't moet van mijn lever !, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Ik had liever zelf in zijn ballen geknipt !

Net als vorig jaar is een deel van augustus en september jobmaand voor grote dochter.  Geheel standvastig als ze is ook op dezelfde plaats.

Waar ze vorig jaar volledig actief was in het restaurant, kwam er deze keer een job in de cafetaria aanwaaien.  Vooraf vond ze dat al een prettig vooruitzicht want niet zo een zwaar werk, meer zelfstandigheid, afwisseling, …

Minder was één van de mannelijke collega’s die daar ook werkt (vast in dienst).  Vanaf dag 1 vond die het normaal dat hij haar seksueel getinte opmerkingen maakte.  Ze was er uiteraard niet blij mee en vervloekte zichzelf omdat ze er geen pasklaar antwoord op vond.  Uiteindelijk heeft ze hem wel de mond gesnoerd, maar het kwaad was geschied.  Het in de laatste maanden moeizaam weer opgebouwde zelfvertrouwen kelderde weer naar ongeziene laagten.

Op een gegeven moment kon ik het niet meer aanzien wat die smeerlap haar aandeed en toegegeven ik kon het ook niet hebben dat dochterlief het niet ging melden aan directie of personeelsdienst.  Dus ik heb me weeral eens gemoeid.

Ik moest niet lang ‘sjieken’ op de woorden die mijn mailbox verlieten !

Maar kijk, toen ik vrijdag mijn Poppemieke ging afhalen aan het station (had een dagje vrij) vertelde ze dat ze ondertussen zelf ook de verantwoordelijken van de cafetaria en personeelsdienst had ingelicht.  Waar ik dacht dat ze kwaad zou geweest zijn op mij voor mijn bemoeienis, was ze eerder opgelucht dat het allemaal out in the open was.

Gisteren heeft de betrokken werknemer een stevige sigaar kunnen roken bij de grote baas.  Zo kon hij nu eens flink ‘zuigen’, een woord dat in 1 van zijn opmerkingen aan haar voorkwam.

Hij heeft dus ook aan de dochter excuses moeten aanbieden, en ik mag hopen dat hij in de toekomst twee keer gaat nadenken vooraleer hij nog een vrouw op die manier oneer aandoet !

Het toppunt was dat Poppemieke net daarvoor had zitten praten met een andere collega en een voor haar onbekend meisje.  Bleek dat meisje de vriendin van de onverlaat te zijn.  Ze vond het trouwens een sympathieke dame, die qua figuur en stijl niet eens zo verschillend van haarzelf was.

Waarom had die klootzak haar dan zo zitten aanvallen ?

Grote dochter heeft uit dit gebeuren wel een grote les getrokken, ik ben het zeker niet meer van plan om nog ooit uit haar naam te mailen naar een werkgever, maar ik vermoed zo dat ze zelf haar mannetje wel zal staan in de toekomst.

Maar laat toch maar alle mannen met een grote mond (en een klein pietje, denk ik daar dan graag achterna) uit haar buurt blijven.  Deze leeuwin zou namelijk moorden voor haar welpen !

 

Klusser de klus !

Kringwinkelen

Doet u het wel eens, gaan kringwinkelen ?  Wel, ik wel.  Ik moet zeggen dat ik wel een drempel heb moeten overschrijden vooraleer daar binnen te gaan (er gaat hier toch niemand lopen die ik ken, gaan ze niet denken dat ik een ‘sukkeleske’ ben die me niet meer kan permitteren, …)  maar feit blijft dat ik dat een zeer mooi project vind !

Ten eerste heb ik zelf al wat meubilair thuis laten afhalen en na de laatste rommelmarkt aan mijn deur had ik geen zin om het overgeblevene weer op mijn zolder te zetten, dus ben ik met een auto vol zelf naar de dichtstbijzijnde winkel gereden.  Je krijgt er wel niets voor, maar je bent het wel gratis kwijt.

