Wat ik wel wil over enkele jaren …

Ik moet deze week zowat de langste 5 minuten en het langste etmaal beleefd hebben.

Ondanks het feit dat ik ongeveer twee jaar geleden vervroegd in de menopauze kwam volgens de gyn, dacht ik zowaar dat ik nog ging meehelpen aan de overbevolking van deze aarde.

Onpasselijk, gevoelige borsten, plots rare baarmoederkrampen (iets wat ik- vermits ik al jaren een Mirena heb en dus amper nog menstrueer(de) – in geen tijden had gevoeld)

Het deed me plots stilstaan bij het feit dat het toch wel al een maand of twee geleden was dat er nog sprake was van enig bloedverlies.  En zo kon de molen in het koppeke beginnen draaien …

Maandagmorgen hield ik het niet meer uit en ben ik onder de baan een apotheek binnengestapt (ik had wegens de tam-tam gewoonten in mijn dorp niet durven gaan) om een zwangerschapstest te halen.

Je weet wel (of niet) hoe dat gaat, plasje doen op teststaafje, en dan 5 VOLLE, LANGE minuten wachten voor het resultaat.  Eén streepje is niet, twee wel zwanger.  Oef en zucht van opluchting, het werd maar één streepje !

Ondanks dat ik maandagavond dacht om die eens weg te gaan turnen bleef de buikpijn aanhouden.

Nog een dag erover laten gaan, ongeveer gek worden, mijn lief zo ver en hem niet durven SMS’sen, hij zou maar eens ter plekke moeten doodstuiken van ’t verschieten …

Woensdag was het tijd voor actie, zo kon ik niet blijven verder lopen.  Gyn gebeld, tegen de secretaresse gezegd dat het dringend was.  Toen die vroeg wat het probleem was zei ik nogal cru dat ik 44 jaar ben, een spiraal in mijn lijf heb maar toch dacht dat ik zwanger was.  Ik begon er zowaar bijna van te blèten (was dat labiel gedoe ook al geen teken aan de wand ?)  Vermits ik maar op 10 februari bij de gyn terecht kan kreeg ik de raad om naar de huisarts te gaan en daar mijn bloed te laten prikken.

Braaf als ik ben stond er 5 minuten later een afspraak in mijn agenda, ik mocht in de namiddag al gaan.  Een onderzoek, een bloedafname en geruststellende woorden van de dokter verder stond ik weer op straat.

En toen was het lief plots dichtbij want wij zouden heel romantisch samen naar de Colruyt gaan, daar samen inkopen doen opdat hij voor ons kon koken.  Zie je ons daar staan, met een kar op de rolband die ons van de parking naar het 1°verdiep bracht ? Ja, daar kreeg hij al mijn zorgen over zich heen.

Hij bleef er rustig bij (is hij altijd, wat een zaligheid !) maar ik vermoed dat er inwendig wel een veldslag werd uitgevochten.

Wij hebben namelijk allebei wel een toekomstbeeld (na de kweek van de eerste worp) waar tijd voor elkaar en reizen op het voorplan zouden mogen komen. Op een leeftijd waar voor mij bijna en voor hem helemaal een 6 voor staat willen wij geen gepuber meer !

Maar toen ik vooraleer hij ’s avonds weer naar huis ging vroeg : “wat als …?” Dan antwoordde hij lakoniek : “wel dan word ik papa hé” zonder blabla want de boem,boem hadden we immers al gehad 🙂

Het waren gisteren dus lange uren voor ik in de namiddag mocht bellen naar de dokter voor het resultaat van de bloedproef.

En NEEN, ik ben NIET zwanger.  Mijn lijf vertoont alleen maar symptomen die bij de echte menopauze horen.

Toen ik de blijde boodschap aan mijn lief stuurde antwoordde hij dit : “wat ik wel wil over enkele jaren is dat we toch samen fiere grootouders zullen zijn”

Mijn (eventuele) kleinkinderen kunnen zich alvast geen lievere bompa wensen !

Advertenties

Gedichtendag

Indien ik je dragen kon

Over de diepe grachten van je gesukkel en je angsten heen,

dan droeg ik je

uren en dagen lang.

