De neveneffecten

Buiten het toeristische luik van op reis gaan waren ook nog andere dingen die ons zijn opgevallen :

**Ik leerde mezelf weer een beetje beter kennen, en eerlijk, ik werd er daar allebehalve vrolijk van.  Ik hoop dat ik het op menopauze-grilligheid mag steken en dat dit liefst zo snel mogelijk weer mag overgaan.  Ik was nog nooit zo lang aan één stuk samen met Bruno, maar ik vermoed dat de wittebroodsweken nu echt wel over zijn.  Hoewel, die lieverd ziet mij zelfs nog graag op dagen dat ik mezelf niet eens graag zie.  Waarvoor dank schat !

**Diezelfde schat is geen mens om mee op vakantie te gaan als je eens een voormiddag zou willen lui in een zetel zitten met een boekske.  Er moet altijd iets gebeuren.  Akkoord dat is natuurlijk wel DE manier om veel te zien op vakantie, maar toch … voor mij mag vakantie ook wel gas terugnemen zijn.  Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn vakantietijd verdelen misschien een optie zou kunnen zijn.  Een week ik en de meiden met een mengeling van zwembad, lezen, uitjes en dan nog een tweede met meer cultuur en romantiek (uiteraard !) met Bruno.

**Ik leerde ook dat de grillen van grote dochter eigenlijk van mij afgedeeld zijn.  Verdorie toch al die emoties die er bij mij op dezelfde manier uitkomen.  Ik noem ze nu wel grillen, maar dat is niet helemaal terecht.  Het mag duidelijk zijn, eerst met 3 en dan met 4 kort op mekaars lip zitten blijft een beetje koorddansen.  Twee zussen op 1 kamer (en zelfs éénmaal in hetzelfde bed) zijn al voldoende om nachtelijke veldslagen te veroorzaken.

Toen mijn Poppemieke op de voorlaatste dag wenend aankondigde dat ze de volgende jaren niet meer met ons op vakantie wil, bloedde mijn moederhart.  Aan de ene kant ben ik daar nuchter in : 20-jarigen moeten niet meer aan moeders’ rok hangen, aan de andere kant voel je dat je ergens faalt

**We hadden iets met brillen.  Op de eerste plaats met zonnebrillen, maar vooral met die ene bril die ik nogal belangrijk vind in het leven : de WC-BRIL

De vieze maakten ons ambetant, de ontbrekende evenzeer.  Maar we hebben ook propere gezien, gelukkig.  Zoals in Bilbao bvb daar was er een designtoiletruimte, zo mooi dat de Piepedol van selfie ging doen.  Eén keer zagen we het leven zelfs door een roze bril, de hele toiletruimte was trouwens roze het deed me prompt aan onze seventies badkamer thuis denken met die tegeltjes aan de muur.

**En dan nog iets wat al opvallend was gedurende de eerste lange rit, in de file in Parijs nl. : ARMOEDE.  Eigenlijk moeten we daarvoor niet op reis gaan, we zien in eigen land ook bedelarij. Ik weet niet hoe jullie daarop reageren, maar ik voel me daar allesbehalve gemakkelijk bij.  Een heel gemengd gevoel en veel vragen : zijn het mensen die ergens ‘geplaatst’ worden en moeten bedelen voor een derde ? Die jonge mensen, vinden die geen andere middelen om van te leven ? Als ik geld geef, zal het dan niet aan alcohol/drugs opgaan ?

Ik zal dus zelden geld geven, maar ervaring leert dat eten/drinken ook op veel dankbaarheid kan rekenen.  Zo stond er een zwarte man in Parijs met 39° langs de middenberm, terwijl wij stapvoets reden.  Ik was vertrokken met een lunchpakket met 10 sandwiches, rijkelijk belegd met gerookte zalm, tomaatjes, komkommer, eitje, maar vermits die 10 niet deelbaar is door 3 bleef er 1 over.  Eten weggooien doe ik niet graag, dus de keuze was snel gemaakt.  De man keek eerst een beetje raar, maar ik denk niet dat hij een halve minuut nodig heeft gehad om het broodje binnen te spelen.

Toen wij in Lugo waren liep er ook een oud verrimpeld vrouwtje rond op het terras waar wij smakelijk aan het eten waren, ook daar hebben we haar laten meeëten van onze overvloed (een broodmand die wegens de veelte op ons bord, onaangeroerd bleef) Mijn Piepedolleke was er zo van aangedaan dat ze ging wenen op het toilet. En alweer tijdens een maaltijd in Burgos zagen we een staaltje van profitariaat ten aanzien van een Aziatische vrouw die de zaak verliet waar ze had gewerkt (in ’t zwart allicht) en met een paart munten van de bazin die ze haar zeer onvriendelijk gaf, tevreden moest zijn.  Nu zou je in Spanje met die sputterende economie daar en hun goedkope prijzen al eens eerder geneigd zijn om een fooi achter te laten, maar door dat tafereel te aanschouwen was mijn honger direct over en konden ze daar fluiten om die fooi !

Zal ik dan maar besluiten met het FEIT dat wij ondanks al onze grillen grote GELUKZAKKEN zijn ! Wij kunnen reizen, wij hebben thuis ook niets tekort.  Misschien moeten we daar een beetje meer bij stilstaan !

Advertenties

3 gedachtes over “De neveneffecten

  1. Bilbao. Daar ben ik een aantal keer voor het werk geweest. Vreemde stad maar toch verloor ik mijn hart een beetje. Als je de metro naar de kuststreek neemt kom je op schitterende plaatsen.

  2. Ik rijd minstens één keer per maand met de TGV naar Parijs voor mijn werk. In Parijs zelf kom ik niet zoveel armoede tegen (ik stap van de Thalys in een RER en moet dan nog 3 minuten stappen), maar in de TGV rijd je op een bepaald ogenblik voorbij een plek waar tientallen mensen in kartonnen dozen leven… Je kan inderdaad niet iedereen helpen.
    En op vakantie gaan met anderen is nooit evident. Ik besef best dat ik ook niet de ideale vakantiepartner ben (wil wel dingen doen, maar zo snel mogelijk, en niet teveel, ben uiteindelijk graag terug in mijn hotelkamer om te niksen)

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s