Kroniek van voorbije onvolwassenheid

16/02/1995 : na  emotioneel en fysiek zware tijden (zwanger worden was hier geen evidentie) wordt na een eerste ICSI behandeling een vruchtje ‘geplant’ in goed bemeste grond.

Twee weken later krijg ik (na elvendertig voorgaande teleurstellende berichten) het goede nieuws dat ik zwanger ben.

Een paar maanden later zit er niet enkel leven in de buik, maar groeit er ook nog een flinke baksteen in mijn maag.  We bouwen ons huis, zijnde de echtgenoot helpt met de aannemer, en ik vind dat ik ook (letterlijk) mijn steentje moet (bij)dragen.  Ik kom dus amper aan rust toe, en dat heeft zo zijn gevolgen.

Eind augustus 1995.  De gyn vindt het alarmerend dat de baby (ondanks alles erop en eraan volgens de echo’s) zo traag groeit.  Woorden als “er kan iets ernstigs mis zijn, en mocht dat het geval zijn kan er nog een zwangerschapsonderbreking overwogen worden” slaan me compleet knock-out.  Ik moet direct platte rust nemen, een late vruchtwaterpunctie ondergaan, en dan volgen er lange dagen van onzekerheid tot het resultaat van de labo-kweek gekend is.

En dan dat onvergetelijk telefoontje van de gyn : “het is een meisje en zij is klein maar helemaal gezond”

Een detail is dat mijn klein meisje in stuit blijft liggen, ik bereid me voor op een keizersnede.

Die keizersnede wordt 2 weken voor de uitgerekende datum geschrapt.  Ik erger me te pletter aan de echtgenoot zijn oorverdovende muziek, word zodanig nerveus dat mijn buikbewoner prompt een tournedraai doet en toch met het hoofdje naar beneden duikt.  Raar maar waar, dochterlief zet de muziek nu ook luider als ze ‘child in time’ van Deep purple hoort.

09/11/1995 : dag op dag 40 weken zwanger en de bevalling wordt ingeleid, dit child wil duidelijk in time geboren worden.  Na een nachtje afzien houd ik mijn Poppemieke rond de middag in mijn armen.  Een klein rood prulleke van 48cm en 2,3kg zwaar, en evenveel decibels als Deep Purple 😦

Het is duidelijk, ik ben mama, daar laat ze me geen seconde aan twijfelen, langer dan een uur na elkaar slaapt ze nooit.  Als ik 8 weken na de geboorte weer naar kantoor moet heb ik nog geen nacht doorgeslapen.

Tegen de volgende zomer verhuizen we van het krotje (ons huurhuisje – in huidige tijden zouden ze het onbewoonbaar verklaren) naar onze eigen stek.  Onze dochter groeit evenredig met de omvang van ons huis en lacht heel guitig de wereld toe.

Terwijl mama en papa uit werken gaan, wordt ze ‘gekweekt’ door mijn ouders, dwz als een prinsesje behandelt worden, de juiste waarden meekrijgen, leren puzzelen met de pepé, … tegen september 1998 is ze meer dan klaar om naar de eerste kleuterklas te gaan.

Een jaartje later wordt ze ook nog fiere grote zus.

De lagere schooltijd is er één van goeie resultaten, maar helaas ook van veel gepest worden.  Ik loop tegen ontelbare muren op als ik daar paal en perk wil aan stellen, dat ik de directeur nooit gewurgd heb mag een wonder heten.  Hadden wij in een gemeente gewoond waar meerdere scholen waren, ze had er nooit haar tijd uitgedaan !

Ondertussen begint ze ook naar de muziekschool te gaan en na een jaar mag ze beginnen met viool spelen.  Ik herinner me nog goed hoe ze haar kunsten toont op een sinterklaasauditie waar we ook zo een plezier beleven aan een Harry Potter kloon met een pet omgekeerd op zijn hoofd die net als dochterlief bijzonder goed speelt.

Ondertussen wordt de situatie met een geestelijk zieke vader die bovendien zijn problemen blijft verdrinken in liters wijn steeds moeilijker.  Het maakt van haar een moeilijke puber (volgens hem dan), er vallen harde woorden van zijn kant (jij bent mijn dochter niet meer) dewelke ze tot op vandaag nog altijd met zich meedraagt.

En dan is er in juni 2009 plots geen papa meer.  Een buitenstaander zal dat niet begrijpen, maar we herademen allemaal.  Een megazwaar juk valt van ons af, maar het leven zonder vader is natuurlijk ook niet simpel.

Kort daarna wordt ze tot over haar oren verliefd, op de Harry Potter van de muziekschool.  Zo komt het dat ze enkele maanden onbezorgd in het leven staat en helemaal openbloeit.

Door het niet meer ‘moeten’ studeren (het was nooit goed voor de paps, dus veegde ze er maar haar voeten aan) en te beseffen dat ze beter voor zichzelf kan studeren, haalde ze tijdens de komende jaren steeds betere resultaten op school.