Ten tweede wordt er daar aan sociale tewerkstelling gedaan, mensen die elders moeilijk een baan kunnen krijgen vinden daar gepast werk.

Ten derde kunnen mensen die het echt niet breed hebben daar aan treffelijke kledij, speelgoed, huisraad geraken voor een fractie van de nieuwwaarde.

Ten vierde verminderen kringwinkels de afvalberg aanzienlijk (schandalig eigenlijk wat mensen allemaal wegdoen, daar reken ik mezelf ook bij, want de dingen die ik daar heb afgeleverd waren ook nog perfect bruikbaar)

En kijk, vandaag ben ik daar nog eens langs geweest.  Ik was dinsdag al op prospectie geweest, want ik was op zoek naar vervanging voor mijn tuintafel.  Niet dat die stuk is, helemaal niet, maar dat ding is smal en staat wankel op zijn poten.  Wees gerust hij wordt nog gerecycleerd als planttafel in mijn serre.  Vermits ik die tafel ook in se niet nodig heb wil ik daar ook niet veel geld aan uitgeven dus zelfs de supersolden die nu nog te vinden zijn vind ik nog veel te duur.

En kijk, de juiste tafel was daar te vinden : stevig onderstel, 90cm breed en 2,10m lang.  Een echte eiken tafel met een mooi blad, wel met hier en daar wat krassen, maar met hetgeen ik in gedachten heb zullen die snel verleden tijd zijn.  Bedoeling is trouwens dat die tafel zonder tafelkleed zal gebruikt worden, dus daar moeten voorzorgen genomen worden om die proper te kunnen houden.

Ik ga er dus van uit dat er nu nog een nazomer komt en dat we eindelijk eens een zomerse fondue gaan eten (we spreken daar nu al elke winter over omdat ik een hekel heb aan die bakgeur die dan een eeuwigheid in je huis blijft hangen)

Als ik niet te beschaamd zal zijn over mijn opwaarderingskunsten dan volgen hier uiteraard nog foto’s.

Wordt vervolgd !

 

Komen eten !, Snoepen van het leven

Als ik goed geteld heb : 42 stuks

Het aantal personen aanwezig op onze jaarlijkse familie-BBQ.  Allemaal nazaten van 1 koppel (mijn ouders) die we er zoooo graag bij hadden gehad !

De samenstelling :

  • 6 kinderen
  • 6 schoonkinderen (met of zonder boterbriefjes, de moderne tijd, graag in zonde leven, u weet wel …)
  • 13 kleinkinderen
  • 7 partners van kleinkinderen (zelfde opmerking als bij de schoonkinderen)
  • 10 achterkleinkinderen

En ze waren er dit jaar allemaal ! Vorig jaar was dat nog anders omdat de laatste 2 achterkleinkinderen toen pas ter wereld waren gekomen

Evident is dat niet om iedereen eens samen te krijgen, sedert de moederlijke/vaderlijke ‘lijm’ weg is zien we mekaar niet zo vaak meer.  Maar kijk, misschien is het daardoor wel dat onze bijeenkomsten zo leuk blijven.  Mochten we met een decibelmeter eens de lachsalvo’s opmeten, ik denk dat we aardig zouden schrikken.

Dat schrikken is voor velen ook een feit bij het staan op de weegschaal de dag nadien, wij zijn namelijk een ‘lekkere’ familie dus naast die vleesjes op hete kolen smullen wij ook nog uitgebreid van aperitiefhapjes en een dessertenbuffet.  Het fijne daaraan is dat het allemaal om eigen maaksels gaat, we kunnen dus meteen inspiratie opdoen en recepten uitwisselen als we dat willen.

Dus we hebben genoten !

Moe en pa : jullie maakten een fijne bende !

Dit was beter fictie geweest ...

Schoon schip in de mailbox

U kent het wel, je hebt eens ergens je gegevens achtergelaten, en opeens krijg je van 1001 firma’s reclame die je aan geen kanten interesseert.  Bij mij duurt dat meestal niet lang, want ik ga direct naar de uitschrijfknop.

