Foto-uitdaging februari 2014

Kleur bekennen :

Zoals in ochtendroze-grijs-blauw, zomaar gratis als plafond gekregen boven mijn huis vandaag.

IMG_4746

Of in toekomstig groenblaadjes-eten (snijsla in wording)

IMG_4750

 

Of bonte kleurenpracht van bladplanten

IMG_4759 IMG_4755

Een leven in zwart-wit zou hiertegen ferm afsteken !

 

Advertenties

Servettenwijsheid

Gisteren in Faits Divers in Gent stond deze tekst op ons ‘vuilemondkuisdoekje’ :

 

Wilt u dat ik u iets revolutionairs vertel ?

Liefde is alles wat erover wordt beweerd.

Daarom zijn mensen er cynisch over.

Het is de moeite waard ervoor te vechten, er dapper voor te zijn, er alles voor te riskeren.

Want als je niets riskeert, riskeer je nog meer.

 

Ik heb gisteren in elk geval genoten van dat riskeren !

Net niet van Mietje Stroel gedaan

Het verleden begraven.  Met de echtgenoot heb ik het letterlijk gedaan.  De emotionele kant van de zaak doe ik echter (helaas nog steeds) in stukjes en brokjes.

Laat ik maar eerst zeggen dat ik me de laatste tijd gelukkig voel, heel gelukkig zelfs, als een vlieg op een koeienvlaai, een kind in de snoepwinkel, de lentekriebels voelende vogels in de hof, zomaar op wolkjes !

En toch kwam er gisteren, zonder beleefd vragen, een donderwolk met orkaankracht binnen.

Aanleiding was een bankinstelling die me naar mijn trouwboekje vroeg, volgens hen het enige bewijs dat ik de moeder van mijn kinderen ben en daardoor dus rechtmatig mijn handtekening mag zetten voor de minderjarige van de twee.

Er kwam net geen stoom uit mijn oren !  Je zou van minder in je broek doen !

En dan thuiskomen en naar dat bewuste boekje moeten zoeken (al een geluk dat ik het niet ritueel verbrand heb !)  Jarenlang ligt zo een ding op een vaste plek, maar als je het nodig hebt plots niet meer.  Dat heeft bij mij veel te zien met verleden opruimen en verticaal klasseren. Ik heb dat in emotionele momenten soms nogal radicaal gedaan, waardoor er wel wat zaken verloren zijn gegaan waarvan het niet de bedoeling was.

Bij zoeken kan je al eens wat terug vinden.  De reservesleutels van mijn oude fiets bvb.  Die kan ik gebruiken sedert Poppemieke de originele sleutel in Leuven verloor.  Wat me minder deugd deed was het terugvinden van een dagboek van mijn halve trouwboek, de onsamenhangende weergave van zijn gek-zijn, een leger psychiaters zou er een vette kluif aan hebben om dat te doorgronden.  Waarom ik die in vredesnaam heb bewaard, ik snap het niet, en dan nog in een ladenkast op mijn slaapkamer.  Een mens zou van minder slecht slapen !

Gelukkig vond ik uiteindelijk ook de volledige trouwboek een schoon lederen exemplaar bovendien (ik dacht toen ik ging trouwen dat dit huwelijk van goede kwaliteit ging zijn, dus ééntje in skai vond ik niet goed genoeg, naïef trezeke dat ik was)

Toch nog voor de zekerheid eens gekeken of ik nu echt wel moeder geworden was van MIJN kinderen, men kan nooit weten … 😦

En ja, ze zijn van mij ! En dat kinderen ook voor een meerwaarde kunnen zorgen toont deze anekdote :

Ik zei al in de wagen tegen de Piepedol dat ik ging moeten zoeken naar dat trouwboekje.  Maar mama zei ze, ik weet dat liggen, dat ligt in de ladenkast op je slaapkamer.  Wat ze niet snapte was waarom dat bankmannetje die nodig had, want zo zei ze, wij (grote zus en zij) staan daar toch niet in.  Waarop ik uitlegde dat bij geboorte je naar de Burgerlijke stand moet van de gemeente en dat de kindjes daar ingeschreven worden in het boekje.

Ik deed bijna weer in mijn broek toen ik de bewuste lade opentrok, want wat lag daar in ? Het fotoalbum van ons huwelijk.  Geen wonder dat ze het niet snapte !

Gelukkig kunnen wij hier soms goed lachen met onze miserie !

En toen kreeg ik plots een privéchauffeur

Ik die ongeveer vanaf dat ik mijn rijbewijs haalde zo een slordige 25 jaar geleden voor 99% van de gevallen zelf met de auto reed.

Ik die ook mijn stuur niet graag afgeef – lees : ik kan dat allemaal BETER !

