussie over het hoger worden van de inschrijvingsgelden aan hogeschool en universiteit

Het leven IS duur ! Zij die daar anders over denken verdienen wellicht te veel 🙂

Kinderen kosten ook geld, uiteraard, we nemen die op eigen verantwoordelijkheid, dragen daar dus ook de lasten van.

Maar mijn tenen krullen de laatste dagen toch wel als het gaat over verhoging van inschrijvingsgelden voor onze studenten.  Dat studeren weer enkel voor de gegoede klasse zal worden, dat ouders zich moeten krom werken voor hun kinderen, dat kinderen zelf moeten gaan werken om hun studies te bekostigen, …

Dat sommige gezinnen het echt moeilijk hebben om rond te komen, daar kan ik inkomen.  Een éénoudergezin dat geen eigen woning heeft en nu moet huren aan de hedendaagse prijzen, dat moet niet simpel zijn.

En toch … als het enkel om de kost van de student gaat, dan kan ik de volgende rekening presenteren :

Aan de positieve kant :

  • iets meer dan 200€/maand kinderbijslag = 2400€/jaar
  • een beurs voor een niet-kot student = 2070€/jaar, mijn concreet geval, gebaseerd op mijn kleine inkomen (ik neem aan dat mensen die het niet breed hebben geen kot nemen en recht hebben op een beurs)

En dan de kosten :

  • vervoer uiteraard : treinabonnement voor 1 jaar : 153€, buzzy pass 183€
  • inschrijvingsgeld beursstudent : hier baseer ik me op het vorig jaar aan de univ, want dit jaar heb ik nog de volle pot betaald omdat Poppemieke als niet-beursstudent ingeschreven stond na vorig jaar in het tweede semester te zijn ingestapt : 95€
  • Cursussen : dat is een moeilijke, de ene richting is uiteraard de andere niet, hier staat de teller voorlopig op ongeveer 250€

Momenteel kom ik dus aan een positief saldo van ongeveer : 3800€, dwz dat de bewuste student voor de rest van het jaar nog meer dan 300€ mag kosten per maand.  Die 300€ lijkt me een vrij groot bedrag voor mensen die het krap hebben.

De grensinkomens om in aanmerking te komen voor een beurs zijn trouwens nog gestegen, dus mijns inziens kunnen daar veel gezinnen van profiteren !  Diegenen die dan geen recht hebben op een beurs verdienen dan uiteraard genoeg om zelf voor de studiekosten op te draaien.

Vertelt u mij eens, wat zie ik hier over het hoofd ? Krullen mijn tenen om de verkeerde redenen ?

Ik leer namelijk graag bij !

 

van moetens/willens

Sunshine blogger award

Het moeten niet altijd Ice buckets zijn moet Carrie gedacht hebben toen ze mij de sunshine blogger award gaf.  Mijn Piepedolleke was al supertrots op haar moeder (en bij een puber gebeurt dat niet elke dag !) en stelde met dollartekens in haar ogen de vraag of die award ook geld opbracht 😉

Zeven feitjes over mezelf moet ik hier prijsgeven, nochtans heb ik hier al veel (propere- en vuile) was buiten gehangen.  Geen idee waarmee ik jullie dus nog kan verblijden.  Of toch …