Omdat ik van het idee ben dat kinderen zelfstandig moeten worden, heb ik haar ook de kans gegeven om zich te ontplooien in de muziek.  Dat betekende dat ze op zondag alleen de trein moest nemen naar de (in vergelijking met ons boerendorp) grote stad waar ze in een orkest ging spelen. Het loslaten was begonnen *zucht*

Door het feit dat ze zich zo goed voelde in dat orkest, ging ze steeds meer denken aan een verdere studie aan het conservatorium, maar ondanks maanden voorbereiding was ze niet geslaagd voor het ingangsexamen van het Lemmensinstituut.  Een harde noot werd gekraakt, zij die altijd loon naar werken heeft gekregen moet nu nederig het hoofd buigen. Haar hele toekomst moest hertekend worden, niet simpel allemaal.

Ondanks dat studeert ze in juni dit jaar toch af aan de middelbare school met meer dan 80%, ze is immers niet gauw tevreden en heeft er dus heel hard voor gewerkt.

Halverwege augustus gaan we naar Leuven en schrijven we haar in aan de KUL.  Kunstwetenschappen gaat ze studeren. Op het einde van de maand gaat ze ook nog een vakantiejob doen aan zee, zodat ze eigenlijk al deeltijds het huis verlaat.

Vrijdag 20 september staat ook nog in ons hoofd geprent.  De sleutel van het kot mag afgehaald worden, en na die sleutel effectief gebruikt te hebben staat ons een lang weekend werken (verven, beitsen, inrichten, verhuizen) te wachten, want maandag 23 september start het academiejaar al.

De zondag daarvoor brengen we haar met heel de familie weg, samen met een volle remorque met materiaal dat nog nodig is.  Mijn lief helpt nog met het in elkaar zetten van de boekenkast, we gaan met zijn allen op restaurant (alwaar ik zonder boterbriefje ook nog geringd buitenga)  Haar achterlaten is een harde emotionele dobber, zowel voor dochterlief als voor mezelf.

En dan volgen moeilijke tijden.  De studies zijn zwaar, het van huis zijn is moeilijk, het lief (al lang de Harry niet meer) missen, …

Maar verbeten als ze is gaat ze nog altijd door.  Het eerste geschreven paper valt tegen, maar voor het proefexamen waar ze absoluut geen goed in zag is ze toch geslaagd (één van de weinigen).

Als moeder sta ik hier aan de zijlijn, zoals een voetbalmama te supporteren als een gek.  Ik doe telefoonsupport als een volleerde, herstel gecrashte computers op afstand, geef peptalk, schakel haar GSM over naar een ander abonnement vooraleer het me ruïneert, en niet geheel onbelangrijk : ik betaal de rekeningen (sedert half augustus al 2800€ – gelukkig deze week de beurs gekregen)

Maar vandaag 09/11/2013 is een hoogdag !  Ook al heeft ze amper tijd om te vieren, 18 jaar worden kan je niet ongemerkt voorbij laten gaan !  Dus heb ik een heel traditionele taart besteld, want dat hoort daarbij.

Proficiat dochter !

En ondanks het feit dat je nu voor de wet volwassen bent, laat je mama toch nog maar een beetje zorgen, ik ben namelijk nog niet klaar voor het volledig loslaten *snif*

Advertenties

15 gedachtes over “Kroniek van voorbije onvolwassenheid

  1. 18. Het blijft een mijlpaal. Wel meerderjarig maar daarom nog niet (helemaal( volwassen :). Een hele dikke proficiat, voor moeder en dochter. En wat de toekomst ook moge brengen, zo te lezen zal ze er wel geraken, chapeau.

  2. Wat een verhaal,…..zo mooi en puur, ondanks al de tegenslagen die haar en jou getekend hebben, herkenbaar, maar vooral,…..dat loslaten gaan we dat ooit kunnen,….het gaat mijn moeilijkste taak ooit worden vrees ik en ik dacht dat na een bevalling van 36uur het zwaarste achter de rug was,……de grootste vergissing van mijn leven,..

  3. Mooi. Ze worden zo snel groot, met hier ook twee die deze mijlpaal al gepasseerd zijn en hun beloofde citytrip met vader of moeder geïnd hebben. Dikke proficiat aan de jongvolwassene én de moeder, die voor de juiste omkadering zorgt. Zo komt ze er wel, geen twijfel.

  4. Nog zo jong en al zo’n straffe madam, wauw! Proficiat aan de jarige dochter én aan de moeder die er mee voor heeft gezorgd dat ze is uitgegroeid tot zo’n kanjer!

  5. Reeds vanaf de conceptie blijkt zij een doorzetterke te zijn. Ze laat zich immers niet kisten door tegenslagen. Duidelijk een kind van haar moeder! Proficiat aan Poppemieke die haar vleugels uitslaat en aan haar moeder die dat toelaat en tezelfdertijd een veilige nest biedt, opdat dochterlief steeds verder durft te vliegen.

  6. Pingback: Weeral een jaar verder | second part of my life

  7. Pingback: Een speciale dag – second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s