De homesitter

De problemen met de schoonouders die hier bij andere reizen ten huize voor beestjes, planten en post zorgen, deden me noodgedwongen uitkijken naar een andere oplossing.

Het simpelste zou geweest zijn om de post een tweetal weken op het postkantoor te laten liggen en de buurman voor de fauna en flora te laten zorgen, maar zo een post inhouding moet een tijd vooraf in orde gebracht worden, en vermits mijn vertrekdatum maar een paar dagen vooraf geweten was is dit er niet van gekomen.

Dus liet ik de buurman alles verder van boven (mijn gelukkig steeds hogere haag) bekijken en sprak ik de zoon van mijn jongste zus aan.  Ik wist dat hij al een paar keer ‘van dienst’ was geweest bij zijn nichtje, en volgens de verhalen dat ik daarvan hoorde kon datzelfde nichtje daar alleen maar heel blij van geworden zijn.

Zal ik het maar eens bekennen ? Nu alle (reis)was ongeveer gewassen en droog is zal ik mijn eigen vuile was eens gaan buitenhangen : ik ben een niet zo perfecte huisvrouw.  Het schaamrood daarvoor laat ik achterwege, want mijn huis ziet er voor de niet zo opmerkelijke gasten altijd op orde uit.  Er wordt hier elke week gewassen, gepoetst, … maar zaken als ramen lappen hebben al zeker geen prioriteit.

Voor mijn vertrek was ik nog met een plantenspuit gevuld met javel over de seliconen rand van de douche gegaan, dus die zag er spierwit uit, en voor de rest was mijn badkamer volgens mijn normen ook proper (lees hygiënisch) .

Dat was buiten de homesitter gerekend.  Ik had het nog niet meteen opgemerkt bij thuiskomst, maar tegen de avond vond ik het toch wel erg naar azijn ruiken in de badkamer.  Grote dochter vond ook dat de badkraan zo blonk, en bij nader toezien blonken ALLE kranen veel meer dan voorheen, en was de kalk in de wastafel ook plots verdwenen.  Bovendien hadden de kranen ook nieuwe zeefjes gekregen (de echtgenoot had die er ooit uitgedraaid, God mag weten waarom, want er was niets mis mee) waardoor de waterstraal zoveel zachter aanvoelde.

Bij het oprijden van de oprit had ik ook al gezien dat het gras vers gemaaid was, wat me meteen een taak minder op de thuiskomst-to-do-lijst opleverde.

En tot overmaat van ramp (LOL) stond de frigo nog vol met vers gemaakte chocomousse, want wat moest hij anders doen met al die eieren die de kippen hadden gelegd.

Misschien moet ik overwegen om eens meer weg te gaan 🙂

Ik ging hem dus ophalen, daar zo ver in Santiago

… en het eerste wat hij daar van me hoorde was een pittig telefoontje omdat ik dan zover stond en hem daar niet vond.

Wat ben ik nijdig geweest, op mezelf, op het verkeer (6u file en zo), op de meiden hun gekibbel, op hem.

En toen mocht ik hem vastpakken en in zijn lachende ogen kijken terwijl de mijne volschoten.

IMG_6798

De man die achter mijn wagen parkeerde zag het allemaal gebeuren, en ondanks dat hij geen jota zal kunnen verstaan hebben van ons gebabbel, zal hij geweten hebben dat het vrouwtje, het mannetje op de fiets kwam afhalen.

Ik mag hopen dat hij ook, ondanks mijn vies smoelengetrek, zal geweten hebben dat datzelfde vrouwtje haar mannetje heel erg had gemist (iets wat ik voor mezelf al die tijd heb proberen ontkennen) en dat wij mekaar toch wel heel graag zien.

Gelukkig dat ik hem zoooo graag zie !

Of hij kon zijn plan trekken daar in Compostela !

Frustratie hier, al weken, maanden zeg maar.  Het autistje in mij vindt het namelijk niet !! leuk dat ik geen dingen vooraf kan plannen, en dan beloof ik mijn lief toch om hem te gaan halen in Compostela.

Uiteraard weet ik dat een fietstocht niet zo eenvoudig te plannen is qua tijd als pakweg een autorit.  Een fietser heeft al eens goeie/slechte benen, komt al eens in een streek waar geen overnachtingsmogelijkheden zijn waardoor hij noodgedwongen meer of minder km aflegt, heeft te kampen met goed/slecht weer dat ook voor snelheid of vertraging zorgt.

In elk geval was het originele plan dat ik ergens in de laatste dagen van juli zou gaan vertrekken en het enige dat echt vaststond was dat we op 15/8 weer thuis moesten zijn omdat Poppemieke dan aan een vakantiejob aan zee begint.

