Eigenlijk mama, ben ik ook een verwend nest !

… zei de Piepedol toen we gisteren schoenen gingen kopen die de komende maanden voor wat warmte aan de voeten moeten zorgen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er tegenop zag om dat te doen, geheel op haar moeder lijkend *bloos* weet ze nooit wat kiezen als het om laarzen/bottines gaat, en dus durft dat nog wel eens lang duren.  Ik was daarom expres wat laat op de namiddag vertrokken, dan was ik er toch geen uren aan kwijt.  Er was al één criterium waar de bewuste schoenen zeker moesten aan voldoen nl er moest een hak(je) aan zijn, want kleine meisjes worden nu eenmaal groter, voor de rest kon ze alle kanten uit.

Maar wonder boven wonder heeft ze, na alles eens bekeken te hebben, één paar schoenen gepast en meteen beslist dat dit de juiste waren.  Een hakje, een beetje stoer, deze bijvoorbeeld

Toen we naar de kassa trokken stonden er een moeder en zoon voor ons, de tweede zowat van de leeftijd van de Piepedol.  Hij rommelde nog wat in een bak met poezelige pantoffels en wees zijn moeder erop dat ze maar 12 euro kostten (mijn dochter kocht zo een niets-waard-exemplaren voor 3 euro in de Zeeman) Er volgde een hele discussie tussen moeder en zoon, maar hij kreeg ze niet.  Uiteindelijk rekende zijn moeder zijn Vans af (hij had er echt wel dringend nodig, want diegene aan zijn voeten vertoonden nogal wat ‘luchtgaten’) voor als ik me niet vergis 66 euro.

Die twee waren de winkel nog niet uit of mijn dochter had haar commentaar al klaar (dat de kassabediende meeluisterde deerde haar niet)  Dat die ‘gast’ (zo heten jongens tegenwoordig) arrogant en verwend was, dat hij blij mocht zijn dat hij zo een dure Vans kreeg, …

Tot ik haar schoenen afrekende en 89,95 euro moest neertellen.  Ze had waarschijnlijk graag gehad dat ik het ontkende toen ze de titel van dit stukje uitsprak, maar ik heb het lekker niet gedaan 🙂

Iets ‘je fais mon bébé toute seule’-achtigs

Ik heb ooit wel al eens eerder verteld dat ik de laatste jaren goed weet wat ik wil (en vooral wat ik NIET wil)  En zo heb ik mijn Zoetekoekske wel eens in de oren gefluisterd dat ik wel een trouwring van hem wil dragen. Omgekeerd wil hij dat niet, zou hem misschien teveel een ball and chain-gevoel geven ;-).  Erg vind ik dat niet, echt trouwen gaan we toch niet doen, dat zou voor ons geen meerwaarde geven.

En waarom dan toch een trouwring ? Wel het zit namelijk zo : ik vind een trouwring, ondanks een moeilijk eerste deel van mijn (volwassen) leven, nog altijd een heel mooi symbool.  Voor mij is het echt het teken van bij iemand horen, door iemand graag gezien worden.

Uiteindelijk heb ik het gedaan, mijn trouwringen verkocht (in de paasvakantie al), ik vond dat nodig om echt een streep te kunnen trekken onder het verleden (al wie in mijn schoenen zou gestaan hebben naast de echtgenoot zou dat direct begrijpen).  Even logisch vond ik ook dat ik zelf een ring ging kiezen want hij mocht die toch niet betalen, ik wilde daar het geld van de verkochte ringen voor gebruiken (het slechte ombuigen naar iets moois), dat ik op die manier gewoon rustig mijn goesting kon doen was daarbij ook meegenomen !

En zo heb ik hem op een avond een doosje in de handen gedrukt, de uitleg erbij had ik vooraf al gemaild.  In de mail stond dat hij me de ring mocht geven op een moment dat het hem uitkwam, en dat hij er liefst nog iets moois/liefs/romantisch bij mocht vertellen ook 🙂  zo ongeveer iets als dit :

OEPS DEZE LINK LIJKT NIET MEER TE WERKEN.  MISSCHIEN IS DEZE BETER :

(vanaf 2,34 min wordt het interessant)

Ik veeleisend ? bwa … ik weet gewoon wat ik wil 🙂

Uiteindelijk is het zo romantisch niet geweest, dat wist ik wel vooraf, je moet aan een boom van een vent uit de klei van Bachten de Kupe getogen nu eenmaal geen wonderen verwachten.  Ik heb hem dus gekregen, zondagavond op restaurant in Leuven (hij moest zonodig nog een schepke doen bovenop alle emoties van mijn grote dochter achterlaten en zo, de lieverd !)