De vreemdste reacties heb ik al gekregen op zo een uitschrijving, zelden in het Nederlands, maar deze van vandaag is toch een ‘specialleke’ in de rij :

20140812_170020

Ik zou iets willen antwoorden in de stijl van :

‘Dat ge bedankt zijt’

‘que tú thanks bent’

vanalles en nog wat

De neveneffecten

Buiten het toeristische luik van op reis gaan waren ook nog andere dingen die ons zijn opgevallen :

**Ik leerde mezelf weer een beetje beter kennen, en eerlijk, ik werd er daar allebehalve vrolijk van.  Ik hoop dat ik het op menopauze-grilligheid mag steken en dat dit liefst zo snel mogelijk weer mag overgaan.  Ik was nog nooit zo lang aan één stuk samen met Bruno, maar ik vermoed dat de wittebroodsweken nu echt wel over zijn.  Hoewel, die lieverd ziet mij zelfs nog graag op dagen dat ik mezelf niet eens graag zie.  Waarvoor dank schat !

**Diezelfde schat is geen mens om mee op vakantie te gaan als je eens een voormiddag zou willen lui in een zetel zitten met een boekske.  Er moet altijd iets gebeuren.  Akkoord dat is natuurlijk wel DE manier om veel te zien op vakantie, maar toch … voor mij mag vakantie ook wel gas terugnemen zijn.  Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn vakantietijd verdelen misschien een optie zou kunnen zijn.  Een week ik en de meiden met een mengeling van zwembad, lezen, uitjes en dan nog een tweede met meer cultuur en romantiek (uiteraard !) met Bruno.

**Ik leerde ook dat de grillen van grote dochter eigenlijk van mij afgedeeld zijn.  Verdorie toch al die emoties die er bij mij op dezelfde manier uitkomen.  Ik noem ze nu wel grillen, maar dat is niet helemaal terecht.  Het mag duidelijk zijn, eerst met 3 en dan met 4 kort op mekaars lip zitten blijft een beetje koorddansen.  Twee zussen op 1 kamer (en zelfs éénmaal in hetzelfde bed) zijn al voldoende om nachtelijke veldslagen te veroorzaken.

Toen mijn Poppemieke op de voorlaatste dag wenend aankondigde dat ze de volgende jaren niet meer met ons op vakantie wil, bloedde mijn moederhart.  Aan de ene kant ben ik daar nuchter in : 20-jarigen moeten niet meer aan moeders’ rok hangen, aan de andere kant voel je dat je ergens faalt

**We hadden iets met brillen.  Op de eerste plaats met zonnebrillen, maar vooral met die ene bril die ik nogal belangrijk vind in het leven : de WC-BRIL

De vieze maakten ons ambetant, de ontbrekende evenzeer.  Maar we hebben ook propere gezien, gelukkig.  Zoals in Bilbao bvb daar was er een designtoiletruimte, zo mooi dat de Piepedol van selfie ging doen.  Eén keer zagen we het leven zelfs door een roze bril, de hele toiletruimte was trouwens roze het deed me prompt aan onze seventies badkamer thuis denken met die tegeltjes aan de muur.

**En dan nog iets wat al opvallend was gedurende de eerste lange rit, in de file in Parijs nl. : ARMOEDE.  Eigenlijk moeten we daarvoor niet op reis gaan, we zien in eigen land ook bedelarij. Ik weet niet hoe jullie daarop reageren, maar ik voel me daar allesbehalve gemakkelijk bij.  Een heel gemengd gevoel en veel vragen : zijn het mensen die ergens ‘geplaatst’ worden en moeten bedelen voor een derde ? Die jonge mensen, vinden die geen andere middelen om van te leven ? Als ik geld geef, zal het dan niet aan alcohol/drugs opgaan ?