Ik die vind dat mijn ! Oscar niet pijn moet worden gedaan – lees : verkeerd schakelen, risico van wonden aan zijn glanzende torso, …

Ik die veel te gewoon ben om een chauffeur te hebben !

 

Maar sedert donderdag is mijn wagentje versierd met dit :

L

 

Hij moest er eerst niet van weten zelfs, liet dat ding even rap van de ruit vallen als ik het er kon aanhangen, dus is er zelfs kleefband moeten aan te pas komen !

Mijn Poppemieke heeft namelijk haar 20u rijlessen gevolgd, netjes bij de rijschool, want deze moeder heeft daar het geduld niet voor.

Dus liet ik haar na die laatste les ook maar naar huis rijden … ze had al klachten over haar rij-instructeur, maar dan had ze nog nooit met mij gereden !

Diezelfde instructeur zei haar zelfs dat, ondanks het feit dat ze alleen de baan op mag na 20u les, het voor haar niet verantwoord was om dat te doen.  En dat we het beste ook nog een tweede achteruitkijkspiegel konden aanschaffen, dat ook nog.

Wij dus SAMEN de baan op. Ik heb meegeremd, mijn vuisten gebald, geschreeuwd van schrik (ik dacht dat ze zowat elke geparkeerde auto zou rammen), maar we zijn heelhuids thuis geraakt ! OEF !

Ondertussen heb ik al een rit naar het gemeentehuis en ééntje naar het station ook overleefd.  Ik durf zelfs al eens mijn blik van de weg afwenden en mijn streek bekijken onderweg (een mens doet dat zo niet als hij zelf aan ’t stuur zit nietwaar)

Met (veel) tijd en boterhammen zal het wel lukken om het woord ‘voorlopig’ dat nu voor het woord ‘rijbewijs’ staat te schrappen.

Ondertussen mogen alle engelbewaarders samenscholen boven de auto als we onderweg zijn !

 

…neigingen

Vandaag op de radio : een bloemist aan het woord over Valentijn, toppunt voor zijn commerce natuurlijk !

Dat er mannen zijn die niet te beroerd zijn om op Valentijn ’s morgens om een boeket te komen, en ’s avonds nog eens, want ze bedenken zich plots dat ze naast de minnares ook nog een vrouw hebben.  Het eerste boeket mocht trouwens iets meer kosten dan het tweede !

Het deed me denken aan de laatste Valentijn dat de echtgenoot onder de levenden was.  Dat het druk was in de bloemenwinkel zei hij me …

En hij was dan nog voor het gemak vergeten dat hij ook nog een vrouw had !

Kots…, moord…

Die neigingen dus !

Foto-uitdaging januari 2014

Sedert Nachtbraker een paar bloggers naar het fototoestel liet grijpen om ons hun metropool/stad/gemeente/dorp te tonen, zag ik hier en daar al wel mooie beeldjes passeren.

Nu ben ikzelf absoluut geen fotograaf maar ik heb sedert vorig jaar wel een redelijk goed fototoestel.  Verder dan het wieltje verdraaien van automatisch naar gezichten, landschap en nog één en ander ben ik daarmee nog niet geraakt.  Verwacht hier dus geen wonderen van beeldkwaliteit, maar kijk eens mee door mijn ogen naar mijn woonplaats.

Wekelijks beelden posten is er niet van gekomen, dus maak ik er een maandelijks gegeven van (ook al twee dagen te laat, tijd en zo, u weet wel …)

Laat ik in januari eens met de deur in huis vallen :

IMG_4544 Mijn eigen voordeur, een 13 in een dozijn geval, maar de deurklopper dan weer niet.  De sterren op de mat die de hotelservice hier moeten beklemtonen lijken ook in verval te zijn.  Een teken aan de wand dat de dochters des huizes met de jaren zelfstandiger MOETEN worden (hint, hint meiden !)

IMG_4570 Deze deur met balkon boven is deel van wat ik het mooiste huis van mijn metropool 🙂 zou noemen.

IMG_4584 En deze tooit dan weer de woning van een vroegere smederij.

IMG_4569 Een in eer herstelde herenwoning kreeg deze entree mee.

IMG_4574 En deze hoort dan weer bij een oude burgemeesterswoning.

IMG_4578 De lelijkste mocht ook niet ontbreken (ze is trouwens te koop, biedingen mogen starten !)

IMG_4588 En dit stukje vergane glorie mag het rijtje afmaken.  De nis met heiligenbeeld mocht vooral niet ontbreken.  Het huis behoorde vroeger toe aan een meester waarvan mijn schoonvader nog altijd beweert dat hij bij hem niets meer heeft geleerd dan het ‘Wees gegroet’ en het ‘Onze Vader’

Ik kwam op dit thema door een herinnering aan deze :

dublin doors

maar helaas woon ik niet daar …