De ruwe zee liet het niet toe om te dobberen op luchthartigheid

Ruwe zee : de harde realiteit.

Eéntje die agressief in het leven van mijn Poppemieke (en in dat van de mams) binnenkwam.  Vandaar dat ik het hier allemaal niet meer geschreven kreeg.

De feiten :

  • Grote dochter wil op kot, heeft zichzelve een masterplan opgelegd (iedereen verwacht dat van haar denkt ze) om een universitaire graad te gaan behalen.
  • De studierichting wordt gekozen als second best na het Lemmens, puur op interesse (niets verkeerd mee, er zijn er genoeg die kiezen op basis van het aantal nullen van het latere salaris)

De gevolgen :

  • Het begint haar al te dagen voor het grote avontuur.  Ze zal van huis weggaan, ze had daar eerst zo niet bij stilgestaan.  Het nest lijkt plots veel warmer nu ze dat zo beseft.
  • De studie is zwaar, het ritme dat ze zich oplegt nog zwaarder, de zoektocht naar de juiste methode komt te traag op gang waardoor ze veel tijd verliest.
  • Dochter duikelt in depressief gat, vermagert enkele kilo’s, kweekt koortsblazen als was het onkruid in de hof en van de geleegde darminhoud gaan we maar zwijgen 😦
  • Het eerste paper dat moet ingediend worden is een débacle, het laatste (maandag afgehaald voor … zie verder) levert een flinke 7/10 op.
  • Het inzicht komt zo stilaan binnen dat de zware arbeid nog VIER lange jaren moet doorgaan en dat de uitkomst op werk en de aard van het werk niet is wat ze verwacht na zo een inspanning.

De laatste veldslag begint maandagochtend om 6u (haar gebruikelijke studeerstart ondertussen) Op een uur tijd loopt ze driemaal naar het toilet en krijgt ze amper twee paragrafen geleerd.  De watersluizen die al heel wat te verduren hebben gekregen de laatste weken schieten ook weer in actie.  Om iets na 7u gaat mijn telefoon.  Dat ze de stekker eruit wil trekken, dat ze zo niet verder kan, dat ze nog kan stoppen zonder haar studiepunten te verliezen (diegene die dat systeem heeft bedacht, grrrr)

De tijd om uit te schrijven was een fractie van deze die we nodig hadden om haar daar binnen te loodsen.  Een tijd plakken op het helingsproces van de wonde (ze voelt zich een regelrechte nul momenteel) dat durf ik niet.

Uiteraard volgen nu ook heel wat praktische beslommeringen : huur kot annuleren, dienst studietoelagen inlichten, inschrijven in de VDAB (om mijn kinderbijslag te behouden).

En laat ik de memé en pepé inlichten ook maar bij de beslommeringen plaatsen.  Mensen die heel erg bekommerd zijn om uiterlijkheden, die het universitair diploma van hun dochter liefst in 5 exemplaren ingekaderd in hun huis zouden hangen, en zelf 5 van dezelfde diploma’s eigen zijn (als je ze bezig hoort tenminste)

De pepé denkt dat zijn en mijn dochters’ familienaam alleen al voldoende zijn om haar nu, sebiet, maintenant, tout de suite in een hogeschool binnen te krijgen.  Hij zou zelfs in staat zijn om daar nog wat euro’s tegenaan te gooien (zie je me uit mijn vel springen ?)  Hij vindt haar ook maar een flauwe treze dat ze liever thuis is dan op kot.  De mens heeft duidelijk niets geleerd uit het verleden dat hij het leven van zijn zoon heeft verkloot door hem vanaf zijn twaalfde ‘weg te steken’ op internaat.  Hard moet je zijn in ’t leven, dat is het enige wat telt voor hem …

Anders dan hem denk ik dat mijn kind nu een time-out verdient.  Dat er tijd moet genomen worden om een nieuwe richting te kunnen zoeken en beoordelen met alle voor-en nadelen.  Dat ze daardoor weer wat sterker in haar schoenen moet komen te staan.

Ik vind mijn kind geen nul !  Ik ben er bovendien van overtuigd dat je in het leven verkeerde keuzes mag maken, want dat je daardoor juist groeit ! Diegene die zegt dat hij/zij nooit verkeerd is geweest mag hier eens op de koffie komen om mij uit te leggen hoe dat kan, ik heb namelijk ook geen universitair diploma en voel me niet te oud om bij te leren.