Ik ben dus geringd, nooit durven denken dat dat er nog ooit zou van komen …

ME HAPPY !!

Lieve grote dochter

Het is al een paar uur geleden dat  ik je, na een dikke knuffel, heb achtergelaten in Leuven.  En nu zit ik hier midden in de nacht, wakkerder te wezen dan menige ochtend.

Het is me wat, je kind afgeven aan de ‘grooote boooze’ wereld …

Het is voor jou ook een sprong in het duister en dat maakt je best wel onzeker, de tranen van dit weekend hebben dat bewezen.

De schrik voor het onbekende sloeg genadeloos hard toe, en vragen als :

  • verwacht iedereen niet teveel van mij, en ga ik kunnen voldoen aan die verwachtingen
  • gaat mijn gekozen richting wel zijn wat ik uiteindelijk graag wil doen
  • gaat het sociaal lukken in het studentenhuis
  • gaat de privé vioolleraar mijn  drang naar goed spelen kunnen waarmaken
  • ga ik thuis en het lief wel kunnen missen

bleven maar malen door je hoofd.

Laat ik je hier toch maar wat geruststellen.

Natuurlijk wil ik graag dat je daar je best gaat doen.  De ouder die zegt dat hij een student sponsort om een gans academiejaar te gaan verboemelen, bestaat in mijn ogen niet.  Het zal allicht een beetje zoeken worden wat de beste manier zal zijn om de pakken leerstof te verwerken, geef jezelf daar dus maar de tijd voor en panikeer niet te snel.

Vermits je gekozen hebt wat in je interesse ligt, vermoed ik wel dat het je ding zal zijn.  Nu nog hopen dat de professoren de dingen boeiend naar voor kunnen brengen.

Het sociale … tja, volgens mij ken je daar je eigen sterkten nog niet, maar weet dit : je bent daar niet de enige die nu een sprong in het duister neemt.  En diegenen die hem al een jaar of meer geleden maakten weten waarschijnlijk ook nog goed hoe dat toen voelde.  Dus heb je vragen, spreek mensen aan, veel kans dat ze niet bijten 🙂

En de muziek dan : het feit dat je na 9 jaar eens een andere leraar krijgt, zal op zich al veel doen en met het curriculum dat hij kan voorleggen zou het me verwonderen mocht je geen vooruitgang kunnen boeken.

Of je thuis gaat kunnen missen : natuurlijk NIET !  Het zou maar erg zijn en een blijk zijn van het feit dat ik het als moeder totaal niet goed heb gedaan mocht je het nest in het boerendorp niet missen.  Aan de andere kant ga je daar je mini-thuisje opbouwen en dat heeft ook zijn voordelen : geen zagende moeder, je tijd zelf mogen indelen, geen ruzie met je kleine zus, … en zelf de tandpastaspuug uit je wastafel mogen opkuisen, de schoenen en kousen van onder het bed plukken, de afwas met de hand doen, zelf af en toe mogen koken, wat een voorrechten zijn dat niet zeg !  Moeder zal dan wel weer at your service zijn in de weekends, ik kijk er al naar uit hoe je dat gaat weten te waarderen dan 😉

En dat lief missen … hij zit wel in hetzelfde schuitje als jij hé, hij zal m.a.w. ook zijn werk hebben doordeweeks, vanzelf zal het allemaal niet lukken.  Ik spreek trouwens uit ervaring als ik zeg dat hunkeren naar elkaar de liefde wel warm houdt.

Dus meisje, maak je niet teveel zorgen ! Er is steeds een achterban hier waarop je kunt terugvallen, en op een gegeven moment zul je die daar ook wel hebben.

Dus hier laat ik je los kind, van hieraf moet (mag) je gaan.  Met vallen en opstaan zoals ieder mens heel zijn leven doet … Ik zie je graag !

