De ruwe zee liet het niet toe om te dobberen op luchthartigheid

Ruwe zee : de harde realiteit.

Eéntje die agressief in het leven van mijn Poppemieke (en in dat van de mams) binnenkwam.  Vandaar dat ik het hier allemaal niet meer geschreven kreeg.

De feiten :

  • Grote dochter wil op kot, heeft zichzelve een masterplan opgelegd (iedereen verwacht dat van haar denkt ze) om een universitaire graad te gaan behalen.
  • De studierichting wordt gekozen als second best na het Lemmens, puur op interesse (niets verkeerd mee, er zijn er genoeg die kiezen op basis van het aantal nullen van het latere salaris)

De gevolgen :

  • Het begint haar al te dagen voor het grote avontuur.  Ze zal van huis weggaan, ze had daar eerst zo niet bij stilgestaan.  Het nest lijkt plots veel warmer nu ze dat zo beseft.
  • De studie is zwaar, het ritme dat ze zich oplegt nog zwaarder, de zoektocht naar de juiste methode komt te traag op gang waardoor ze veel tijd verliest.
  • Dochter duikelt in depressief gat, vermagert enkele kilo’s, kweekt koortsblazen als was het onkruid in de hof en van de geleegde darminhoud gaan we maar zwijgen 😦
  • Het eerste paper dat moet ingediend worden is een débacle, het laatste (maandag afgehaald voor … zie verder) levert een flinke 7/10 op.
  • Het inzicht komt zo stilaan binnen dat de zware arbeid nog VIER lange jaren moet doorgaan en dat de uitkomst op werk en de aard van het werk niet is wat ze verwacht na zo een inspanning.

De laatste veldslag begint maandagochtend om 6u (haar gebruikelijke studeerstart ondertussen) Op een uur tijd loopt ze driemaal naar het toilet en krijgt ze amper twee paragrafen geleerd.  De watersluizen die al heel wat te verduren hebben gekregen de laatste weken schieten ook weer in actie.  Om iets na 7u gaat mijn telefoon.  Dat ze de stekker eruit wil trekken, dat ze zo niet verder kan, dat ze nog kan stoppen zonder haar studiepunten te verliezen (diegene die dat systeem heeft bedacht, grrrr)

De tijd om uit te schrijven was een fractie van deze die we nodig hadden om haar daar binnen te loodsen.  Een tijd plakken op het helingsproces van de wonde (ze voelt zich een regelrechte nul momenteel) dat durf ik niet.

Uiteraard volgen nu ook heel wat praktische beslommeringen : huur kot annuleren, dienst studietoelagen inlichten, inschrijven in de VDAB (om mijn kinderbijslag te behouden).

En laat ik de memé en pepé inlichten ook maar bij de beslommeringen plaatsen.  Mensen die heel erg bekommerd zijn om uiterlijkheden, die het universitair diploma van hun dochter liefst in 5 exemplaren ingekaderd in hun huis zouden hangen, en zelf 5 van dezelfde diploma’s eigen zijn (als je ze bezig hoort tenminste)

De pepé denkt dat zijn en mijn dochters’ familienaam alleen al voldoende zijn om haar nu, sebiet, maintenant, tout de suite in een hogeschool binnen te krijgen.  Hij zou zelfs in staat zijn om daar nog wat euro’s tegenaan te gooien (zie je me uit mijn vel springen ?)  Hij vindt haar ook maar een flauwe treze dat ze liever thuis is dan op kot.  De mens heeft duidelijk niets geleerd uit het verleden dat hij het leven van zijn zoon heeft verkloot door hem vanaf zijn twaalfde ‘weg te steken’ op internaat.  Hard moet je zijn in ’t leven, dat is het enige wat telt voor hem …

Anders dan hem denk ik dat mijn kind nu een time-out verdient.  Dat er tijd moet genomen worden om een nieuwe richting te kunnen zoeken en beoordelen met alle voor-en nadelen.  Dat ze daardoor weer wat sterker in haar schoenen moet komen te staan.

Ik vind mijn kind geen nul !  Ik ben er bovendien van overtuigd dat je in het leven verkeerde keuzes mag maken, want dat je daardoor juist groeit ! Diegene die zegt dat hij/zij nooit verkeerd is geweest mag hier eens op de koffie komen om mij uit te leggen hoe dat kan, ik heb namelijk ook geen universitair diploma en voel me niet te oud om bij te leren.

Advertenties

13 gedachtes over “De ruwe zee liet het niet toe om te dobberen op luchthartigheid

  1. De problemen van uw dochter zijn herkenbaar,…ik had ze zelf ook, alleen was ik te koppig om het toe te geven,…en had ik niet zo’n begrijpende moeder die me zou bijstaan in dit proces,……het was alles of niks en ik heb doorgebeten en op latere leeftijd heb ik daar de prijs voor betaald,….ik vind het fantastisch hoe je haar bijstaat en haar stuurt, zonder te betuttelen naar een richting wat beter bij haar past,…..succes ermee!!!