***

Indien ik de woorden kende

om antwoord te geven op je duizend vragen

over leven, over jezelf,

over liefhebben en gelukkig worden,

dan praatte ik met je,

uren en dagen lang.

***

Indien ik vrede in je hart kon planten

door geduldig te wachten en te hopen

tot het zaad van vrede in je openbrak,

dan wachtte ik,

uren en dagen lang.

***

Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart,

aan onmacht, ontevredenheid

en onverwerkt verdriet,

dan bleef ik naast je staan,

uren en dagen lang.

***

Maar ik ben niet groter,

niet sterker dan jij

en ik weet niet alles

en ik kan niet zoveel,

ik ben maar een vriend op je weg,

al uren en dagen lang.

***

En ik kan alleen maar hopen

dat je dit weet :

je hoeft nooit alleen te vechten

of te huilen

als je een vriend hebt

voor uren en dagen lang.

(Marcel Weemaes)

Ik heb deze tekst ooit gekregen ter gelegenheid van de nationale ziekendag in 1986, en na al die jaren vind ik het nog altijd mooi.  Ik draag dit op aan de vele lieve mensen die ik door de jaren heen als vrijwilliger voor het Minder Mobielen Vervoer heb mogen leren kennen.

Veel energie !

Ikke ?  Nee, helaas deze natte, donkere dagen geven mij niet bepaald een energieopstoot.

Verbruikt ? Helaas ! (op papier)

Ik verwachtte al een tijdje de brief voor het doorgeven van de meterstand van de elektriciteit, en vandaag zat die in de bus.  Nu had ik onlangs al eens gekeken hoe het stond met de meter – lees : gaan we nog wat met elektriciteit verwarmen wegens zonnepanelen teveel geproduceerd of niet.

Mijn dagtarief zag dat dat idee goed was, het nachttarief was naar jaarlijkse gewoonte weinig gewijzigd met vorig jaar.

En dat veel verbruikt dan ?

Blijkt dat het mannetje dat vorig jaar per se wou langskomen om die meterstand te noteren, een cijfertje te weinig opgeschreven heeft voor de meter van het nachttarief : 2487 kWh in plaats van 24827 kWh.

Bij nazicht van de factuur van vorig jaar staat dat daar ook genoteerd.  Mea culpa, ik moest dat gezien hebben zeker ? Tja, misschien wel, maar als het gaat om een factuur van 14,35€ heb ik zo niet de neiging om daarvan alle kleine lettertjes te gaan lezen (voor zover je al wijs geraakt uit al die berekeningen van Electrabel)

Maar door het feit dat die van Eandis vorig jaar dachten dat mijn zonnepanelen enkel in het weekend en bij donker in staat zijn om maar liefst 22000 kWh te produceren, zit ik nu met de gebakken peren.  Zie je het al gebeuren dat ik dit jaar een factuur krijg met de kost van die 22000 kWh ?

Ik denk dat ik nog net genoeg energie over heb om hen een gepeperde mail te sturen vooraleer de rekening volgende maand met dezelfde specerij is behandeld !

Dat ze daar maar een pamper aantrekken !

Zeg me dan wie, wie, wie, wie. Wie heeft het gedaan ?

Onder het motto : ‘alles kan beter’ verandert er in mijn hofke al eens iets.

Zo werd er vorig jaar een groter perk aangelegd voor het huis.

Omdat ik niet zo fan ben van veel onkruid wieden mocht die bodem wel wat plantsgewijs bedekt worden.  Dus kocht ik deze :

Saxifraga

Saxifraga

Die zien er er uit als ronde hoopjes groen met kleine bloempjes tussen mei en juni.  Zonder bloei zo :

saxifraga

Helaas zien die er in mijn tuin tegenwoordig zo uit :

opengewoeld/opgegeten door ?

opengewoeld/opgegeten door ?

Het woord bodembedekker mocht voor mij iets minder XL zijn, om van  die gaten ertussen maar te zwijgen   😦

’t Zijn nagels !

Sedert vorige week ben ik in het bezit van een heuse naaikamer.