Liefs

Mams

Ze gaan er met de grove borstel door

Er wordt de laatste tijd nogal gemaaid in ‘mijn’ mensen die ik geregeld vervoer.

Ja, daar ga ik weer, dit wordt geen vrolijk postje, wie nu wil zappen naar een andere zender, doe gerust !

Normaal gezien luister ik niet gauw naar praatjes in de buurtwinkel, maar toen ik zondag wat groenten ging halen waren ze bezig over “diene brave vent, en zo vroeg, en ocharme zijn vrouw, en …” Het werd me precies ingegeven over wie ze het hadden, en waar ik anders zo curieus niet ben, heb ik nu toch gevraagd aan de winkelierster wie er gestorven was.

E dus, inderdaad een brave vent, veel te vroeg moeten gaan door de gevolgen van suikerziekte.  De laatste keer dat ik hem van een dagopname naar huis bracht zag ik het aan hem.  Het was genoeg geweest.  Ganser dagen en nachten ondraaglijke pijnen, tenen al geamputeerd, en de boodschap dat binnen afzienbare tijd zijn voet er moest aan geloven … hij trok het niet meer !

Hij was 1 van de eerste mensen die ik bij aanvang van mijn vrijwilligerswerk in de wagen kreeg, en sedert dan was hij mijn vaste ‘klant’

Een ‘schone’ mens is niet meer, zo jammer …

En alsof het nog niet genoeg was kreeg ik vanmorgen nog de boodschap dat Rachelleke ook al naar hogere sferen is vertrokken.

Heel soms wil ik nog eens terug een boekhoudbediende zijn, die dossiers werkten zo niet op mijn emoties !

Nu moet er vooral niemand in mijn buurt beginnen klagen over futiliteiten ! Genieten moeten we, zoveel mogelijk, want voor we het weten is het allemaal gedaan !

Koffie met

… melk, suiker, vleugje cacao, 1001 smaakjes die je tegenwoordig kan kopen, daar kan ik allemaal inkomen.  Maar toen ik vanmorgen na een retourtje kliniek mezelf een kop wou zetten, kwam mijn maaginhoud net niet terug naar boven.

… groene, snottige, smerige algen : dat was hetgeen ik plots in het waterreservoir van mijn Senseo-apparaat zag.

Ekkes zeg ! Hoelang was dat kweekje zo al aan de gang ? Dat toestel wordt hier namelijk elke dag gebruikt, zou het daarom zijn dat mijn darmen soms in rare kronkels liggen tegenwoordig ?

Ik snap het niet, hoe krijg je nu algen van leidingwater waarvan men toch zegt dat het zoooo veilig is.  Men kan daar zo de lofzang over afsteken dat ik mezelf steeds decadenter ga vinden om het feit dat ik blijf flessenwater drinken.

Wel kijk, nu krijgen ze me helemaal niet meer aan de kraan, ik blijf wel aan de fles zitten !

Over de domheid van het kopen van koffiepads (= véél te veel betalen voor een paar grammen koffie) daar wil ik echter wel nog eens over nadenken !

Huisvlijt

Heeft een mens dan geoogst, dan moet met al dat moois/lekkers ook nog wat gebeuren.

Vermits de appeloogst toch nog buiten verwachting was

IMG_3970

heb ik maandag al alle exemplaren geschild waarvan de schil op z’n zachtst gezegd niet meer gaaf was.  En dat resulteerde in dit :

IMG_3968IMG_3971IMG_3972

Vermits mijn kinderen gebakken aardappelen met een hamburger en appelmoes al feest vinden, gaan we minstens  7x feesten.

En dan wou ik ook nog iets doen met de overdadige oogst aan olijftomaatjes.  Iets van zongedroogd maar dan zonder zon en in de oven.  Ik was er even zoet mee : de tomaatjes halveren, wat kruiderij over strooien.  Maar ik vond het er al vooraf lekker uit zien :

IMG_3967

Daarvan zitten ook een doosje of 5 in de vriezer.  Die zullen wel eens in een pastagerecht verdwalen ooit.  Lekkerrrrrr !

En dan waren er ook nog pitloze druiven, overdadig veel druiven zelfs.  Vermits ik de vogeltjes wel graag zie voyageren in mijn hofke, maar zelf ook nog wat wil hebben aan het lekkers, leek het me aangewezen om daar ook iets mee aan te vangen.