  2. Als het voldoende rijpte en het geen vlucht is maar een weloverwogen beslissing is enkel een proficiat op zijn plaats. Geloof me vrij, als de volgende stap de juiste is zal ze er later op terugkijken met een heel fier gevoel. It takes courage to go your own way. En het vraagt ook moed om het pad dat iedereen je het liefst verder laat volgen te verlaten. Nu zou ik wel nog een ganse rimram kunnen bij pennen.
    Toch wil ik nog kort even het volgende kwijt. Geef dat kotleven/thuisgevoel niet zomaar op. Het kan best zijn dat dit samenhing met de zwaarte die volgde op de gekozen richting.

    Vele vele vele jaren terug koos ik voor een studierichting aan het RUCA. Gezien de afstand ging ik er op “peda”, zijnde studentenhome. Na een maand kon ik het op dat studentenhome niet meer aan, en koos ik voor een kot. Dat was een hele verbetering. Het kotleven voelde veel meer als het gezinsleven aan. Maar toch bleef ook ik worstelen met de gekozen richting. In februari deed ik mee met twee examens en ondanks de redelijke punten besefte ik dat voor de gekozen richting het plaatje niet klopte. En dus trok ik er, na lang en moeilijk overleg thuis, de stekker uit. Soms twijfel ik nog of het de echt goede beslissing was, maar dat zullen we nooit weten. Het enige dat ik wel weet is dat ik dan een weg koos die ik ondanks de nog zwaardere inspanningen veel liever bewandelde.
    Kort gezegd : toch een kleine proficiat voor de dochter met de gemaakte keuze als ze zeker is, en veel succes met het vinden van iets dat beter (in zijn geheel) past.

  3. Wat naar van opa en oma, zeg!
    Ik vond studeren ook te zwaar en werd psychotisch toen … Alles beter dan dat je dochter eraan onderdoorgaat, toch?

    Sterkte met opa en oma, hoor!

  4. Hemeltjes, ik word even ruim 20 jaar terug gegooid in de tijd! Het merendeel van mijn klas (Latijn-wiskunde) ging naar de universiteit. Ik ook. Maar spoedig bleek het mijn dada niet te zijn, alleen durfde ik dat thuis niet te vertellen. Waar achteraf geen reden toe bleek te zijn, want mijn ouders hebben me mijn ‘verloren’ jaar,(wat achteraf inderdaad absoluut geen verloren jaar was, integendeel, ’t is een heel belangrijk jaar geweest op vlak van persoonlijke groei) nooit kwalijk genomen. Ook mijn zelfvertrouwen was gekelderd. O.a. een cursus ‘faalangst’, georganiseerd door de dienst studieadvies, heeft me er terug bovenop geholpen. Dankzij lieve kotgenootjes en mijn ‘grote’ zus die op wandelafstand van mij woonde (ook op kot), ben ik wel op kot gebleven. Zonder hen was ik waarschijnlijk niet gebleven. Ik heb ook mijn tijd genomen om een nieuwe studierichting te kiezen en van deze keuze heb ik nog steeds geen spijt.

    Poppemieke, als je dit leest: je ziet het : je bent niet de eerste en zal zeker ook niet de laatste zijn die dit overkomt. Nu heb je het zwaar, maar eens komt er een tijd dat je deze periode niet beschouwt als een periode van mislukking, maar als een periode van persoonlijke groei. Neem dat aan van een wijze vrouw uit het oosten en van je moeder natuurlijk ook. 🙂

    Aan Eilish: ik wil best eens op de koffie komen, maar dan om een andere reden. Of beter nog: wanneer komen jullie eens bij ons op de koffie.

  5. Ik werk zelf aan een universiteit en neem ook examens af. Ik heb al te vaak lijkbleke, doodongelukkige, nerveuze en uitgeputte meisjes (jongens reageren meestal anders) gezien, die alleen omwille van druk thuis door gingen. En dat lukt dan natuurlijk niet, wat het nog erger maakt. Ik moet ze punten geven, maar soms zou ik ze liever een knuffel geven en naar huis sturen.
    Met je dochter komt het wel goed, met zo’n wijze (in alle betekenissen) mama. Laat haar maar rustig kiezen en nog wat van het veilige nest genieten. Ik hang liever foto’s op van mijn gelukkige kinderen, dan van hun diploma’s en ik vermoed dat jij er net zo over denkt.
    Niets belet overigens dat ze na 3 jaar hogeschool, als ze haar draai helemaal gevonden heeft, aan een master aan de universiteit begint. Dat gaat gelukkig vlotter dan vroeger. Als ze er zin heeft. En als het haar gelukkiger maakt. Anders niet.