Zijnde de logeerkamer waar vroeger twee éénpersoonsbedden op stonden gehalveerd qua slaapplaats, een half bureau van Poppemieke naar daar verhuisd en een plooitafel die toch nergens toe diende.

Om te naaien heb je natuurlijk ook materiaal nodig.  Om te beginnen een naaimachine (in leen van grote zus die zelf de machine van ons moeder zaliger heeft afgedeeld), en naai/handwerkgerief.

Dat laatste verzamelde ik door de jaren heen.  Knopen, haakjes, haakpennen, breinaalden, diverse tubes garen, sluitingen, knopen (ik kan er een kamer vol mee beleggen vermoed ik) kleermakerskrijt, naalden, kopspelden,… allemaal uit Collection memé et pepé (de vroegere zaak van de schoonthuis dus)

Nu heeft mijn Poppemieke zichzelf de opdracht gegeven om te leren naaien.  Daarvoor heeft ze een heuse cursus retoucheuse in afstandsonderwijs besteld (een volledige dikke map vol)  Er zou daarvoor geen voorkennis nodig zijn.  Ik heb daar reuzegrote twijfels over maar kom dat is een detail.

In die cursus stond ook wat ze allemaal nodig had aan materiaal.  Dus werd de koffer naaigerief eens aan een betere blik onderworpen en gesorteerd, ik ben namelijk niet van plan om veel te gaan kopen.

Toen ik nog een blikken doosje vond met daarin kopspelden, machine- en andere naalden gaf ik dochterlief de opdracht deze te sorteren.

Ik vraag me eerlijk gezegd af of ze weet waarvoor een kopspeld dient, want die bestempelde ze niet als naaigerief, dat waren nagels.

Over de slaagkansen van heel het naaiproject ga ik me verder niet uitspreken, ik heb namelijk – al zou ik dat ook wel eens willen – zelf op dat vlak ook nog nooit iets bewezen.

 

 

Een lied op zondag

Ooit in een ver blogverleden deed ik het wel eens : mijn stukjes ophangen aan de kapstok van een lied.  Meestal gebruikte ik dan de titel en niet veel meer want ik was toen nog niet mee met de invoegtechnologie zoals bvb van You Tube *bloos* (en ik weet überhaupt niet of dat bij Bloggen wel kon)

Zondag vandaag, dat betekent rustig wakker worden (dus blijven liggen als de wekker om half 9 afloopt) en dan rustig de gedachten ordenen, staren naar een lachende foto van mijn lief (bij gebrek aan de live-versie snif), denken dat de kerkklokken 9u slaan en de belofte aan de Piepedol herinneren om haar op dat uur wakker te maken.

Uiteindelijk bleek dat ik dacht aan die kerkklokken (gedachten ordenen, denken aan kerkklokken, ik heb duidelijk rare kronkels in mijn hoofd) en was ik nog een kwartier eer beneden.

Al een paar dagen bezig zijnde met grote en kleine nestjes opruimen (logeerkamer, kasten, schuiven) en het voornemen om de diepvriezer eens leeg te eten vooraleer nieuwe voeding de kou in te sturen, deed me naar een zak chocoladebroodjes grijpen.

Nu zullen mijn kroost en 1 stuk bonuskroost daar ook niet vet van worden, want er zijn maar 5 stuks meer.  Maar ik zit hier wel in een heerlijke geur te tokkelen nu (dat was deze week wel eens anders – stof voor nog een schrijfsel)

En bij kroost+bonus wilde ik terecht komen (wat een omweg zeg !) voor mijn liedjeskapstok.  Dit namelijk :

Ik wil me geen beeld voorstellen van wat hier boven mijn hoofd gebeurd, ik ben namelijk in mijn hoofd nog niet oud genoeg om een volwassen dochter te hebben 🙂

 

Waarom

… ruikt het hier naar een mega grote scheet ?

Het was na school eens een andere binnenkomer van de Piepedol (ze heeft namelijk nogal wat versies van “dag lieve mama” 😉 soms is het zelfs alleen maar beeld en geen klank)

Witte kool maken heeft zowaar verregaande gevolgen qua reuk blijkbaar …