groei & bloei, Klusser de klus !, Snoepen van het leven, van moetens/willens

Een zoet, thank you for the music and inlegkruisjes, arbeidsvreugdig weekend

Eéntje dat op vrijdagavond startte met een normaal uitje met mijn liefste lief maar waar ik abnormaal ook een Dame Blanche at net als hij (zijn tweede voornaam had Dame Blanche moeten zijn, zo graag eet hij dat !)

Die zoete zonde kreeg ik zaterdagmorgen direct betaald gezet in de vorm van goeie ūüė¶ ouderwetse migraine. ¬†Toch besloot ik dat het thuis ook dringend terrasjesweer mocht worden. Dus werd, na het schrobben van de terrasvloer, mijn¬†super-deluxe tuinset¬†ontplooid. Twee pijnstillers verder werden ook nog de tomatenzaailingen verspeend en kregen twee eersteklas vuil-en lawaaimakers (parkieten) een buitenverblijf. ¬†Tussendoor deed ik ook nog boodschappen voor de schoonthuis.

Ons eten (spruitjes, varkensmignonette, patatten Рlaatste stuiptrekkingen van winterkost) paste niet echt bij het terras, dus we bleven binnen eten.  Datzelfde eten was niet bevorderlijk voor mijn fysieke toestand, dat had ik met een normaal werkend brein kunnen weten, maar van normaal was hier geen sprake.

Uiteindelijk moest ik me toch gewonnen geven en was mijn bed en donkere kamer de enige plek waar het hoofd minder ging protesteren.

Anderhalf uur later kwam er bruusk een einde aan mijn sluimerend bestaan toen de bel de komst van mijn Zoetekoekske aankondigde. ¬†Hoofdpijn of niet, dat blijft altijd fijn ! ¬†Hij had me vooraf gevraagd of ik mee met hem een jeansbroek wou gaan shoppen (thank God, de oude, bleke, model van voor den oorlog is EINDELIJK versleten !) Dus deden we dat op een drafje, hoewel hij zei dat hij nog nooit zo lang had moeten passen (een volle 10 min of zoiets) maar dat kwam omdat ik niets van ventenmaten ken. ¬†Hem nog een hemdje aansmeren vooraleer we gingen afrekenen is mij niet meer gelukt (wacht maar manneke, ‘k zal u nog wel kneden later LOL)

Na de broodjesmaaltijd (die de hoofdpijn eindelijk deed weggaan) hadden we ook nog een feest tegoed. ¬†Een verrassing die de dochters van grote zus ineen hadden gestoken voor haar 50ste verjaardag. ¬†We waren vooraf op de hoogte dat er daar gezongen ging/moest worden. ¬†De plichtsbewustheid van mijn lief deed hem ook naar een micro grijpen en met militaire precisie deelde hij zijn beste Engels met de wereld en kweelden we samen ‘Wonderful tonight’ van Eric Clapton. ¬†En daar kwam het inlegkruisje uit de titel heel erg van pas want ik deed het in mijn broek van ’t lachen ! ¬†A star is born is hier een understatement van jewelste !

Naarmate de avond vorderde en de drank rijkelijk vloeide ging het niveau van de muziek meer en meer de hoogte in.

Dit passeerde nog :

Compleet met ‘binst dak em een totte goaf schidden mee mijn gat’

en dit ook nog :

Zo waren zowel de Oost- als Westvlamingen van het gezelschap content !

Een gelukzalige maar korte nacht verder (door verandering naar zomeruur en een hele dag repetitie van Carmina Burana voor Poppemieke die daardoor vroeg een trein te halen had) trok mijn lief ’s morgens in zijn onderbroek het raam van mijn slaapkamer open en verzekerde zijn denkbeeldige fans na zijn superoptreden van de dag ervoor, dat hij snel beneden zou zijn om handtekeningen uit te delen. ¬†Zo komt het dat de mensen weer weten waarover praten in ’t dorp !

Ik had me half en half voorgenomen om van de zondag een luiemensendag te maken met zonnen en lezen, maar dat is even anders uitgedraaid.  Na de middag ben ik nl naar een tuincentrum getrokken om daar haagconiferen te gaan aanschaffen.  In tuincentra moet ik me altijd inhouden, want ik zou ze het liefst helemaal leegkopen, maar voor een Kerria Japonica en twee forsythias zal ik nog wel een plaatsje vinden.

Ik en werk delegeren dat vergt ook nog wat ‘finetuning’ dus liet ik ’s morgens mijn lief een lamp vervangen in de gang (te hoog en ik was te lui om een ladder te gaan halen) en plantte ik eigenhandig 7 meter haag. ¬†Ikke lui ? ūüôā

Mijn rug heeft het geweten !

 

 

van moetens/willens

Foto-uitdaging maart

Ik weet het, de maand is nog niet ten einde, maar de foto past bij de Obama gekte.

AIRFORCE TWO zou een geschikte titel kunnen zijn :

IMG_4780

De Piepedol aircraft op (als Charleroi Brussels South is) ons eigen Brussels West.

Je ziet, wij zijn simpele mensen, daar is geen leger aan veiligheidsmensen te zien, wij stijgen zomaar op (zonder toestemming zelfs, want op verboden militair domein)

't moet van mijn lever !