  6. Heel herkenbaar, een goede tip voor als de tijd rijp is: ik ben immens geholpen geweest met de dienst studiebegeleiding (of zoiets) toen, van de KU Leuven. Er werden wat testen afgenomen (nee, ge zijt niet te dom), ze zoeken naar je voorkeuren (gij moet direct praktisch aan de slag kunnen, hogeschool is veel meer iets voor u) en ze kijken met u naar de studierichtingen die er bestaan (ik zag door het bomen het bos niet meer). Als iemand mijn mening vraagt, raad ik altijd aan van eerst hogeschool te doen, en dan eventueel over te stappen naar de unief, veel 18-jarigen zouden met dat advies serieus gediend zijn.

  7. Goh … it reads like my own story!

    Ik ging ook naar de KULeuven na een feilloos middelbaar parcours. Latijn-Moderne Talen, altijd bij de eersten van de klas, geen problemen met studeren, begon er aan als de examens eraan kwamen, piece of cake …

    Ik kwam in Leuven aan, ging ook op peda (nog een beetje beschermd, dat vonden mijn ouders belangrijk) en … na 3 maanden sprak ik al over stoppen en een winkel met kinderspulletjes open te doen. Ik had het gehad met de Germaanse filologie en de ettelijke oerdikke syllabi die ik vanbuiten moest blokken. Ik had er zoveel van verwacht maar was zo teleurgesteld, in de studie, in de unief, in mezelf. Mijn ouders waren niet te vermurwen, ik moest mijn studie verderzetten, het zou wel lukken als ik hard genoeg studeerde.

    Elke maandagmorgen beet ik op mijn tanden om niet in huilen uit te barsten als ze me naar het station brachten. En te denken dat ik woensdagavond al naar huis kwam he want ik had donderdag geen les. Vrijdagochtend ging ik voor 2 uurtjes weer naar Leuven en dan begon het weekend.

    De examens waren een hel, ik kende er niks van, had halve syllabi niet kunnen instuderen. Bij het examen fonetisch Engels maakte ik de ene blunder na de andere, zo erg dat de juf toen al zei dat ik in september mocht terugkomen.

    Ik haalde 37%. Mijn beste vriendin ook zoiets, mijn achternicht ook. We waren te jong, te onvolwassen toen. Laat me nu teruggaan en ik zweer dat ik er wel zou geraken.

    Ik ging na een fijne zomervakantie naar de hogeschool in Genk, dichterbij huis, kon fijn met de auto op en af gaan. En een studierichting die aansloot bij de Germaanse maar die meer variatie bood en ook wat meer praktijkgericht. Geen oerdikke syllabi meer! Ik studeerde af met 70%. Goed genoeg voor mij. Vond 6 maanden later een toffe job in een internationaal bedrijf en was gelanceerd!

    Verwijt haar niks. Ze heeft het geprobeerd en het is niet gelukt. So what? Ze heeft het tenminste geprobeerd!!! En die grootouders … ze mogen zoveel druk niet zetten. Willen ze misschien een overspannen, psychisch volledig van de kaart gebrachte kleindochter?

    Poppemieke, je komt er wel. Neem de tijd om een keuze te maken en dan lukt dat wel. Everyone deserves a second chance in life!

  8. Als ik dat zo lees, dan komt er een woord in mij op: perfectionisme. (verbeter me als ik ernaast zit hè). En voor zover ik het kan inschatten is het helemaal onterecht dat Poppemieke zich een nul voelt (de gemiddelde eerstejaars haalt niet snel 7/10 hoor…) Het is dus NIET dat ze ‘niet goed genoeg’ is hè, het ligt eerder aan een slecht gevoel bij vanalles. En als zij aanvoelt dat dat genoeg geweest is, dan is dat zo, punt.

    Mag ik een tip geven voor verdere studies evt? Poppemieke: leg de lat niet te hoog voor jezelf. Ik weet wel: aard van het beestje en zo, en perfectionistisch karakter, daar kan je niks aan doen. Maar het is niet de bedoeling dat dat ten koste van je welzijn gaat. Iemand met een uithoudingsvermogen en discipline zoals jij komt er hoe dan ook, dus maak je maar geen zorgen. Neem nu gewoon de tijd die je nodig hebt en geef je lieve mama maar veel knuffels.

  9. Ai, daar zal Poppemieke (die de lat blijkbaar heel hoog legt voor zichzelf?) een behoorlijke knauw van gekregen hebben…Hopelijk helen de wonden snel en ziet ze asap in wat ik hier zie: een dappere dochter die een heel moedige en kordate beslissing nam en een moeder uit de duizend die haar zo goed bijstaat. De moed niet opgeven hoor Poppemieke, er zijn nog meer studeer- en/of werkopties die voor je open liggen dan dat je in één leven allemaal afgewerkt krijgt!

  10. Hard! Maar tegelijk ook dapper van haar dat ze durfde aangeven dat het niet meer ging. Ze leed er ook veel te erg onder om ermee door te gaan! Natuurlijk heeft ze nu recuperatietijd nodig! Het nieuwe schooljaar is nog veraf, zo heeft ze tijd genoeg om te bezinnen en te bedenken wat ze wil doen. Niks aantrekken van die grootouders… het is (gelukkig) hun kind niet.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s