Eén richting gingen we uit, van moetens !

De Piepedol heeft me als afsluiter van de vakantie nog maar eens voor haar kar weten te spannen.

Of dat ik haar en twee vriendinnen niet naar St-Niklaas kon brengen.  Ik mocht zelfs gelukkig zijn want ze hadden eerst aan mij gedacht, joepiejajee.

En waarom dan ?  Wel omdat dochterlief en de vriendinnen Directioners zijn.  Fans van One Direction dus, een boysband, net zoals bij Miele bestaat er geen betere ! (volgens hen dan)

Dus was een bezoek aan de pop-up store in het Waasland Shopping center een must.  En er was nog haast bij ook, want dat is daar maar 3 weken open.

Ze hadden er best wel wat voor over, zelfs uit vrije wil in een stuk of vier nadar-afsluiting-gevangenissen gestoken worden en meer dan 2 uur aanschuiven, om dan in de winkel ook nog wachtrijen te hebben aan de kassa’s.  Er was er eentje wiens blaas afgezien heeft (allemaal mijn schuld, vermits ik ze tijdens het wachten voorzien had van een blik cola)

Uiteindelijk heb ik daar 5 uur moeten spenderen in dat winkelcentrum, want na de ene richting moesten ook nog andere richtingen uit gegaan worden, want er had er nog eentje schoenen nodig, en nog eentje kleren …

ZUCHT !

Toch nog zeggen dat er nog welopgevoede kinderen bestaan : als dank voor het vervoer hadden ze me met hun drietjes een zakje suikervrije pralines gekocht.  Waarvoor dank, hoewel … ik zou iets doen aan de vetrol op mijn buik, juist ja 😦

Een impressie van wat ze daar gezien hebben.  Ik heb niet de indruk dat ik iets gemist heb 🙂

Een cursus BBB volgen ?

Dat zien de Piepedol en ik wel zitten, misschien krijgen we het teveel aan spek op onze buik dan wel weer weg.  Ook goed om in de winter niet, zoals elk jaar, volledig vast te roesten.

Toen ik gisteren dat voornemen aan mijn lief meedeelde, en hem verkeerdelijk het letterwoord als Borst, buik, billen verklaarde (terwijl het buik, been, billen is blijkbaar volgens het www) bood hij spontaan aan om me gratis ende voor niets de eerste les te geven.

De lieverd 🙂

Soms stopt de vakantie nog wat vroeger dan gedacht

Waar Poppemieke dacht van samen met kleine (tot haar grote spijt al iets grotere) zus de vakantie achter zich te laten, eindigde die plots vandaag al.  Het lag al een tijdje vast dat ze in september vakantiejob zou doen in een vakantiecentrum aan zee, maar vorige week was er al het bericht dat ze donderdag al mocht starten, en gisteren de ietwat dringende vraag of ze vandaag al kon invallen voor een zieke.

En zo kwam het dat de wekker vanmorgen om 6u al afliep, want dochterlief moest om 7u al een trein halen.  Dat bracht haar wel ongeveer een uur te vroeg ter plekke (waarvoor ik een nijdig berichtje kreeg van haar) maar een latere trein zou betekend hebben dat ze maar een paar minuten vooraf op de werkplek zou geraken, wat dan – in mijn ogen – een niet zo goeie indruk geeft aan de werkgevers.

En daarbij, haasten zat er met haar poezelige voetjes nu ook weer niet in.  Ze heeft namelijk sedert zondag na een wandeling van 10km, 2 kanjers van blaren op haar hielen, wat maakt dat bijna niets van schoeisel verdraagbaar is momenteel.

De overgang van student naar werkende mensch zal dus letterlijk gevoeld worden !

Gisterenavond had ze ook nogal wat melancholie over zich …  Het besef dat ze vanaf nu niet veel meer thuis zal wonen begint er in te hakken, en dat niet alleen bij haar !

Een mens en zijn prioriteiten

Om nog maar eens verder te gaan met het vorige verhaal …

De schoonouders hadden het ‘Rachelleke-in-het-rusthuis-verhaal’ al gehoord (goed werkende tam-tam in ons dorp, je weet hoe dat gaat)

De reactie van mijn schoonmoeder : “als je me dat lapt, verbrand ik al mijn geld”

Kijk, dat snap ik nu niet.  Die mensen hebben het zwaarste meegemaakt wat ouders kunnen meemaken, namelijk hun eigen kind moeten begraven.  En nog denkt dat aan niets anders dan aan geld.

Ik – met mijn achterlijk verstand, want ik snap dus niet veel – heb net zowat geheel mijn maandelijks smartegeld (weduwenpensioen) opgedaan aan een computer en toebehoren voor grote dochter.  Ik weet namelijk dat ik mijn geld later niet meeneem naar hogere sferen, en de economie moet ook draaien, en alles voor mijn kindjes natuurlijk, en …

Dus zal ik de volgende maand eens van de liefde gaan leven zie !

Het leven is een apenkot

Kreeg ik me toch een klotejobke toebedeeld vanmorgen bij het patiëntenvervoer.