Er zat teveel in dit lange weekend

Luizen bijvoorbeeld bij de Piepedol, en dat resulteerde in de volgende acties :

  • nat-kam methode met balsem : snoodaards ontdekken en grotendeels verwijderen.
  • bezoek aan de apotheek voor straffer spul, ik weet het, de natuur en zo, maar ik heb zelf ooit luizen gehad toen ik een jaar of 10 was en toen een heuse paranoia gekweekt.
  • jassen in de diepvriezer, alle sjaals in de was, kussens en dekens uit de zetel, beddengoed verversen en wassen.
  • door het ganse huis met de stofzuiger.
  • en ondanks dat ik niet gedronken had, een hele nacht dromen over beestjes 😦

Op zaterdag, de verjaardag van grote dochter, ze voerde die dag een studeerstop in, wou gaan shoppen, bowlen, taart eten, op restaurant gaan.  Tot zover het plan.

We begonnen dus op tijd aan die dag, eerst met een bezoek aan de grootouders.  Die wonen op 1km van onze voordeur, maar we namen de auto want in de richting van het shoppen ook.  Ver zijn we niet gekomen …  Toen we nog maar net onze straat uit waren, klonk er een harde tuuuut en verscheen er een grote rode stop in het dashboard en de mededeling : oliedruk onvoldoende.  Achterom kijkend gaf de Piepedol aan dat we blijkbaar vuil hadden gedaan, want er was een oliespoor op de baan waar je niet naast kon kijken.

Alweer was actie vereist :

  • Garagist bellen, die gaf niet thuis (stond dit weekend op een autosalon in zijn gemeente)
  • Verzekeringsagent gebeld, ik ben voor pech verzekerd, gevraagd of ik het juiste telefoonnummer had.
  • Pechdienst gebeld, men zou een sleepdienst sturen uit de buurt.
  • De takelwagen was daar binnen het half uur.  Auto getakeld, uiteraard want niet meer verantwoord om te starten zonder olie.  De vriendelijke heer van de takeldienst gaf me ook nog de blijde boodschap dat voor het ruimen van het oliespoor de brandweer diende gebeld te worden, anders was hij verantwoordelijk mochten er ongevallen gebeuren.
  • Drie kwartier later (een geluk dat mijn huis niet in brand stond), ambiance in ’t dorp, de brandweer.  Vijf ! man to the rescue.  Mijn gegevens doorgegeven (factuur volgt uiteraard) en vertrokken met de wagen naar de garage.
  • Op de terugweg terug naar de pechdienst gebeld, ik mocht dat namelijk doen als ik een vervangwagen nodig had.  Die hebben ze rond half drie in de namiddag afgeleverd met een andere takelwagen (zeg nu nog eens dat de economie niet draait) aan huis.  Zo rij ik nu in een Chevy, ’t is weer eens iets anders.

Maar kom, ik ben nog kunnen narijden naar de bowling, we zijn in vier haasten nog een jeansbroek gaan shoppen, en tegen dat we thuis waren voor de taart was mijn lief ook al gearriveerd.  En het mag duidelijk zijn, na de voorbije twee verhalen had ik liefde nodig, en veel zelfs !

En de taart was goed, het eten in het restaurant dat dochterlief had uitgekozen iets minder, maar we waren allemaal samen en dat was het voornaamste !

De zondag was voor mij eentje om uit te blazen.  Mijn lief bracht grote dochter naar het station om naar het orkest te gaan toen hij op weg naar huis was (hij moest nog werken, rond 11 november moet het land extra verdedigd worden nl), ik maakte wat lui eten, plooide wat was op, en hield me stil in de namiddag want mijn studentje was weer aan het werk.

Maandag daarentegen begon om 7u.  Ik stak mijn eerste was in de machine (er zouden er nog 3 volgen), droogde die handel, ging aan de strijk, maakte een valies om U tegen te zeggen vol met handdoeken, lakens, voorraad voor het kotleven.  ’s Middags aten we pizza, nikske kant en klaar, maar van deeg tot saus en vulling zelf gemaakt.  Na de afwas volgde nog een pannenkoekenbak (ontbijt voor vandaag voor mijn brave kindjes) en na nog wat voorgeprepareerd en diepgevroren eten (spaghettisaus, stoofvlees, hamburgers,mignonetjes, chocomousse, …) in de koelbox te hebben gestoken konden we ons stekkedoosautotje volsteken en naar Leuven bollen.