Ik zal dus zelden geld geven, maar ervaring leert dat eten/drinken ook op veel dankbaarheid kan rekenen.  Zo stond er een zwarte man in Parijs met 39° langs de middenberm, terwijl wij stapvoets reden.  Ik was vertrokken met een lunchpakket met 10 sandwiches, rijkelijk belegd met gerookte zalm, tomaatjes, komkommer, eitje, maar vermits die 10 niet deelbaar is door 3 bleef er 1 over.  Eten weggooien doe ik niet graag, dus de keuze was snel gemaakt.  De man keek eerst een beetje raar, maar ik denk niet dat hij een halve minuut nodig heeft gehad om het broodje binnen te spelen.

Toen wij in Lugo waren liep er ook een oud verrimpeld vrouwtje rond op het terras waar wij smakelijk aan het eten waren, ook daar hebben we haar laten meeëten van onze overvloed (een broodmand die wegens de veelte op ons bord, onaangeroerd bleef) Mijn Piepedolleke was er zo van aangedaan dat ze ging wenen op het toilet. En alweer tijdens een maaltijd in Burgos zagen we een staaltje van profitariaat ten aanzien van een Aziatische vrouw die de zaak verliet waar ze had gewerkt (in ’t zwart allicht) en met een paart munten van de bazin die ze haar zeer onvriendelijk gaf, tevreden moest zijn.  Nu zou je in Spanje met die sputterende economie daar en hun goedkope prijzen al eens eerder geneigd zijn om een fooi achter te laten, maar door dat tafereel te aanschouwen was mijn honger direct over en konden ze daar fluiten om die fooi !

Zal ik dan maar besluiten met het FEIT dat wij ondanks al onze grillen grote GELUKZAKKEN zijn ! Wij kunnen reizen, wij hebben thuis ook niets tekort.  Misschien moeten we daar een beetje meer bij stilstaan !

Bruno in Wonderland : zijn verre tochten per fiets, Snoepen van het leven

En dan de reis zelf (bis)

Dag 5 & 6 : die kunnen we onder 1 noemer zetten.  We gaven de dochters waar ze anders de hele reis verder zouden over zagen : zon – zee en strand.  Niet zomaar een strand weliswaar, we waren namelijk in Ribadeo waar je bij eb de mooie ‘kathedraalrotsen’ kunt aanschouwen, wat we de eerste dag ’s avonds dan ook uitgebreid deden.  ’s Morgens waren we nog een boottochtje gaan doen rond de haven vlakbij ons hotel, van zon, zee en strand alleen kunnen wij nl niet leven.  Dag 2 daar reden we nog eens dezelfde kustlijn af om nog meer natuurschoon te bewonderen en deden de meiden nogmaals van ‘nat worden in zee’, zijnde de ene helemaal, en de andere tot aan haar billen.  Mijn Piepedolleke slaagde erin om Bruno’s pet kwijt te raken tijdens het golvenspringen, wat ze beteuterd kwam zeggen bij ons op het terras, om dan in de namiddag giechelend nog eens tot bij ons te komen met de boodschap dat ze, toen de zee weer opkwam, met veel heksentoeren de pet weer had kunnen opvissen.  Ze was enkel een beetje gekrompen …

Dag 7 : deed ons weer naar het binnenland rijden, en ook een stukje de Camino doen in omgekeerde richting. Ponferrada was de ietwat grotere stad die we aandeden.  We bezochten het 11°eeuws kasteel en de kerk, waar we niet naast alle goud konden kijken.  Buiten die kerk deden we ook nog een babbel met een vrouw uit Loppem, die net als Bruno eerder, op weg was met de fiets naar Compostela.

Later op de dag trokken we helemaal de bergen in en passeerden we o.a. voorbij Cruz de ferro een plaats waar de passanten ‘iets’ achterlaten.  Dat iets varieerde nogal in aard en grootte : stenen, al dan niet beschilderd, brieven, foto’s, ordinair vuilnis.  Nu stelde ik me bij dat kruis een (zoals de naam zegt) groot ijzeren kruis voor, eerder teleurstellend was het een klein kruisje op een houten paal.  Op de Camino-route zitten betekende ook smalle wegen met mooie uitzichten, pittoreske dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan en die leven van de Camino.

