Ik ga kort door de bocht met zatlappen

Lees : ik loop er (letterlijk) het liefst in een grote bocht omheen, of in de job ben ik beleefd maar meer ook niet.

Jaren leven met een alcoholist (die uiteraard GEEN probleem had) heeft me zo gemaakt.

Maar soms kom je eens iemand tegen die zijn/haar probleem wel erkent, zoals gisteren het geval was.  Ik had vroeger al gezegd tegen de dispatch dat ik liever had dat ze iemand anders stuurden naar die persoon want ik voel me niet bepaald veilig als er een dronken iemand naast me zit in de wagen.  Je weet immers nooit wat die kan uitsteken.  Maar het wegvallen van twee chauffeurs in de naburige gemeente maakten dat ik de uitverkorene was om deze rit te doen.

Een patiënt alleen laten in een Universitair Ziekenhuis is niet aangewezen (raak maar eens iemand kwijt in zo een doolhof) dus blijf ik kortbij.  Het was niet de bedoeling  dat ik het hoorde maar spreekkamermuren zijn soms zo dun dat ik er ongevraagd getuige van was.  In andere gevallen was ik naar buiten gegaan, maar dat is in een gesloten afdeling niet simpel.

Waarom iemand begint te drinken (chronische pijn verdoven), de gevolgen (familiaal geweld o.a.), de schaamte (ze gaan op mijn werk toch niet weten dat ik ‘binnen’ zit) en dan het besef dat gekomen is dat het zo niet verder kan.

Onderweg naar de volgende kliniek waar de patiënt opgenomen ging worden, deed ze een stukje van haar verhaal.

Ik heb haar een pluim gegeven voor de stap die ze ging zetten, en ik hoop dat ze er de komende weken nog veel meer zal krijgen zodat ze op het einde van de rit bevrijd haar vleugels kan spreiden.

Ik duim !

Advertenties

9 gedachtes over “Ik ga kort door de bocht met zatlappen

  1. Soms denk ik dat ik met mijn drie flessen water per dag ook een soortement van drankprobleem heb.
    En dan nu ernstig: door het drinken op elkaars gezondheid bederft men die van zichzelf.

  2. Toxicomanen. Ik heb er ong. 20 jaar geleden eens 4 weken stage gedaan. Een gesloten opname afdeling met toxicomanen. Voornamelijk alcohol. Ik was zooo blij dat ik er na 4 weken niet meer moest terugkeren.
    Psychoses, mentale handicaps, … . Geen probleem om daar mee om te gaan. Maar toxicomanen en dan hun typische manier om een uitvlucht te zoeken voor hun verslaving (de maatschappij, en vooral specifiek jij als hulpverlener bent de oorzaak van hun probleem), daar had ik het heel moeilijk mee. Dus respect voor de hulpverleners die hier wel iedere dag met hun beide voeten staan.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s