Obama si en Obama la …

Je kunt verdorie geen media aanzetten of ze slaan je er mee om de oren !

En dat ventje heeft zelfs nog de beleefdheid niet om mensen van een land te begroeten, wij simpele mensen zwaaien naar onze buren, zeggen een goeiedag als we in het buitenland zijn.  Zijn wij dan zoveel beter opgevoed ?

Ben ik nu de enige die goesting heeft om f..k ! Obama te zeggen.  Ik vind heel dit bezoek aan Europa zo decadent of iets.

Een paar dagen geleden was er nog maar verontwaardiging over de weelde waarin de president van Oekra√Įne zich gewenteld had, maar een reis van een Amerikaans president van een paar dagen mag wel 10 miljoen euro kosten en een surplus van een 700000 euro door ons eigen land te dragen voor politiediensten e.d.

Ik mag hopen dat de gemiddelde arme Amerikaan dit niet hoeft te weten, dat geld had beter in (wat kwatongen beweren in de lege doos van) Obama-care gezeten. En wat doet zo een geldverspilling met de moeder/vader/vrouw/man/zoon/dochter van een gesneuveld soldaat tijdens zijn presidentschap.  Ik durf wedden dat die mensen ook vonden dat hun familielid persoonlijke veiligheid verdiende !

Ik hoor de echtgenoot nog lachen met mij omdat ik voor 1 keer live naar de beelden van de eedaflegging van een president wou kijken (bij zijn eerste termijn) Ik vond dat er toen geschiedenis geschreven werd met een eerste zwarte president, en dacht dat er toen veel zou veranderen.  Voor één keer had hij gelijk dat hij me uitlachte !

Volgens mij gaat Obama wat vaart moeten steken achter ‘the best is yet to come’ !

Dat ze hem de komende tijd maar wat aan de leiband leggen in Washington, trop is teveel !

 

Dit was beter fictie geweest ...

Ongewenste intimiteiten

ik : “dat gij dat nu nog niet snapt dat ik u niet graag zie en dat ook nooit gaat gebeuren !”

hij : “maar zoetje toch, ’t is lente, ik voel het aan al mijn instrumenten.” ¬†“Laat nu toch eens gebeuren wat gebeuren moet !”

ik : “Gij met uw verdomde grauwe keel en lekkende sinusfetish, concentreer u eens op iets anders !”

hij : “Nee hoor, veeeeeel te lekkerrrrr !”

ik : “Oke, dan zal ik maar weer naar de grove middelen grijpen, zoals in goeiemorgen¬†Aerius

ik : “Dag Pol(len), het liefst tot nooit meer !”

vanalles en nog wat

Ik ga kort door de bocht met zatlappen

Lees : ik loop er (letterlijk) het liefst in een grote bocht omheen, of in de job ben ik beleefd maar meer ook niet.

Jaren leven met een alcoholist (die uiteraard GEEN probleem had) heeft me zo gemaakt.

Maar soms kom je eens iemand tegen die zijn/haar probleem wel erkent, zoals gisteren het geval was.  Ik had vroeger al gezegd tegen de dispatch dat ik liever had dat ze iemand anders stuurden naar die persoon want ik voel me niet bepaald veilig als er een dronken iemand naast me zit in de wagen.  Je weet immers nooit wat die kan uitsteken.  Maar het wegvallen van twee chauffeurs in de naburige gemeente maakten dat ik de uitverkorene was om deze rit te doen.

Een pati√ęnt alleen laten in een Universitair Ziekenhuis is niet aangewezen (raak maar eens iemand kwijt in zo een doolhof) dus blijf ik kortbij. ¬†Het was niet de bedoeling ¬†dat ik het hoorde maar spreekkamermuren zijn soms zo dun dat ik er ongevraagd getuige van was. ¬†In andere gevallen was ik naar buiten gegaan, maar dat is in een gesloten afdeling niet simpel.

Waarom iemand begint te drinken (chronische pijn verdoven), de gevolgen (familiaal geweld o.a.), de schaamte (ze gaan op mijn werk toch niet weten dat ik ‘binnen’ zit) en dan het besef dat gekomen is dat het zo niet verder kan.

Onderweg naar de volgende kliniek waar de pati√ęnt opgenomen ging worden, deed ze een stukje van haar verhaal.

Ik heb haar een pluim gegeven voor de stap die ze ging zetten, en ik hoop dat ze er de komende weken nog veel meer zal krijgen zodat ze op het einde van de rit bevrijd haar vleugels kan spreiden.

Ik duim !

Snoepen van het leven

Thuis

… is voor sommigen waar de Stella staat.

Maar niet voor mij.  Ik ben meer een home-is-where-the-heart-is-fan.

Dit weekend was die thuis in Ieper.

En ook al heb ik daar nog altijd een op vakantie zijn gevoel (’t moet daar maar zo mooi niet zijn !),

ik maak daar misschien wel ooit echt mijn nest.

Daarom Zoetekoekske zijn mijn pantoffels daar gebleven.

Zoals in : Thuus is woarda mien savatjes stoan ūüôā