Uiteindelijk eindigde de dag in Astorga, waar we enkel naar het centrum gingen om een lekkere paëlla te gaan eten, alweer op een mooi plein (bij het even mooie stadhuis), op weg daar naartoe zagen we ook nog Romeinse mozaïeken van de 2° eeuw voor Christus.  En trouwens, er liepen daar nog Romeinen in de straten ook (mannen in ‘jurken’ dus, met sandalen) want er waren Romeinse feesten aan de gang.  Astorga is ook een plaats waar Gaudi zijn stempel op heeft gedrukt, want daar staat ook een kasteel van zijn hand.

Dag 8 : ’s Morgens was de eerste stop in Hospital de Órbigo waar een lange Romeinse brug in eer werd hersteld.  Daarna reden we naar Frómista waar ons alweer stukken geschiedenis wachtten : twee kerken nl, de Romaanse van de twee is Unesco werelderfgoed.  Na daar nog een middagmaal te hebben genuttigd reden we door naar Burgos waar we de warmste uren van de dag in de Kathedraal doorbrachten.  Echt een parel is dat, je hebt ogen tekort om al het moois in je op te nemen. In het gedeelte waar nog vieringen in worden gedaan werd net een huwelijk voltrokken, duidelijk van mensen die niets gewaar worden van de crisis in Spanje. We gaven alweer onze ogen de kost, maar dit maal om alle mooie jurken van de dames te aanschouwen.  Bij navraag in het hotel ’s avonds werd mijn vermoeden dat niet iedereen zomaar in de kathedraal kan trouwen, door de hoteleigenaar bevestigd.  Je moet al van goede huize zijn om dat te mogen.

Dag 9 : is al onze laatste dag in Spanje.  We gunnen de meiden nog wat shoppingtijd in de voormiddag om daarna de terugweg aan te vatten tot de Franse grens.  Vooraleer die over te steken stoppen we toch nog even in San Sebastian, ik wil immer zoooo graag nog wat Spaans spreken, want dat ging me al stukken beter af dan twee jaar geleden in Lloret de Mar.

Het was de bedoeling om net over de grens in Bayonne te overnachten, maar dat was buiten de Baskische feesten gerekend die daar doorgingen, we vonden dus geen hotel.  Maar geen nood (hoewel, bij mij wel, ik heb er een hekel aan om niet vooraf een hotel te hebben geregeld, dat heeft de arme Bruno serieus aan mijn humeur gemerkt) mijn lief deed me van plaats naar plaats rijden, we zouden wel wat tegenkomen.  Hoe meer we het deksel op de neus kregen, hoe ‘liever’ ik werd (wanneer is die menopauze nu eindelijk voorbij, ik zie mezelf zelfs niet graag op zo een momenten) Maar kijk, ik had niet moeten panikeren, we belandden in een meer dan mooi hôtel de charme in de Landes.

Dag 10 en 11 : doen we nog een klein beetje van ‘toerist zijn’, maar eigenlijk zijn we gewoon op weg naar huis.  We overnachten nog in Chatellerault (die moet ik hier zeker vermelden, om het nooit meer te doen, zijnde slapen in een Première Classe hotel, want de naam dekt helaas de lading van het gebouw niet) en in Beauvais waar we al op een uurtje of twee van Ieper zijn.

Ik kan deze reis samenvatten als zijnde lastig (veel rijden) maar we hebben vooral heel veel gezien en genoten van natuur en cultuur.

Jullie als lezers zullen misschien aan deze verhalen geen boodschap hebben, maar dit blog is voor mij ook een geheugensteun, ik durf nl wel eens namen van steden vergeten of door elkaar halen, en hier heb ik alles eens mooi op een rij kunnen zetten.