No milk today

… my love has gone away

Ik heb er zopas een retourtje Amiens op zitten.

Mijn lief terugbrengen naar de plaats waar hij zijn proloog naar Compostela is geëindigd.

“‘k goan ik nie noar den oorlog wi” zei hij nog toen de waterlanders kwamen bij het afscheid.

Nee, gelukkig niet, al hoop ik stiekem wel dat hij een klein beetje gaat vechten tegen de eenzaamheid omdat hij me mist.

En toen had ze het over ‘teKstikels’

… mijn Piepedolleke

Je wil echt niet weten waarover hier soms gepraat wordt aan tafel. Nee, echt niet !

Van de nieuwe bikini ging het naar het ontharen van de bikinilijn en okselhaar en ik ben helaas al vergeten hoe er dan plots teKstikels bij te pas kwamen.

Ik heb, goede opvoedster als ik ben, ahum, het woord verbeterd als zijnde testikels, maar zei er al lachend bij dat die teKstikels misschien ballen zijn met een tattoo op, waarop de fantasie van de kroost alweer alle richting uit schoot met welke teksten daar dan allemaal konden opstaan.

Na de examenstress was het fijn om nog eens onbezorgd te kunnen lachen.

En ja schattebol, tegen dat  je uitslag bekend is zal de tablet-PC nog altijd zoek zijn (in de schuif van de kleerkast op de strijkkamer – ze leest hier toch niet mee)

Waarop ze weer over the top-goedgezind van tafel vertrekt.

GA JE ME WEER ALLES AFPAKKEN MISSCHIEN (de hoofdletters accentueren de decibels)

Nee, allerliefste puber, maar je moet wel niet denken dat ik je – mocht je al geslaagd zijn – ga belonen om er een jaar je broek aan geveegd te hebben.

Straks blijft alleen de rock n roll over

… uit het rijtje van sex and drugs and rock n roll 😦

De sex vertrekt volgende week vrijdag op de fiets naar Compostela.

En mijn drugsverslaving in de vorm van chocolade met praliné-rum moet ik noodgedwongen ook opgeven.  De chocolade was namelijk 1 van de smaken bij de suikervrije tabletten bij Aldi en daar hebben ze zomaar besloten dat ze die uit assortiment nemen en vervangen door witte chocolade (ook goed, maar mijn enig alcoholshot dat ik tot mij neem is daardoor verdwenen uit mijn dieet).  Mocht die soort al slecht verkocht hebben, dan zal het toch niet in het filiaal geweest zijn waar ik doorgaans ga (ik was niet beschaamd om met 15 repen tegelijk naar de kassa te gaan)

Tot overmaat van ramp heb ik gisteren ook mijn koffiezetter naar de kast verwezen.  Met mijn lief die niet meer hier geraakt voor zijn vertrek staat dat ding toch maar stof te vergaren.  Mijn caféïne haal ik dan uit (veel minder) kopjes Senseo koffie.

Er zit nu niet anders meer op dan mijn haar te laten groeien, kwestie dat ik op tijd eens kan headbangen op een stevige rock-plaat.

Ik ben er zeker van, daar gaat volk naar komen kijken !

Er gebeuren rare dingen

**Met stip op nummer één : een GOED GESPREK met mijn schoonmoeder.  Eéntje buiten categorie, nooit gedacht dat dit er ooit zou van komen.

Via Piepedoltroubles bij haar vader uitkomen, een (klein – ik bespaar ze nog altijd de volledige harde waarheid) beeld kunnen ophangen van de man waar ik al die jaren mee ge(over)leefd heb.

Zelfs over Bruno mogen praten, over hoe bang ik was om met hem in zee te gaan na zo een vreselijke man te hebben gehad.  Haar vragen beantwoord over hoe hij met hun kleinkinderen omgaat, ook gezegd dat die pseudo-vaderfiguur in het leven van mijn kroost belangrijk is.  En dat hij rust in ons leven heeft gebracht en oprecht mogen lachen en zoveel meer.

En op het einde haar nog een spiegel voorgehangen, nl dat ik op een gegeven moment gekozen heb om gelukkig en blij door het leven te gaan en niet als een kankeraar en zwartkijker, iets wat mijn schoonvader en zij misschien eens een voorbeeld moeten aan nemen.

 

**Als tweede : vandaag op mijn zolder kruipen om daar de dozen vanaf te halen die ik een paar weken geleden heb verzameld om op de rommelmarkt te verkopen.

