vanalles en nog wat

Ik wil nog/niet meer, ik moet nog/moetekikniekske, ik kan (nog) (niet) zonder

… bloggen.

Als ik zo eens het aantal schrijfsels bekijk van de laatste maanden, dan zie ik zo een dalende lijn waardoor ik me dikwijls afvraag of ik nog verder moet doen.

Ik ben op een blauwe maandag ooit begonnen met schrijven (een ooit verwijderde blog april 2010) om één en ander op een rij te zetten.  Ik was eigenlijk toe aan een paar sessies bij een professionele hulpverlener, maar vond dat net een brug te ver.  Daarom ging ik mijn lief en tussen de lijnen ook veel leed van me afschrijven op het grote www.

Eind oktober 2011 vond ik zelfs dat ik daar wat meer respons mocht op krijgen en verhuisde ik mijn letters naar WordPress, waar ik tot op heden nog geen spijt van heb.  Het leverde virtuele en echte kennissen op, veel leesgenot bij anderen, een lach om de traan te verwerken, …

En nu, ondanks het feit dat er nog heel wat verhalen door mijn hoofd dolen, krijg ik ze precies niet meer geschreven.

Zoals dat verhaal van mijn bloedend moederhart wegens het uit het huis gaan van grote dochter, of de twijfels die nu eenmaal horen bij een verhaal van alleen je kinderen opvoeden, of over de toekomst met mijn lief (niet dat ik daar aan twijfel) maar concreet hoe we die samen gaan delen, of over nieuws waar ik me dik zit in te maken, of over de manier waarop wij mensen onze aardbol zo graag verkloten, over groei en bloei, kweken en eten, …

Misschien is (alles) veel in mijn leven gewoon in de goede plooi gevallen, ben ik uiteindelijk sterker uit het verlies/mislukkingsverhaal van het eerste deel van mijn volwassen leven gekomen, misschien heb ik geen lezers en commentaargevers meer nodig om te weten dat ik er WEL mag zijn.

Ik weet het zo even niet meer …

Misschien komt hier niets meer na, misschien schiet ik plots weer in gang en verveel ik jullie met meer (on)zinnigs.

Ik zie wel.

Tot …

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, groei & bloei, Snoepen van het leven

Een zondagnamiddag in beeld

Ergens in ‘den achternoene’

IMG_4067

… ging ik op uitnodiging van een Spaanse les vriendin, wandelen in het bos

wandelen in het bos

Bij dat bos was er ook nog een kasteel

Bij dat bos was er ook nog een kasteel

(waarom zou een mens naar de Loire rijden eigenlijk ?)

deze keer niet aan de Loire, maar met toch ook wat water rond

… met oude bruggetjes en een mooie tuin

en oude bruggetjes en een tuin.

Soms hadden bomen ook puisten.  Zie je wel Piepedol dat je niet alleen bent !

Soms hadden bomen ook puisten (zie je wel Piepedol dat je niet de enige bent !)

en waren er illegale verkavelingen

en zetten kabouters illegale verkavlingen

Buiten de flora was er ook nog fauna, zoals hier

buiten de flora was er ook fauna, zoals hier

… en hier

en hier

Omdat natuur, natuur is

omdat natuur, natuur is

… valt daar al eens iets tegen de vlakte, tot groot jolijt van de kinderen

... valt daar zo al eens iets naar beneden.  Tot groot jolijt van de kinderen

Ik bracht ook nog een stuk eik mee naar huis en ging daar creatief mee aan de slag 😉

Ik bracht me ook nog een stuk eik mee naar huis en ging daar creatief mee aan de slag ;-)

Om daarna de creatie nog te vullen met de buit uit het bos.

bosvruchten

Een zalige namiddag, tot de Piepedol zo thuiskwam van de KLJ

proper !

’t Was proper !

vanalles en nog wat

Un glace de champagne

Zoetekoekske en ik hadden plannen dit weekend, we hebben een tweedaagse Reims-Epernay achter de rug.

Een verslagje :