Daar aangekomen alles uitgepakt, de fietsverlichting van dochterlief hersteld, een klein hapke gegeten.  Mijn allerliefste Poppemieke deed dan nog de prettige ontdekking dat ze zonder portefeuille (ze gaat nog eens haar onderbroek vergeten !) in Leuven was.  Dwz geen identiteitskaart, treinkaart, buzzy pass, studentenkaart dewelke ze nodig heeft voor de faculteitsbib en geld.  Dat laatste kon ik nog verhelpen ter plekke, met de rest ga ik nu naar het postkantoor, en dan hoop ik maar dat Bpost zich houdt aan de belofte dat een brief op 1 dag besteld wordt !

 

 

 

Kroniek van voorbije onvolwassenheid

16/02/1995 : na  emotioneel en fysiek zware tijden (zwanger worden was hier geen evidentie) wordt na een eerste ICSI behandeling een vruchtje ‘geplant’ in goed bemeste grond.

Twee weken later krijg ik (na elvendertig voorgaande teleurstellende berichten) het goede nieuws dat ik zwanger ben.

Een paar maanden later zit er niet enkel leven in de buik, maar groeit er ook nog een flinke baksteen in mijn maag.  We bouwen ons huis, zijnde de echtgenoot helpt met de aannemer, en ik vind dat ik ook (letterlijk) mijn steentje moet (bij)dragen.  Ik kom dus amper aan rust toe, en dat heeft zo zijn gevolgen.

Eind augustus 1995.  De gyn vindt het alarmerend dat de baby (ondanks alles erop en eraan volgens de echo’s) zo traag groeit.  Woorden als “er kan iets ernstigs mis zijn, en mocht dat het geval zijn kan er nog een zwangerschapsonderbreking overwogen worden” slaan me compleet knock-out.  Ik moet direct platte rust nemen, een late vruchtwaterpunctie ondergaan, en dan volgen er lange dagen van onzekerheid tot het resultaat van de labo-kweek gekend is.

En dan dat onvergetelijk telefoontje van de gyn : “het is een meisje en zij is klein maar helemaal gezond”

Een detail is dat mijn klein meisje in stuit blijft liggen, ik bereid me voor op een keizersnede.

Die keizersnede wordt 2 weken voor de uitgerekende datum geschrapt.  Ik erger me te pletter aan de echtgenoot zijn oorverdovende muziek, word zodanig nerveus dat mijn buikbewoner prompt een tournedraai doet en toch met het hoofdje naar beneden duikt.  Raar maar waar, dochterlief zet de muziek nu ook luider als ze ‘child in time’ van Deep purple hoort.

09/11/1995 : dag op dag 40 weken zwanger en de bevalling wordt ingeleid, dit child wil duidelijk in time geboren worden.  Na een nachtje afzien houd ik mijn Poppemieke rond de middag in mijn armen.  Een klein rood prulleke van 48cm en 2,3kg zwaar, en evenveel decibels als Deep Purple 😦

Het is duidelijk, ik ben mama, daar laat ze me geen seconde aan twijfelen, langer dan een uur na elkaar slaapt ze nooit.  Als ik 8 weken na de geboorte weer naar kantoor moet heb ik nog geen nacht doorgeslapen.

Tegen de volgende zomer verhuizen we van het krotje (ons huurhuisje – in huidige tijden zouden ze het onbewoonbaar verklaren) naar onze eigen stek.  Onze dochter groeit evenredig met de omvang van ons huis en lacht heel guitig de wereld toe.

Terwijl mama en papa uit werken gaan, wordt ze ‘gekweekt’ door mijn ouders, dwz als een prinsesje behandelt worden, de juiste waarden meekrijgen, leren puzzelen met de pepé, … tegen september 1998 is ze meer dan klaar om naar de eerste kleuterklas te gaan.

Een jaartje later wordt ze ook nog fiere grote zus.

De lagere schooltijd is er één van goeie resultaten, maar helaas ook van veel gepest worden.  Ik loop tegen ontelbare muren op als ik daar paal en perk wil aan stellen, dat ik de directeur nooit gewurgd heb mag een wonder heten.  Hadden wij in een gemeente gewoond waar meerdere scholen waren, ze had er nooit haar tijd uitgedaan !

Ondertussen begint ze ook naar de muziekschool te gaan en na een jaar mag ze beginnen met viool spelen.  Ik herinner me nog goed hoe ze haar kunsten toont op een sinterklaasauditie waar we ook zo een plezier beleven aan een Harry Potter kloon met een pet omgekeerd op zijn hoofd die net als dochterlief bijzonder goed speelt.