  • Zal ik even ‘uit het bed klappen’ ? Mocht ik dit hier boven als titel zetten, ik zou gegarandeerd meer lezers krijgen. Maar ik dwaal af, uit het bed klappen : toen mijn lief hier de eerste keer kwam slapen kon ik na het ‘fijn wakker liggen’ absoluut niet slapen.  Niet meer gewoon van compagnie in mijn bed te hebben, zijn gesnurk, mijn bed dat opeens te klein leek, … Ik ben toen midden in de nacht om een matras in de logeerkamer gegaan en heb die achter mijn bed gelegd, zonder licht te maken.  Ik dacht dat ik dat allemaal kon zonder Bruno wakker te maken, maar helaas … Toen ik me net neer wou vleien om naar dromenland te reizen zei hij doodserieus : “zo voelt dat dus als je in een tentje moet slapen” (hard op de grond) Hij probeerde me toen steeds te overtuigen om eens te gaan kamperen, wat ik steeds weigerde.  Gegierd van het lachen hebben we ! En ondanks het feit dat wij fantastische momenten beleven in mijn bed, ben ik er nog altijd van overtuigd dat ik – mochten we ooit gaan samenwonen – een aparte slaapkamer wil.  De rest van mijn leven naar gesnurk luisteren staat gewoon NIET op mijn verlanglijstje !
  • Ik kan een enorme ‘zjustepee’ zijn  :  de weinige keren dat de meiden een vaatwasser legen zet ik steevast de koffietassen nog anders in de kast.  Vroeger op mijn werk (boekhoudkantoor) waren alle klanten-en leveranciersfiches tip top in orde.  De firma  United Parcel Services kon dus onmogelijk als UPS ingevuld staan, dat leek me te simpel.  Mijn pantoffels staan aan mijn bed ook altijd binnen het vierkant van een vloertegel ‘geparkeerd’, wie weet zou anders wel het dak instorten 🙂 en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
  • Eén van mijn meebrulliedjes is ‘the summer of 69’.  Bij het zinnetje ‘those were the best days of my life’ heb ik lang gedacht dat dit wel eens de waarheid kon wezen, ik ben nl geboren in die zomer, en een klein prulleke heeft toch geen zorgen zeker ? Ondertussen heb ik sedert het tweede deel van mijn leven aangevangen is al een hele lijst met ‘best days’ verzameld, en ik hoop dat die lijst niet eindig is !
  • Mocht ik i.p.v. twee dochters, twee zonen hebben gehad, dan hadden die Sean en en Ian geheten.  De twee Jantjes dus, een Iers exemplaar en een Schots.  In werkelijkheid zou de echtgenoot daar wel weer een stokje voor gestoken hebben en zou er al minstens 1 zoon Finlay geheten hebben, en in het slechtste geval was de tweede dan een Hamish geweest.  Enfin, het zijn twee meiden met Ierse voornamen geworden, de ene is daar al wat gelukkiger mee dan de andere.
  • U moet zich daar vooral niets bij voorstellen (mocht u denken dat ik zo een elegante deerne ben op hoge hakken, hou dat dan vooral zo) maar ik ben fan van Rieker schoenen.  Mijn kinderen noemen dat gemakshalve ‘bomma schoenen’, ik vind ze gewoon gemakkelijk.  Door dat ik veel in klinieken rondloop kies ik ook voor zachte zolen, ik hou absoluut niet van die tek tek tek geluiden.
  • Naadloos aansluitend bij het vorige, bede van de kinderen : Please Jani – blote knietjes op de grond – restyle ons moeder eens.
  • En omdat het nu bijna bedtijd is : ook al staat de wekker bvb dagen na elkaar op hetzelfde uur, ik ga dat elke avond nog eens checken om dan door mijn gsm gezegd te worden hoe lang ik precies kan slapen (om dan niet in slaap te geraken als dat aantal uren te weinig is naar mijn goesting)

OK, u wilde dat eigenlijk allemaal niet weten, daar ben ik me bewust van.  Het is gewoon Carrie haar schuld 🙂

De award doorgeven doe ik niet, ik heb vroeger nl nooit graag huiswerk gekregen, en daarom geef ik er ook niet graag !

Komen eten !

Crèmebergen

Ik kan me zo voorstellen dat hier mensen lezen die graag eens een biertje drinken, een Grimbergen bvb.

Iedereen weet dat in goeie stoverij (mijn lief noemt dat carbonnade) ook bier mag, en dat deed ik vandaag dus ook.  Nu eten wij drietjes niet zoveel vlees, en vind ik een flesje bier van 33cl teveel van het goede.  Komt daarbij nog dat diezelfde drietjes ook geen bier drinken (al de alcohol die ik in huis heb wordt in het eten gekieperd : porto, whisky, cognac, madeira, wijn, bier)

Het zuinige huisvrouwtje wil bovendien ook geen goed bier door de gootsteen gieten.

Dus ik nam een doosje en goot de helft van het flesje erin.  Toen ik het wou labelen voor in de diepvries (ja, barbaars, ik weet het, ik vries dat dus in tegen de volgende stoofpot) zei de Piepedol dat de Grimbergen misschien best verandert werd in Crèmebergen (voor de Nederlanders : crème = ijsroom)

En zo geschiedde …

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ...

