Geef om haar

Met bovenstaande slogan wil think pink vrouwen ertoe aanzetten om hun haar te doneren.

Toen de Piepedol besloot om de schaar in haar lokken te zetten was Poppemieke precies een beetje jaloers.  Zij zou eens tonen dat ze verder kon gaan !  Niet dat dat moeilijk was, haar haren waren ook een stuk langer dan die van haar zus.

Beide dochters hebben ook een verleden van lang haar, de echtgenoot vond dat dat moest (het feit dat je op die manier wel wat kapperskosten uit kon sparen zal daarbij wel een argument geweest zijn), ik vond het pure ellende.  Elke morgen tranen bij het kammen, hele dagen haar vlechten, staarten maken, … ik weet waarom ik zelf een kort kopje heb !

Ooit zag grote dochter er zo uit :

IMG_0722

 

Wat in de lagere school altijd voor gepest zorgde, medeleerlingen vonden het hilarisch om te zeggen dat haar haar bruin was omdat ze er haar achterste mee afveegde.  Net voor haar plechtige communie heb ik er dan ook de schaar laten inzetten wat een halflang kapsel opleverde en een daverende ruzie met de echtgenoot (grrrr).

Ondertussen is haar kapsel al een paar keer geëvolueerd van kort naar lang, zodoende dat ze nu ook weer wat centimeters kon missen.

En zo kwam het dat ze woensdagmorgen zelf haar staart bijeennam, en dan ook zelf de schaar heeft gehanteerd.  Ik was blij dat ik niet aanwezig was, je kunt je wel voorstellen hoe scheef het resultaat wel was.  Maar geen nood, de kappersafspraak was een kwartier later, dus dat kon letterlijk rechtgezet worden.

Voor u nu denkt dat ik een nobele dochter heb met dat haar doneren, er zit ook nog iets anders achter.  Ze wil namelijk al een tijdje haar haar kleuren (ook al vind ik dat er niets mis is met haar haarkleur) en toen ze het daarover had met de kapster zei deze dat het resultaat met kleurshampoo misschien niet optimaal zou zijn met haar lange lokken.  En ja, ik voelde de bui al hangen, kleur zou er komen, en ondergetekende mocht dat dan ook nog uitvoeren pffff

Dat haar vriendje zijn hart maar vasthoudt, tegen maandagavond (vandaag een allergietest gedaan en dan moet je 48u wachten met kleuren) heeft hij een hete rosse 🙂

 

 

 

Advertenties

We have nothing to be guilty of …

Vanavond de grote clash.  Een meet and greet tussen de schoonouders en mijn liefste lief op de laatstejaars proclamatie van Poppemieke.

Me nervous ! Me NOT guilty ! Ze kunnen me hoogstens beschuldigen van gelukkig te zijn, en een gelukkige (en dus betere) mama te zijn !

Als ik dan toch door hen veroordeeld moet worden, dan zullen ZIJ hun straf niet ontlopen, want dan zijn zowel ik als mijn kinderen klaar met hen ! Streep eronder, ik zou er zelfs voor verhuizen als dat nodig blijkt !

Maar toch, voor het geval ik het niet overleef, love you guys 😉

Ik snap de horeca niet

Elk jaar mogen we verschillende keren in het nieuws horen dat het slecht gaat met de horeca. Te hoge BTW-percentages, te hoge personeelslasten, torenhoge huurprijzen, minder klanten door de crisis, …

Deels zal dat wel waar zijn, maar toch is het een activiteit die velen blijkbaar wel aanspreekt.  In mijn beroepsverleden heb ik er veel weten starten.  Een gewoon café, een bistro, een gastronomisch restaurant.  Allen met de ambitie om het te maken, en onderliggend de ambitie om snel geld met hopen te scheppen (voor de naievelingen onder hen)

Pas op, dat geld scheppen en masse, dat gebeurde soms wel, zelfs een gewoon café heb ik omzetten van een paar miljoen (ik denk nu aan een voorbeeld uit de tijd dat we nog met franken betaalden) op 1 kwartaal weten halen.  Toen we voor die mensen de BTW-kwartaalaangifte moesten opmaken en hen het bedrag aan te betalen BTW lieten weten, bleek dat ze naar de bank moesten lopen om een lening aan te gaan, want die paar miljoenen hadden ze gelijk weer uitgegeven ook.  Een voorbeeld van slecht gaan in de horeca door slecht beheer van de financien dus.