Niets speciaals denkt u, nee inderdaad niet. Maar laat in die dozen ook weer een stuk echtgenotelijk verleden zitten (boeken, CD’s, vinylplaten, een gitaarversterker, …)

Het rare eraan was dat vandaag, dag op dag 5 jaar na zijn dood, ik daar heel normaal mee kan omgaan.  De grote colère is blijkbaar verwerkt.  Ik ben zelfs in de CD’s gaan zoeken naar vergeten muziek die ik ook wel kon smaken (vroeger moesten al zijn geluiden compleet verdwijnen ik heb dus al een grote collectie muziek verkocht)

**En als derde : donderdagavond, het wordt stilaan een traditie om op het einde van het schooljaar een paella-avond te hebben met de compañeros van de Spaanse les.  Een – zoals de leerkracht het de dag nadien in een mail verwoordde- evenement waar we allemaal duizend keer liever zijn dan in zijn les, en de push die we elk jaar nodig hebben om mekaar op te peppen om er nog een jaartje bij te doen.  Op die bewuste avond heb ik (zonder een druppel alcohol te nuttigen) bovenop een stoel staan dansen, wat bij één van de vriendinnen de opmerking losweekte : “dat had jij vorig jaar nog niet gedaan”

Inderdaad niet.  Ik ben destijds aan Spaans begonnen omdat ik iets buitenshuis voor mezelf wou gaan doen.  Eens niet moederen, weer buitenkomen na mezelf een half leven te hebben opgesloten.  Ik herinner me nog als de dag van vandaag hoe nerveus ik toen naar die eerste les getrokken ben.

Maar kijk, ik heb daar een paar goeie vrienden aan overgehouden en naar de Spaanse les gaan is meer geworden dan een taal leren, we lachen daar namelijk nogal wat af !

Toen 5 jaar geleden het tweede deel van mijn leven begon had ik nooit durven denken dat ik nu zou zijn wie ik (geworden) ben.

Ik geef mezelf dan ook vandaag een speekmedaille

 

Schoonouderverhaal versie elvendertig

Wie al dat geweeklaag (straks begin ik nog op hun te lijken) beu is, zap gerust naar een ander kanaal !

Hij is weer gevoed geweest, geworden of zoiets, de woordenstroom.  Als die rivier ooit dreigt droog te komen moet ik wat meer met mijn schoonouders optrekken.

Wat hebben we gehad :

  • een eetfestijn dat voor mij maar een half en halfje was.  Pas op helemaal culinair verantwoord en qua originaliteit dik in orde, maar een mens lust nu eenmaal niet alles even graag.
  • een schoonmoeder die ‘in haar gat gebeten’ was omdat haar dochterlief haar was vergeten bij het aperitief, en daarna nog eens toen ze de foto’s van de communicant eerst bij mij ter inzage legde i.p.v. bij haar.  Je moet weten dat ze een groot Hyacint Boucquet-gehalte heeft, en altijd denkt dat zij eerst moet gesoigneerd worden.
  • een schoonvader die zijn wedstrijd dronken worden weer met een gouden medaille beloond zag.  Hij mag wegens problemen met zijn bloed eigenlijk niet drinken, daar trekt hij zich niets van aan, met als gevolg dat hij na een tijdje als een plumpudding in slaap sukkelde op het terras, ik denk dat sommige dooie mensen meer kleur op hebben dan hij (schrikwekkend beeld altijd weer opnieuw, je denkt echt dat die daar ter plekke is gestorven)
  • Voor zijn schoonheidsslaapje wist hij zijn kleinkinderen nog te vertellen dat hij de enige van zijn kant was (hij heeft twee broers) die het gemaakt heeft in ’t leven.  Gemaakt zijnde een arme mens geworden zijn met veel geld.  Zijn broers hebben evengoed hun brood verdiend maar hebben meer geleefd ook, dat is hij evenwel onderweg vergeten doen.
  • Voor de Piepedol was er nog een extra examenpreek, dat zal zeker erg motiverend geweest zijn.
  • Aan tafel wordt er ook wel gepraat, over de actualiteit o.a. over deze goeie Katholiek.  Mijn schoonmoeder beweerde dat die mens dat niet kwaad heeft bedoeld. A nee ? Ik ga hier geen proces maken, daarom ken ik de feiten niet genoeg, maar we hebben het hier wel over veelvuldige moord.  Maar zeg van een Katholiek geen kwaad, Bisschop Vangeluwe heeft waarschijnlijk ook gedaan wat hij gedaan heeft omdat de betrokkenen anders te weinig liefde kregen 😦
  • Over reizen hebben we het ook gehad.  De schoonzus gaat naar Zuid-Afrika (schoonbroer heeft daar een tante wonen), ik ga ordinair naar Spanje, sukkeleske dat ik ben.  Toen de mama van mijn schoonbroer – wel geïnteresseerd – verder vroeg en ik vertelde dat ik Bruno achterna reis die naar Compostela gaat, werd een stoel achteruit geschoven en verliet schoonpa de tafel.
  • Vermits het daar heel de dag goed weer geweest is zaten we lang buiten, tot rond half 10 een vlaag zich meldde en we met zijn allen in allerijl alles wat licht was en kon wegwaaien hebben opgeruimd om het dessert binnen te gaan nuttigen.
  • Maar ja, de eerder vermelde plumpudding was daar nog aan het zetelhangen.  Ik weet uit ervaring dat beginnen trekken aan een dronkelap geen optie is.  Als die niet wil opstaan krijg je die niet recht.  Het was vooraf afgesproken dat de schoonouders zouden blijven overnachten, maar schoonpa wou naar huis.  Zijn dochter heeft serieus uit haar krammen moeten schieten, met tussenpozen that is, telkens als zijn licht een beetje aan ging.  Tot hij uiteindelijk na het vriendelijk weigeren van het dessert (diene djefel moek kik nie en – schone Oostvlaamse taal) de weg naar boven vond en daar waarschijnlijk in het eerste bed dat hij vond horizontaal is gaan liggen.