Het werk van gisteren in beeld :

eerst boodschappen gedaan in de tuin

eerst boodschappen gedaan in de tuin

druifke per druifke van de trossen doen en wassen

druifke per druifke van de trossen doen en wassen

meer dan 3 kilo, jawadde !

meer dan 3 kilo, jawadde !

en dat levert dan nog meer dan twee kilo sap op, yes !

en dat levert dan nog meer dan twee kilo sap op, yes !

Van dat sap heb ik dan gelei gemaakt, met Stevia want ik wil er zelf ook van kunnen eten naar believen.

Zoals de boodschappenmand al toonde lag daar ook nog iets anders in dan druiven.  Vijgen namelijk, die oogst is dit jaar ook meer dan geslaagd !

Geschild en al zo een 600gr

Geschild en al zo een 600gr

Die heb ik klaargemaakt met sinaasappel en gember, en ik heb ze vanmorgen 10/10 gegeven voor (speciale) smaak.

Het resultaat van mijn noeste arbeid : 7 potten druivengelei en 4 potten vijgenconfituur.

1 pot schittert in afwezigheid wegens vanmorgen al geproefd.

1 pot schittert in afwezigheid wegens vanmorgen al geproefd.

Blijf ik nu met het probleem zitten van hoe dit alles te bewaren.  Vermits er geen suiker in zit moet hier ofwel snel gegeten worden of zal er iets anders moeten mee gebeuren.  Ik vraag me af of de ijskast voldoende zou zijn voor het bewaren, of zou ik het wagen om de potjes gewoon in te vriezen ?  Wie in deze raad weet, reageer aub.

De slaap der onschuldigen

Toen grote broer dit weekend foto’s postte op Facebook uit de (zeer oude) doos, vond ik deze ertussen :

slapen om te vergeten

Ik heb nog moeten vragen of ik dat wel was, en inderdaad dat mollig Jommekeskopke, dat ben ik.  Op schoot van een oom op een nieuwjaarsdag in het huis van meetje Bjeelke (oma en dan een verbastering van mijn familienaam)

Slapend dus … ik kon vroeger overal slapen, vluchtte ook vaak in de slaap als ik ergens niet graag was.  En daar was ik niet graag op nieuwjaarsdag, want dan moest ik een nieuwjaarsbrief opzeggen, en daar deed ik het in mijn broek van met al dat volk rond mij !

Op een tweede foto zie je ook al dat ik er niet te graag bij was :

Nieuwjaar @ meetje Bjeelkes

Ik zie daar mijn oma met een deel van haar kleinkinderen, ik vooraan links, mijn zus achter me, broer daarachter en nog een zus – kijk er maar eens naast – in ’t blekkend geel.  Ik vermoed dat mijn kleine broer dan nog niet geboren was en de oudste zus staat er ook al niet bij.

Maar eigenlijk wou ik helemaal niet over familiefoto’s schrijven, maar wel over slapen.  Of de laatste tijd eerder over niet slapen, over wakker worden na nachtmerries die dan aan de ribben blijven plakken en me uren naar het plafond laten staren.

Zo dikwijls denk ik dat ik alle miserie met de echtgenoot achter me heb gelaten, maar onderbewust komen op de raarste momenten dingen naar boven die ik blijkbaar al jaren heb verdrongen.  Fysieke en emotionele pijn die op het moment dat ze gebeurde niet te harden was kan me nu ook nog danig van mijn stuk brengen.

Mijn lief heeft het geweten dit weekend.  Kwam hij nu eens twee dagen logeren, zat hij daar met een blèter … schoon cadeau voor zijn 50ste verjaardag !  En die doet daar zelfs niet moeilijk over, en weet me altijd weer te kalmeren en op mijn gemak te stellen.

De kinderen zeggen wel eens dat ik de perfecte man heb nu.  Wel ja, die heb ik ! Eentje die totaal verschillend is van de echtgenoot, een man die ik liever 20 jaar geleden was tegengekomen !

Hij heeft echter één nadeel : ik kan bij hem ook niet slapen.  Snurken als een varken is nog braaf gezegd denk ik.  Al een geluk dat er wat compensatie is bij het wakker worden 😉