Ondertussen wordt de situatie met een geestelijk zieke vader die bovendien zijn problemen blijft verdrinken in liters wijn steeds moeilijker.  Het maakt van haar een moeilijke puber (volgens hem dan), er vallen harde woorden van zijn kant (jij bent mijn dochter niet meer) dewelke ze tot op vandaag nog altijd met zich meedraagt.

En dan is er in juni 2009 plots geen papa meer.  Een buitenstaander zal dat niet begrijpen, maar we herademen allemaal.  Een megazwaar juk valt van ons af, maar het leven zonder vader is natuurlijk ook niet simpel.

Kort daarna wordt ze tot over haar oren verliefd, op de Harry Potter van de muziekschool.  Zo komt het dat ze enkele maanden onbezorgd in het leven staat en helemaal openbloeit.

Door het niet meer ‘moeten’ studeren (het was nooit goed voor de paps, dus veegde ze er maar haar voeten aan) en te beseffen dat ze beter voor zichzelf kan studeren, haalde ze tijdens de komende jaren steeds betere resultaten op school.

Omdat ik van het idee ben dat kinderen zelfstandig moeten worden, heb ik haar ook de kans gegeven om zich te ontplooien in de muziek.  Dat betekende dat ze op zondag alleen de trein moest nemen naar de (in vergelijking met ons boerendorp) grote stad waar ze in een orkest ging spelen. Het loslaten was begonnen *zucht*

Door het feit dat ze zich zo goed voelde in dat orkest, ging ze steeds meer denken aan een verdere studie aan het conservatorium, maar ondanks maanden voorbereiding was ze niet geslaagd voor het ingangsexamen van het Lemmensinstituut.  Een harde noot werd gekraakt, zij die altijd loon naar werken heeft gekregen moet nu nederig het hoofd buigen. Haar hele toekomst moest hertekend worden, niet simpel allemaal.

Ondanks dat studeert ze in juni dit jaar toch af aan de middelbare school met meer dan 80%, ze is immers niet gauw tevreden en heeft er dus heel hard voor gewerkt.

Halverwege augustus gaan we naar Leuven en schrijven we haar in aan de KUL.  Kunstwetenschappen gaat ze studeren. Op het einde van de maand gaat ze ook nog een vakantiejob doen aan zee, zodat ze eigenlijk al deeltijds het huis verlaat.

Vrijdag 20 september staat ook nog in ons hoofd geprent.  De sleutel van het kot mag afgehaald worden, en na die sleutel effectief gebruikt te hebben staat ons een lang weekend werken (verven, beitsen, inrichten, verhuizen) te wachten, want maandag 23 september start het academiejaar al.

De zondag daarvoor brengen we haar met heel de familie weg, samen met een volle remorque met materiaal dat nog nodig is.  Mijn lief helpt nog met het in elkaar zetten van de boekenkast, we gaan met zijn allen op restaurant (alwaar ik zonder boterbriefje ook nog geringd buitenga)  Haar achterlaten is een harde emotionele dobber, zowel voor dochterlief als voor mezelf.

En dan volgen moeilijke tijden.  De studies zijn zwaar, het van huis zijn is moeilijk, het lief (al lang de Harry niet meer) missen, …

Maar verbeten als ze is gaat ze nog altijd door.  Het eerste geschreven paper valt tegen, maar voor het proefexamen waar ze absoluut geen goed in zag is ze toch geslaagd (één van de weinigen).

Als moeder sta ik hier aan de zijlijn, zoals een voetbalmama te supporteren als een gek.  Ik doe telefoonsupport als een volleerde, herstel gecrashte computers op afstand, geef peptalk, schakel haar GSM over naar een ander abonnement vooraleer het me ruïneert, en niet geheel onbelangrijk : ik betaal de rekeningen (sedert half augustus al 2800€ – gelukkig deze week de beurs gekregen)

Maar vandaag 09/11/2013 is een hoogdag !  Ook al heeft ze amper tijd om te vieren, 18 jaar worden kan je niet ongemerkt voorbij laten gaan !  Dus heb ik een heel traditionele taart besteld, want dat hoort daarbij.

Proficiat dochter !

En ondanks het feit dat je nu voor de wet volwassen bent, laat je mama toch nog maar een beetje zorgen, ik ben namelijk nog niet klaar voor het volledig loslaten *snif*