Er gebeuren rare dingen

**Met stip op nummer één : een GOED GESPREK met mijn schoonmoeder.  Eéntje buiten categorie, nooit gedacht dat dit er ooit zou van komen.

Via Piepedoltroubles bij haar vader uitkomen, een (klein – ik bespaar ze nog altijd de volledige harde waarheid) beeld kunnen ophangen van de man waar ik al die jaren mee ge(over)leefd heb.

Zelfs over Bruno mogen praten, over hoe bang ik was om met hem in zee te gaan na zo een vreselijke man te hebben gehad.  Haar vragen beantwoord over hoe hij met hun kleinkinderen omgaat, ook gezegd dat die pseudo-vaderfiguur in het leven van mijn kroost belangrijk is.  En dat hij rust in ons leven heeft gebracht en oprecht mogen lachen en zoveel meer.

En op het einde haar nog een spiegel voorgehangen, nl dat ik op een gegeven moment gekozen heb om gelukkig en blij door het leven te gaan en niet als een kankeraar en zwartkijker, iets wat mijn schoonvader en zij misschien eens een voorbeeld moeten aan nemen.

 

**Als tweede : vandaag op mijn zolder kruipen om daar de dozen vanaf te halen die ik een paar weken geleden heb verzameld om op de rommelmarkt te verkopen.

Niets speciaals denkt u, nee inderdaad niet. Maar laat in die dozen ook weer een stuk echtgenotelijk verleden zitten (boeken, CD’s, vinylplaten, een gitaarversterker, …)

Het rare eraan was dat vandaag, dag op dag 5 jaar na zijn dood, ik daar heel normaal mee kan omgaan.  De grote colère is blijkbaar verwerkt.  Ik ben zelfs in de CD’s gaan zoeken naar vergeten muziek die ik ook wel kon smaken (vroeger moesten al zijn geluiden compleet verdwijnen ik heb dus al een grote collectie muziek verkocht)

**En als derde : donderdagavond, het wordt stilaan een traditie om op het einde van het schooljaar een paella-avond te hebben met de compañeros van de Spaanse les.  Een – zoals de leerkracht het de dag nadien in een mail verwoordde- evenement waar we allemaal duizend keer liever zijn dan in zijn les, en de push die we elk jaar nodig hebben om mekaar op te peppen om er nog een jaartje bij te doen.  Op die bewuste avond heb ik (zonder een druppel alcohol te nuttigen) bovenop een stoel staan dansen, wat bij één van de vriendinnen de opmerking losweekte : “dat had jij vorig jaar nog niet gedaan”

Inderdaad niet.  Ik ben destijds aan Spaans begonnen omdat ik iets buitenshuis voor mezelf wou gaan doen.  Eens niet moederen, weer buitenkomen na mezelf een half leven te hebben opgesloten.  Ik herinner me nog als de dag van vandaag hoe nerveus ik toen naar die eerste les getrokken ben.

Maar kijk, ik heb daar een paar goeie vrienden aan overgehouden en naar de Spaanse les gaan is meer geworden dan een taal leren, we lachen daar namelijk nogal wat af !

Toen 5 jaar geleden het tweede deel van mijn leven begon had ik nooit durven denken dat ik nu zou zijn wie ik (geworden) ben.

Ik geef mezelf dan ook vandaag een speekmedaille

 

Advertenties

7 gedachtes over “Er gebeuren rare dingen

  1. Erg fijn. Betreffende dat puntje één, gezien de ‘Eigen kind, schoon kind’ van zowat alle ouders moet het moeilijk zijn in te zien dat je zoon een absolute nachtmerrie was voor zijn gezin.

  2. Hoe erg het ook is, maar soms heb je een tragedie nodig om weer te groeien als mens,…..en je bent er beter en sterker uitgekomen, CHAPEAU!!! Veel zouden zich blijven wentelen in zelfmedelijden tot ze geen andere rol meer kunnen spelen!

  3. IK sluit me volldig aan bij Miss Carrie! Het leven geeft rare kronkels, en je tweede leven is net als mijn tweede leven beter dan het eerste! Veel geluk. En fijn dat je er een goed gesprek over kon hebben met je schoonmoeder!

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s