Ze weet altijd het moment te kiezen

… mijn Poppemieke, om ziek te worden.

Gisteren was er al een infodag/software-uitwisseldag op de hogeschool (factuur in de boekentas, 150€ tegen volgende week te betalen).  Daarvoor was ik net na de middag nog speciaal met haar laptop (waarvan eerder gezegd was dat ze die niet nodig had die dag) naar Gent gereden.

Toen ik na taxi Mams geweest te zijn rechtstreeks van Gent naar Oostende bolde voor de job, kreeg ik daar al een bericht van grote dochter dat de dag er al op zat, of ik haar van het station kon halen, en daarbij “ik ben kotsmisselijk”

Die kots was ze al deels kwijtgeraakt op de trein (jeansbroek en schoenen deelden letterlijk in de brokken – I love being a mam om zo een klusjes te kunnen opkuisen NOT !) maar aan haar kleur te zien had dat de zaak nog niet opgelost.

Eens thuisgekomen trok ze, na de vuiligheid in de badkamer achter te laten, direct naar haar bed alwaar snel nog wat meer maagkerende geluiden geproduceerd werden.  Gelukkig was ze zo slim geweest om een teil mee te nemen, anders had het beddengoed ook nog meegefeest.

Ik ken haar onderhand al bijna 19 jaar en ik weet dat zo een toestanden zelden vanzelf ophouden bij haar, dat flauwvallen daar ook nog bijkomt enmeestal komt daar een prik in de bil van de dokter aan te pas. Dus wij daarheen.  Nu had die dokter net 14 dagen vakantie genomen, dat was duidelijk te zien, de wachtzaal (12 stoelen) vol en al wachtenden in de hall.  Het brokje ellende dat ik meehad posteerde zich prompt op de grond voor de deur van het dokterskabinet, want op haar benen staan lukte amper.

Het was ons al opgevallen bij het binnenkomen dat er een geurtje aan de wachtzaal zat (ondanks dat er een raam openstond) Die geur werd geproduceerd door een klein hummeltje dat samen met mama en papa zat te wachten en daarbij heel de wachtzaal entertainde, vlotjes gesteund door haar mama met veel koetsjie koetsjie taal en scheetgeluiden die moederlief op het blote buikje van de kleine maakte.  Ik moet zeggen wij werden daar allesbehalve vrolijk van !  Terwijl de kleine steeds maar zei dat ze kaka deed, ontkende de moeder dat (na uitgebreid de pamper besnuffeld te hebben) ik kon alleen maar besluiten dat dat klein ding slimmer was dan haar moeder want de geur was amper te harden.  Toen het vrouwmens dan toch niet meer om het feit heen kon sommeerde die de papa om het kind te gaan verversen thuis en terug te komen (dat ging daar toch nog lang duren)

De papa dacht daar duidelijk anders over, hij was te druk bezig met zijn smartphone om zich te kunnen bekommeren over zijn kind.  Ooit toen het ‘speeltje’ nog nieuw was moet hij zijn dochter toch wel graag gezien hebben, heel zijn onderarm was nl versierd met de naam van het kind (letters van 2cm groot).  Nu was het nieuwe er duidelijk al af, en kon dat kind fluiten achter de nieuwe pamper.  Bij ons zouden ze zeggen : “hij verdiende ‘nen tjeen in zijn ol'”

En wij ondertussen maar wachten in de ‘beerput’.  We hadden zelfs nog geluk dat het bewuste koppel net voor ons bij de dokter mocht, zo kon de gehele wachttijd prettig verlopen 😦

Bij deze zou ik toch een overeenkomst willen sluiten met grote dochter om niet meer ’s nachts ziek te worden (doet ze meestal, met bezoek aan dokter/apotheek van dienst) en dus ook niet meer na het verlof van de huisarts.

De taxi van deze moeder zou anders wel eens in staking kunnen gaan !

Ik loof de heer alvast om het feit dat de wachtzalen waar ik professioneel mijn broek verslijt meestal betere oorden zijn om te vertoeven.