Lieve grote dochter

Het is al een paar uur geleden dat  ik je, na een dikke knuffel, heb achtergelaten in Leuven.  En nu zit ik hier midden in de nacht, wakkerder te wezen dan menige ochtend.

Het is me wat, je kind afgeven aan de ‘grooote boooze’ wereld …

Het is voor jou ook een sprong in het duister en dat maakt je best wel onzeker, de tranen van dit weekend hebben dat bewezen.

De schrik voor het onbekende sloeg genadeloos hard toe, en vragen als :

  • verwacht iedereen niet teveel van mij, en ga ik kunnen voldoen aan die verwachtingen
  • gaat mijn gekozen richting wel zijn wat ik uiteindelijk graag wil doen
  • gaat het sociaal lukken in het studentenhuis
  • gaat de privé vioolleraar mijn  drang naar goed spelen kunnen waarmaken
  • ga ik thuis en het lief wel kunnen missen

bleven maar malen door je hoofd.

Laat ik je hier toch maar wat geruststellen.

Natuurlijk wil ik graag dat je daar je best gaat doen.  De ouder die zegt dat hij een student sponsort om een gans academiejaar te gaan verboemelen, bestaat in mijn ogen niet.  Het zal allicht een beetje zoeken worden wat de beste manier zal zijn om de pakken leerstof te verwerken, geef jezelf daar dus maar de tijd voor en panikeer niet te snel.

Vermits je gekozen hebt wat in je interesse ligt, vermoed ik wel dat het je ding zal zijn.  Nu nog hopen dat de professoren de dingen boeiend naar voor kunnen brengen.

Het sociale … tja, volgens mij ken je daar je eigen sterkten nog niet, maar weet dit : je bent daar niet de enige die nu een sprong in het duister neemt.  En diegenen die hem al een jaar of meer geleden maakten weten waarschijnlijk ook nog goed hoe dat toen voelde.  Dus heb je vragen, spreek mensen aan, veel kans dat ze niet bijten 🙂

En de muziek dan : het feit dat je na 9 jaar eens een andere leraar krijgt, zal op zich al veel doen en met het curriculum dat hij kan voorleggen zou het me verwonderen mocht je geen vooruitgang kunnen boeken.

Of je thuis gaat kunnen missen : natuurlijk NIET !  Het zou maar erg zijn en een blijk zijn van het feit dat ik het als moeder totaal niet goed heb gedaan mocht je het nest in het boerendorp niet missen.  Aan de andere kant ga je daar je mini-thuisje opbouwen en dat heeft ook zijn voordelen : geen zagende moeder, je tijd zelf mogen indelen, geen ruzie met je kleine zus, … en zelf de tandpastaspuug uit je wastafel mogen opkuisen, de schoenen en kousen van onder het bed plukken, de afwas met de hand doen, zelf af en toe mogen koken, wat een voorrechten zijn dat niet zeg !  Moeder zal dan wel weer at your service zijn in de weekends, ik kijk er al naar uit hoe je dat gaat weten te waarderen dan 😉

En dat lief missen … hij zit wel in hetzelfde schuitje als jij hé, hij zal m.a.w. ook zijn werk hebben doordeweeks, vanzelf zal het allemaal niet lukken.  Ik spreek trouwens uit ervaring als ik zeg dat hunkeren naar elkaar de liefde wel warm houdt.

Dus meisje, maak je niet teveel zorgen ! Er is steeds een achterban hier waarop je kunt terugvallen, en op een gegeven moment zul je die daar ook wel hebben.

Dus hier laat ik je los kind, van hieraf moet (mag) je gaan.  Met vallen en opstaan zoals ieder mens heel zijn leven doet … Ik zie je graag !

Liefs

Mams

Advertenties

23 gedachtes over “Lieve grote dochter

  1. Wat leuk geschreven! Met een warm moederhart. Ik zette jaren terug mijn dochter op het vliegtuig…naar Duitsland, waar ze een jaartje au-pair was. Ach wat moeilijk! Voor mij dan 🙂 …mijn dochter heeft genoten (en diep in haar hartje haar thuis gemist, zeker weten :-))

  2. Zeer herkenbaar, dat gevoel van die eerste zondag. Ik studeer ook in Leuven, aan dezelfde campus als je dochter zelfs. Normaalgezien hebben we geen vakken samen (ik musicologie), maar als ze ergens vragen over heeft, of als ik met iets kan helpen, mag ze me contacteren hoor!

  3. Hahaha, ik kan er wel om lachen : “de grooote boooze wereld”. Heb zelf 4 jaar in het centrum van Leuven op kot gezeten en zo groot en boos was die wereld niet. Integendeel! (en ik was geen fuifnummer, mocht je dit verkeerdelijk afleiden, integendeel! Mocht ik de klok kunnen terugdraaien en het overdoen, zou ik veel meer profiteren van het studentenleven) Pas sinds ik zelf kinderen heb, besef ik wat ‘loslaten’ betekent, dus begrijpen doe ik het wel :-). Toch eens vragen aan mijn moeder of zij daar vroeger ook last van heeft gehad.

  4. Ik weet nog hoe eenzaam ik was,….mijn eerste maanden op kot, ik vond het vreselijk, maar ik was dan ook niet het grote sociale wonder,…….maar ik snap hoe je je voelt,…ik ga het ook vreselijk vinden om Chattheo in de grote boze wereld te sturen, hoewel hij wel een grote plantrekker is en een sociaal beestje!

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s