Maar kijk, dat plan ligt al lang in de vuilbak.  Ik ben natuurlijk ook niet achterlijk, elke dag keek ik op google maps waar hij geëindigd was en hoeveel km het dan nog was tot Compostela.  Dat gaf me al een duidelijke indicatie dat er veel vroeger zou moeten vertrokken worden.  Tot groot jolijt NOT ! van grote dochter, want die had nog gepland van de Gentsche fjieste nog mee te maken dit jaar (we zijn al jaren in die periode weg geweest, en nu wou ze echt eens gaan)

Dus heb ik vorige week al voor 4 dagen hotels geboekt (allemaal nog gratis te annuleren) om die dagen met ons drietjes op het gemak de tocht te maken, vertrekkende op vrijdag.

En vanavond komt het lief af dat hij zondag al in Compostela schikt te zijn.  Een geluk dat hij ver zit, want ik ben hier ter plekke ontploft !

Hij vergeet blijkbaar dat ik een route van 1769km te doen heb.  Kijk, ik ben geen schijterd, ik rij graag met de wagen, maar dat neemt niet weg dat zulke afstanden me toch wel wat stress bezorgen.  En voor het geval hij dat zou vergeten zijn : ook ik ga op vakantie (wil ik hier zo eens lekker egoïstisch gezegd hebben !)  En hij heeft misschien al veel gezien onderweg, maar wij willen dat ook.  En vooral na twee lange ritten wil ik ook wel nog eens een dag niet veel moeten rijden (om te bekomen van die steeds weerkerende reisnachtmerrie van ik die in volle snelheid op een file inrijd).  Wie zegt er dat ik mijn melkwitte billen niet eens aan de wereld wil tonen ? Of eens een uurtje wil lezen op een schone plek ? Of doen wat vrouwen graag doen : shoppen met de meiden ?

Al dat graag zien uit de titel heeft gelukkig al geresulteerd in een compromis, ik krijg dus een extra dagje om daar te geraken en bovendien carte blanche voor de rest van de reis, wat nu ook weer de bedoeling niet is, want we willen nog wat citytrips doen (Burgos ? Leon ? Pamplona ? …) en ik heb hem daar zeker bij nodig, want ik verdwaal hopeloos in steden.

En omdat ik heel blij ben dat ik hem uiteindelijk veel minder lang moet missen, ga ik tegen het moment dat we mekaar zien al lang vergeten zijn dat ik nu zo kwaad geworden ben ! (duimen hé schat LOL)

Dat hij toch zo schoon was

… zei grote dochter over de Wisteria hangend aan de garage.  Met de herinnering erbij dat ze hem nog geplant had samen met de paps.

In de namiddag was dat toen we vertrokken met de Piepedol naar haar lievelingsafspraak (not !) met de orthodontist.

Tot onze verbijstering was dit het beeld toen we ’s avonds terugkwamen van een bioscoopbezoek :

blauwe regen

 

De flinke wind had duidelijk zijn werk gedaan.

Zo komt het dat Oscar heeft moeten buiten slapen vannacht, niet onder de blauwe, maar onder de ordinair natte regen

De man die ooit beslist heeft om houten schrijnwerk te nemen

Ware hij niet al dood, ik wurgde hem !

Aluminium was waarschijnlijk te gemakkelijk geweest …

Hij zat er overigens niet mee, hoewel ‘den buiten’ zijn werkdomein was liet hij veel zoals het was.  Ik heb dus m.a.w. ramen die amper nog mooi te krijgen zijn.  Toen ik twee jaar geleden nog wat tinten bijkleurde was ik allesbehalve tevreden met het resultaat.  Dus werd er vorig jaar al een voorraad kleur in huis gehaald die alle andere verschillende tinten wel zou dekken : ebbenhout nl oftewel bijna zwart.

Omdat ik nu eenmaal niet sta te springen om nog maar eens een verfborstel ter hand te nemen (ik heb zowat al heel mijn huis aangepakt en ben het BEU !) zijn die ketels verf vorig jaar netjes in mijn berging blijven staan.

Maar kijk, twee weken geleden ben ik er plots aan begonnen.  Met het vooruitzicht van Bruno al die tijd te missen moest ik toch wat uitvinden om niet in een hoekje te gaan zitten treuren.

Allemaal totaal niet logisch in volgorde zijn nu toch al 38 van de 95 raamvlakken gedaan.  Met ook nog 2 deuren en een garagepoort ben ik dus nog allesbehalve aan de helft van dat klotewerkje.  Normaal gezien had ik al verder moeten staan ook, maar de regenbuien van de laatste dagen en de ‘cirque’ bij de schoonthuis strooiden roet in het eten.

Maar kijk, de zon scheen al vroeg in mijn ogen vanochtend, er zou vandaag weer wat schot in de zaak moeten kunnen komen.

Om te illustreren hoe graag ik die klus wel doe, draag ik daarbij altijd de gepaste outfit :

IMG_6304

Mocht u mij bezig zien, ik krijg graag hulp !