  • Ik heb Frans gehoord avec cheveux sur, zoals de titel van dit stukje doet vermoeden – het ging uiteraard vaak over een glas champagne.
  • Ik had het gevoel van met Okra op reis te zijn, maar vermits mijn gezelschap goed was had ik daar verder niet zo een last van.
  • De gids was abominabel slecht, het enige wat die man interesseerde was de champagne proeven (zuipen eerder) en zijn gratis flesjes bij elke champagneboer oppikken.  Van de geschiedenis en cultuur van de steden kende hij de ballen.  We zijn dus zoveel als mogelijk onze eigen weg gegaan.
  • Op advies van voornoemde gids gingen we ook binnen in het stadhuis van Reims, waar hij ook zei dat we op een drafje konden gaan trouwen (aan de hartjessnippers op de grond gezien was er ons al een paar voor geweest)
  • Nu leek dat trouwen ons nog zo slecht niet, maar toch hebben we het gehouden bij het plechtig, arm in arm van de trap schrijden.  Mijn lief vroeg me nog bij het buitenkomen hoe het nu voelde om madam Zoetekoekske te zijn, ik heb hem wijselijk geantwoord dat ik daar eens zou op antwoorden eens dat huwelijk ‘geconsumeerd’ was 😉
  • Het reisagentschap vond het ook nodig om zonder boe of ba te beslissen dat we niet in het centrum van Reims sliepen, maar in een Campanile hotel aan de rand van de stad.  Doet een mens eens moeite om van thuis uit al naar een restaurant te zoeken voor ’s avonds, we waren dus verplicht om bij te betalen voor de maaltijd in het hotel, want in die buurt (iets bedrijventerrein-achtigs) was niet veel te beleven.
  • Toen het hoofdgerecht geserveerd werd, dacht ik nog dat het om (obligaat met grote groepen) gebraad ging wel opgeleukt met druifjes, bij het proeven bleken die druiven zilveruitjes te zijn dewelke een serieuse mens beter laat liggen als hij/zij ’s anderendaags nog op een bus moet gaan zitten (ik vraag me af hoeveel mensen er daar met buikpijn hebben gezeten door het moeten inhouden van bepaalde winden)
  • Een huwelijk consumeren is zo nog niet alles met twee aparte bedden, en slapen naast een knorrend monster nog minder.  Ware het niet dat ik hem zoooooo graag zie, er zou een scheiding van komen !
  • Mijn lief en ik zijn ongetwijfeld champagnebarbaren, maar diegenen in het gezelschap die hun glas achteroversloegen als betrof het cola-van-den-Aldi waren dat nog meer.  We weten nu echter alles over het productieproces, wat me normaal lijkt na het bezoek aan 3 verschillende huizen en 3x de uitleg te krijgen.  Na één keer zou ik het ook al begrepen hebben hoor !
  • Vermits we ons busgezelschap de zondagmiddag verlieten om zelf onze weg te gaan in Epernay (we hadden geen zin om 2u aan tafel te zitten en weer een gebraadje te eten, de gratis wijn à volonté kon ons ook niet overtuigen) hebben wij weer een stuk meer gezien dan al de rest.  De Avenue de Champagne afwandelen en de statige gebouwen bekijken is nu eenmaal fijner dan daar eens met de bus te passeren.
  • Zo zijn we ook bij Moet et Chandon binnengegaan.  Deze keer niet voor de obligate proeverij van de bubbels, maar alleen al de inkomhal van het gebouw met kroonluchter gemaakt van champagneglazen en de winkel waren al de moeite.  Om een te lege portemonnee te vermijden hebben we daar niets gekocht, ik was tevreden om daar eens van het toilet gebruik te maken, met raar maar waar een closetpot van het merk Champ.
  • Dat de wijn à volonté was hebben we gemerkt toen we weer op de bus zaten, ik werd daar zo ongeveer onpasselijk van de ademstoten van de medepassagiers, en de decibels gingen ook plots iets hoger 😦
  • Een laatste bezoek bracht ons bij het huis Mercier, inclusief rondrit met een treintje in de 26km lange gangen van de kelders aldaar.  Schoonpa mag content zijn, een deel van zijn nieuwjaar is daar al gekocht.

Conclusie : met de bus op reis gaan zal nooit mijn ding zijn, met mijn lief op reis gaan daarentegen is de max ! Dat ik me daardoor in de dagen ervoor een slechte moeder voelde, daarin gesteund door mijn schoonma (die dutsen gaan toch wel eten hebben é, en gaan ze dan heel de tijd alleen zijn, … Zonder dat er daar enig bewijs van is, en zonder dat het waar is neemt die zomaar aan dat ik in het weekend niet meer thuis woon. Grrrrr) was het enige minpunt in gans de voyage.

Klusser de klus !

Opgekalefaterd nest

Vermits ik vorige week en deze week t.e.m. donderdag onverwacht vrij ben want geen patientenvervoer, ze zijn in mijn dorp allemaal ofwel gezond ofwel dood – dat laatste kan hier ook meermaals gebeuren, zoals met Rachelleke die was halfweg september dood (valse noot in de dorpstam-tam)  en vorige week dan toch echt gegaan – had ik wel wat tijd ledig te maken.

De laatste tijd is er één en ander veranderd in mijn woonkamer.  De mat die onder de eettafel lag is verdwenen (een handgeknoopt Iranees  geval in donkere, totaal niet bij de rest van de kamer passende kleuren)  Ik heb ze nooit graag gezien, maar het was een geschenk van de schoonouders, naargelang de graad van dronkenschap van de echtgenoot was dat tapijt tussen de 1000 en de 12500€ waard (LOL) Nu, waarde of niet, dat ding was lelijk, maakte de kamer donker en stak de helft van mijn natuurstenen vloer weg.

