En dan de reis zelf (deel 1)

Dag 1 : rijden van thuis tot Le Tâtre (iets voor Bordeaux – een kleine 800 km rijden) De GPS zei bij vertrek rond 8u dat we rond 15u15 op onze bestemming zouden zijn, het werd uiteindelijk 21u15 en dat kwam helaas niet omdat ik graag zes uur rust onderweg, maar door ellenlange files (bij binnenkomen Frankrijk door werken en spitsuur Lille, in Parijs dat zowaar 39° koorts had – leve de airco, …) Een geluk dat ons doorreishotel een zwembad had (speciaal naar gezocht, want aan de noordkust van Spanje zijn er niet veel (betaalbare) hotels met zwembad.

Dag 2 : we doen er nog een km of 400 bij om te slapen in Castro Urdiales waar we van op het balkonnetje van ons pension zicht hebben op de haven.  Tijdens de rit zijn we al gestopt in Donostia/San Sebastian om lekker wat te kuieren in de straatjes van het oude stadsgedeelte, om de meiden een carrouselrit te gunnen (hoort bij elke vakantie) en waar de kroost zich tegoed doet aan het eerste van nog veel volgende ijsjes.  Op weg naar de parking verdwijnen ze ook nog in een XXL Zara-winkel (“ja mams, we hebben die thuis ook, maar niet zo groot” zegt het duo dat voor de reis al uitgebreid is gaan shoppen) Dat verdwijnen mag letterlijk genomen worden, zijnde ik sta te koekeloeren op de plaats van afspraak en ik zie hen het volgende uur niet meer terug. En dan had ik nog gezegd dat ze daar niet meer in zee moesten gaan, dat we nog een eind te rijden hadden … ik had dus haast.  Achteraf bekeken belachelijk natuurlijk, ik was nl op reis, dan hoort een mens geen haast te hebben, en die Spanjaarden die eten ’s avonds eerder om 10u dan om 7u, dus …

Dag 3 : We keren een 30-tal km terug op onze stappen en bezoeken Bilbao.  ’s Morgens nemen we een open dubbeldekbus om ons op een tour rond de stad te voeren, wij zijn immers vrouwen en verdwalen overal, dat was dus de beste manier om een algemene indruk van de mooie stad op te doen.  Na een uitstekend middagmaal (Bilbao is de stad met de meeste sterrenrestaurants) in de betere bistro konden we niet om het Guggenheim museum heen, dus daar maakten we de rest van de dag zoek.  Het gebouw aan de buitenkant alleen is al een must, maar de binnenkant ook ! Hoewel niet alles me kon bekoren, ik zie nl niet in alles kunst waar kunstenaars dat wel zien.  Zo was er een tijdelijke tentoonstelling van Yoko Ono, en lag daar o.a. een stukje canvas van 5op 5cm met de vermelding bij : ‘op dit stuk canvas sliepen John en Yoko’.  Ik kan dat dus ook met mijn lief op een stuk canvas slapen, alleen zal ik dat niet als kunst verkocht krijgen ! De Piepedol en ik waren stukken eerder klaar dan Poppemieke (die leest zowat elk bordje bij elk kunstwerk, luistert naar elk stukje van de audioguide) Ik was zowaar weeral haastig, want ons volgende hotel lag op nog een drietal uur rijden van daar in Gijón.  Slecht gepland dus … Uiteindelijk komen we rond 10u aan in ons hotel, waar we niet aan de voorkant binnenmogen (waar ik de foto’s van had gezien op tinternet) maar rond een groezelig pakhuis naar een donkere straat met even donkere entree worden gevoerd.  De kamer met 3 éénpersoonsbedden is nog te klein voor twee bedden, mijn humeur keldert met de seconde.  Dat eindigt een paar minuten later in tranen aan tafel (we hadden dus nog niet gegeten) ik ben OP, MOE ! Ik heb dus al helemaal geen behoefte aan dochters die nog moeilijk doen over het menu, er was daar immers niet veel in de buurt aan restaurants en ik vertik het om nog de auto te nemen en de stad nog verder te gaan verkennen.  Dat Gijón een mooie stad aan zee is, hebben we dus helemaal niet geweten.

Dag 4 : Weer een 4-tal uur in de wagen om naar Santiago de Compostela te rijden waar ik mijn schat ga terugzien. Zijn bagage wordt bij de onze gevoegd, mijn Cliotje mag dan wel Grandtour zijn, maar hij barst bijna uit zijn voegen.  Vanaf dan heb ik dus geen zicht meer uit de achterruit en hangt er rechts nog een wiel van de fiets uit te steken, allemaal zaken die het rijden nog meer comfortabel maken (niet !) Maar kijk, met Bruno erbij verandert de sfeer van de reis compleet.  De meiden zeggen het hem ook letterlijk dat ze blij zijn dat hij er is, want hun moeder … We slapen die avond in Lugo een prachtige ommuurde stad waar we zeer gezellig op een mooi plein met veel groen ons avondeten nuttigen.  Het hotel valt ook stukken beter mee dan de dag voordien, we kunnen wel niet ter plekke ontbijten maar moeten dat doen in het café met dezelfde naam, een café waar je meer dan een ontbijt nodig hebt om alles rondom je eens te bekijken.

Advertenties

3 gedachtes over “En dan de reis zelf (deel 1)

  1. Pingback: Tot over een week ! | second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s