Jobomschrijving : Rachelleke (fictieve naam – een vrouwke die ik ken) vanaf 10u gaan afhalen in kliniek X, en haar daarna naar ons plaatselijk RVT brengen.  Simpele taak op papier, ware het niet dat Rachelleke denkt dat ze naar (haar eigen) huis mag.

Ik had nog gevraagd op de verpleegpost of ze wist waar ze naar toe moest, en daar vertelden ze dat alles haar was uitgelegd.  Na elvendertig zakken met gerief die ik meekreeg (veel familie was er duidelijk niet geweest om de was mee te nemen tijdens haar verblijf) en Rachelleke in de wagen geholpen te hebben (slecht ter been), konden we onze tocht aanvatten.

We waren de straat van de kliniek nog niet uit toen ze in paniek schoot om het feit dat ze haar huissleutel niet bij zich had.  Ik haar dan maar voorzichtig gezegd dat ze niet naar huis ging, maar naar het rusthuis.

Wel, mijn Cliotje is al niet groot, maar toen was hij al helemaal te klein !

“wabliefteroe, dat ze mij in ’t rusthuis goan steekne, en dat allemoale achter mijne rugge geregeld, moar da goat gjeen woar zijn !”

“Es da mijnen dank voer zjoeveelle gedoan ten voer mijn zeuns ?”

Er kwam nog veel meer uit het vrouwke en op die manier leek de rit van 10km wel eeuwig te duren.  Want wat zeg je op zoiets ? Woorden als dat ze daar goed gesoigneerd gaat worden, en al eens een babbelke kan doen met andere mensen, zijn op zo een moment praatjes voor de vaak.

Ik heb haar letterlijk met zachte dwang aan mijn arm moeten binnenleiden in het gevang (haar woorden).  De grote welkomsboodschap op de deur van haar nieuwe thuis charmeerde haar allerminst.

Ik mag hopen dat de hoofdverpleger die bij haar op de kamer kwam zitten, daar toch nog even is gebleven zodat ze wat kon kalmeren.

Ze had nog de alertheid om me te bedanken voor het vervoer, maar zei er direct achter “‘k goan ier blèten tegen dak doodga”

Tegen dat mijn tijd is gekomen om in zoiets te belanden (dus als ik mezelf niet meer kan behelpen en het niet meer veilig is om thuis te zijn), hoop ik dat mijn dochters me graag genoeg zien om me zelf daar naartoe te brengen !

d’ouw pekes zitten in ’t apenkot …

Wij beseffen niet half in welke luxe we leven !

Toen we gisteren, naar jaarlijkse traditie, onze familie-BBQ hadden bij grote zus, zijn we ook de koop van haar zoon gaan bekijken.  Zijnde een stuk grond met huisje op, daar naast de deur.

Tot voor een paar maanden woonden daar een oude vader met zijn zwakbegaafde zoon.

In dit pand dus :

toch wel een flashy keuken

toch wel een flashy keuken

Met enkel een koud waterkraantje, maar gelukkig al wat vernieuwde elektriciteit

IMG_3498

de koop was inclusief aanwezige fauna

 

de slaapkamer van de zoon

de slaapkamer van de zoon

de slaapkamer van de vader

de slaapkamer van de vader

Ooit is de man in zijn bed nog gebeten door een rat !

de living een plaatsje van 3m op 3m denk ik

de living een plaatsje van 3m op 3m denk ik

Daar staat ook nog een schouw in waaraan vroeger de enige verwarming van het huis was verbonden

de achterkant

de achterkant

 

wie kent dit nog ?

wie kent dit nog ?

We hadden er vroeger ook nog zo eentje thuis die gerecycleerd was tot afvalverbrandton (in tijden waar dat allemaal nog mocht, vuurke stook in den hof)  Maar het is dus de voorloper van de wasmachine, zus heeft die nog in gebruik geweten door de vroegere vrouw des huizes.

het sanitair

het sanitair

Buiten een toilet in een (ondertussen al gesloopt) bijgebouwtje was daar niet veel meer van sanitair.  Ik kan het nauwelijks geloven dat in deze tijd mensen nog zo primitief konden wonen.

Ondertussen vonden de twee bewoners onderdak in een rusthuis, en gelukkig maar.

Even gelukkig is mijn neef die dit stuk verleden gaat slopen en er een nieuw huis gaat plaatsen (na verkoop van de oude bouwmaterialen (bakstenen, vloeren, balken) die wel wat geld waard zijn blijkbaar).

 

 

En zo werd de grote familie nog wat groter

Het leven neemt en geeft zeggen ze wel eens, en gelukkig maar.

Donderdag na de begrafenis kreeg ik de blijde boodschap dat de dochter van mijn tweede zus een dochtertje kreeg, en gisteren amper 5 dagen later, beviel de tweede dochter van diezelfde zus van een zoontje.

Die laatste heeft daarmee ook voor een specialleke gezorgd.  Zijzelf werd geboren op de verjaardag van haar vader, en nu haar zoontje ook op die dag.  Zo gaan drie generaties dezelfde dag vieren.

Het leven van zijn schone kant !