Nog een kleurenvloek waren de zittingen van mijn stoelen.  Mijn klassieke eetplaats in notelaar werd 23 jaar geleden geleverd met zittingen in roze velours, van een meerwaarde gesproken 😦  Dus heb ik een paar weken geleden daar maar iets anders rond gedaan (compleet met dochters met rologen, zo van wat gaat ons moeder nu weer proberen)

Het resultaat blijft een even klassieke stoel, maar ik kan er toch iets beter mee leven

voor
voor
na
na

Nog een doorn in mijn oog is de verlichting , totaal niet bij mekaar passend en ook al een kleurenprobleem.

'bellekes'luchter boven de eettafel
‘bellekes’luchter boven de eettafel
ocheregod, zo een schoon kleurkes !
ocheregod, zo een schoon kleurkes !
in detail, 't lijkt wel zo een gesuikerd snoepke
in detail, ’t lijkt wel zo een gesuikerd snoepke

Vermits ik er nog niet uit ben wat ik dan wel wil als verlichting heb ik vandaag een creatiefje gedaan met 1 van de luchters.  De voorbereiding was zondag al begonnen nl proberen of de verf van die glazen bloemknoppen te krijgen was.  En ja hoor, dat ging perfect, wat overbleef was mat wit glas wat er al beter uitzag dan de originele exemplaren.

En vandaag ben ik dan in mijn beste kleren gedoken

laten we eens een nieuwe mode lanceren
laten we eens een nieuwe mode lanceren

en aan de slag gegaan met verf.  Ik dacht dat ik dat wel in 1-2-3 gepiept zou hebben.  Uiteindelijk ben ik 3u bezig geweest – timemanagement is nooit mijn sterkste kant geweest – om tot dit resultaat te komen :

de zwart-wit foto toont het niet zo duidelijk, maar hij is helemaal wit geworden
de zwart-wit foto toont het niet zo duidelijk, maar hij is helemaal wit geworden

Deze schijnt nu boven mijn salontafel en verlicht mijn ook al nieuw bankstel.  Nog een voor en na, ik ben niet verantwoordelijk voor eventuele hartaanvallen door mijn vroegere slechte smaak :

zo had ik vroeger een één-twee en driezit, gelukkig al een tijd onder bleke hoezen verstopt
zo had ik vroeger een één-twee en driezit, gelukkig al een tijd onder bleke hoezen verstopt

maar geheel onverwacht kreeg ik nieuw meubilair (hoewel nieuw, behoorde toe aan Zoetekoekske zijn ouders) Hij en zijn familie zagen dat lederen bankstel liever niet naar de kringwinkel vertrekken, en ik kon daar geen neen tegen zeggen.

de Piepedol heeft haarzelf de beste plaats toegeëigend
de Piepedol heeft haarzelf de beste plaats toegeëigend

En zo zitten we met oud materiaal toch een beetje in ’t nieuw.

Door een andere hand geschreven

Grote broer over de besteding van zijn Ecocheques

Een tijdje geleden kreeg ik dit verhaal in de mailbox :

Maandag ll ging ik op zoek naar mijn ecocheques, daar ik het vermoeden had dat ze bijna gingen vervallen.  Inderdaad, ze waren maar geldig tot eind september.  Dus even nadenken … wat te doen met 338.08€ ?

Laat ik maar wat energie gaan besparen en dus ook het milieu.  Een diepvriezer zou het worden, wel een groter model, want de huidige zit altijd goed vol en elke keer als ik wat kokerel is het puzzelen om daar nog iets bij te krijgen.

Wat onderzoek op het internet naar de verschillende winkels en merken, dinsdag naar de winkel en tegen donderdag werd de aankoop al thuisgeleverd. Na 24 uur (moet volgens de winkel zolang rusten voor je hem mag starten – volgens het boekje maar 2 uur ?!?) de nieuwe in gang gestoken.  Na een tijdje draaien kon ik starten met de inhoud van de oude naar de nieuwe vriezer te versteken.  Hoe teleurstellend, ik kreeg er bijna niet alles in, en toch zat de oude kast maar voor 3/4 vol.

De volgende foto toont hoe dat komt :

oeps, dat scheelt een beetje

Ik wist wel dat de nieuwe kast binnenin kleiner was, maar dat het zoveel scheelde had ik niet gedacht.

In de oude diepvriezer konden 18 doosjes van 750 ml en nog 3 van 400 ml.  Dat geeft 14700 ml x 5 lades = 73500 ml

oude lade met inhoud

Nieuwe diepvriezer : slechts 13 doosjes van 750 ml x 7 lades geeft dat maar 68250 ml en in werkelijkheid nog wat minder omdat de bovenste lade geen volwaardige is omdat daar het ventilatorgedeelte zit (no frost-systeem)

nieuwe lade met inhoud

Teleurstellend niet ?  Om mijn doel te kunnen bereiken (meer invriezen) heb ik nu de keuze : mijn oude kast weer in gebruik nemen, of nog een kleinere nieuwe kast kopen (in oktober terug ecocheques)

In beide gevallen zal er geen sprake meer zijn van energie- en het milieu sparen.

Conclusie : voor mij zijn die ecocheques dus een vergiftigd geschenk.