Ze zeggen wel eens dat je familie niet kunt kiezen.  Schoonfamilie onrechtstreeks wel.  I should have known better …

En dan vandaag : het schijnt vaderdag te zijn.  Brave ziel als ik ben moest ik de schoonpa gaan feliciteren (schoonma had me gisteren een boodschappenlijstje gegeven, je weet nooit dat ik het anders zou vergeten om langs te gaan)

Nu, lang ben ik er niet gebleven (overdosis en zo …) Maar nu weet ik ook nog dat de communicant en zijn vader sjofel gekleed waren (ik zou nochtans het prijskaartje niet willen betalen !)

Maar kijk, vermits het toch vaderdag is heb ik mijn schat gevraagd om vanavond te komen barbecueën, zijn gewone aanwezigheid rond mijn meiden maakt van hem (ongevraagd) een tien keer betere vader dan diegene die 5 jaar geleden op vaderdag is verongelukt.

 

Een slimme telefoon met een stilaan snuggere eigenaar

Ik durf wel eens te beweren dat publiciteit mij niet doet kopen, maar toch …

Toen ik vorige week een mail kreeg van mijn internet/TV/Telefonieprovider met daarin de aanbieding van een smartphone voor 49€ bij een mobiel telefoonabonnement van 15€/maand, begon ik toch ‘goesting’ te krijgen.

Ik wou me al langer een nieuwe GSM aankopen, deed dat trouwens een tijdje geleden al maar verkocht die prompt weer door aan mijn lief omdat ik na jaren een volledig klavier gehad te hebben om berichten te sturen niet meer kon wennen aan het duw-duw-duw-gedoe op die paar toetsen.

Aan een smartphone had/heb ik niet echt behoefte.  Mijn 9-inch tabletje brengt me ook op veel plaatsen (gratis) op het internet, en dat altijd online (moeten) zijn vind ik ook sterk overdreven.

Tot die mail dus.  De bewuste foon kost normaal 269€ en een sjiek, dus die 49€ is daartegen echt wel een supersoldenprijsje.  Komt er nog bij dat ik bij mijn vorige GSM-provider de dag dat mijn bundel werd vernieuwd al meteen een bericht kreeg dat mijn belminuten op waren terwijl ik niet had gebeld.  Mijn gratis belminuten waren zo een maand of 3 weggesmolten als sneeuw voor de zon.

Nu bel ik echt niet veel, dus wil ik daar – gierige doos als ik ben- al zeker niet voor betalen !

Maar kijk, de goedkope smartphone komt samen met 150 belminuten, 10000 sms’jes, een GB mobiel internet en surfen via 4G.

Toen ik heel die handel online wou bestellen moest ik ook het nummer van mijn SIM-kaart doorgeven.  Gelukkig stak ik die daarna direct weer in mijn oud mobieltje, dat prompt besloot om niets meer van die kaart te moeten weten.  Van de ene op de andere minuut gedaan met bellen en sms’sen.  Al mijn contacten ook nog kwijt, want die stonden bewaard op de sim-kaart.

Toen ik ook nog zag dat mijn bestelling nog zeker een grote week op zich zou laten wachten heb ik mijn online winkelwagentje weer leeggemaakt, ben ik in de wagen gesprongen en naar de T-winkel gereden.

Het prettige bericht daar dat overschakelen van de ene naar de andere provider wel eens 24u durft duren werd nog prettiger toen ik een groot uur later al mijn eerste bericht kon verzenden.

Heel prettig zelfs, want ik en handleidingen lezen, dat gaat niet samen.  Ik ben meer het zoek en vloek-type, vermits de dingen zelden doen wat ik daarvan verwacht.   Maar kijk, dit toestel doet meer dan ik verwacht, dat is niet moeilijk als je niet veel gewoon bent.

Zelfs dingen die ik niet bedoelde te doen deed het ook (apps downloaden bvb) waardoor ik plots dacht dat ik maar 1 MB per maand had en zag dat er al een veelvoud verbruikt waren.  Ik kreeg van de veelheid van al die applicaties net geen punthoofd.

Maar kijk, tegen bedtijd had ik zelfs de wekker gevonden (ik vond mezelf een standbeeld verdienen daarvoor) en ik ben er zeker van, als dit toestel even lang gaat meegaan als de vorige (5 jaar) dat ik tegen dan alles wel zal gevonden hebben.

Zo ‘smart’ ben ik dus 🙂