Gisteren gingen Zoetekoekske en ik en de kroost ook nog een stapje in de wereld zetten in het provinciestadje dat zowat halverwege tussen ons beider woonplaatsen ligt.  Toevallig waren er dit weekend batjes.  Veel volk dus daar, maar te koud om buiten op een terras te zitten.  Uiteindelijk belandden we in een tea-room/broodjeszaak/snack.  Door een misverstand hadden wij al gegeten, maar het lief niet.  Maar geen nood, de lieverd doet daar dan niet moeilijk over en stelt zich tevreden met wat liefde en een dame blanche.

We hadden de kaart bekeken, en uiteraard in een tea-room kan je een dame blanche eten.  Groot was mijn verontwaardiging toen de ober zei dat ze op dat uur (rond 20u) geen ijsjes meer serveerden.

Kijk, dat snap ik nu niet.  Drie bollen ijs uitscheppen, daar wat slagroom over spuiten en wat warme chocoladesaus maken, dat kan het kleinste kind toch.  Dat kost hen een niemendal aan tijd, de grondstoffen zijn ook goedkoop, buiten de electriciteit van de vriezer kost het geen energie, en ze verkopen het voor een prijs (tss de 6 à 8€ ’t stuk naargelang de plaats waar je zoiets eet) die een veelvoud van de kostprijs is.

Natuurlijk brengen eters meer op, maar die kosten ook meer (tijd, personeel, afwas,energie, grondstoffen,…)  Waar een tafel van 4 met maaltijdeters op een shift misschien tweemaal bezet is, zal een tafel met desserteters/drinkers dat meerdere keren op een avond zijn.

Wij hebben het pand dan ook verlaten na het nuttigen van twee koffies en twee frisdranken en hebben daar 8.40€ betaald.  Hadden we elk een ijsje genuttigd, dan waren we daar niet veel langer gebleven, maar hadden we een viervoud betaald bij het afrekenen.

Mijn Piepedolleke is – omdat pubers nu eenmaal knabbelen als hobby hebben – recht voor hun deur in het zicht van de ober dan maar een hot-dog gaan kopen aan een kraam dat daar stond.  Het zal hen leren !

Sedert vorige week dinsdag …

werd hier duchtig in de watten gelegd, die brave kindjes moesten namelijk – zoals jaarlijks in juni – studeren en (hopelijk) goede examens afleggen.

Wat dacht je van dit :

  • chocolade en andere cake bakken
  • ijscoupes met verse aardbeien
  • zelfgemaakte chocolade-ijs met brokjes chocola erin
  • milkshake (banaan, aarbeien)
  • op tijd een Earl Grey-theetje, of een tas warme chocomelk
  • pannekoeken bakken om 6u15 ’s morgens
  • een fruitslaatje
  • lessen opvragen (van de Piepedol, echt kind moet dat nu nog altijd ?)
  • moed inspreken als de vermoeidheid al te veel toeslaat (grote dochter heeft een paar superkorte nachten achter de rug,moeder eigenlijk ook want dat kind maakt lawaai voor 10 als ze wakker is)

Nu zit Poppemieke nog hard te studeren, maar morgen na haar laatste mondeling examen ligt de middelbare school helemaal achter haar.  En de Piepedol, tja, die is happy de peppy dat ze er al vanaf is en ziet er dan ook geen graten in dat ze haar muziek door het huis laat knallen als haar zus wel nog moet leren (aardje naar haar vaartje)

De kroost hun wederzijdse kantoren zien er weer een beetje uit als vorig jaar, en net zoals toen waren alle plekken in huis beter om te leren dan daar.

Ze mogen mij allebei ook een diploma geven, eentje van liefste, meest geduldige, best verzorgende, altijd goedgezinde (in my dreams), nooit mopperende (ahum) mama 😉 en met hapjes op de proclamatie, die zij voor de verandering eens mogen maken voor mij !

Je zal maar in het verkeerde ziekenhuis behandeld worden …

Vanmorgen in het ochtendnieuws : de Christelijke Mutualiteit komt naar buiten met het nieuws dat bepaalde kankers in het ene ziekenhuis beter behandeld worden dan in het andere.  M.a.w. de overlevingskans van iemand die in een Universitair Ziekenhuis verzorgd wordt is veel groter.

Nu ben ik in het kader van het patiëntenvervoer weer elke weekdag (in het weekend mogen kankers woekeren in België) present in een wachtzaal op de dienst oncologie, niet in een Universitair Ziekenhuis, maar in een AZ.  Ik moet zeggen, dat nieuwsfeit werd daar met gemengde gevoelens onthaald.  Alle mensen die voor om het even welke behandeling naar een ziekenhuis moeten, gaan er tenslotte van uit dat men hen beter gaat maken, ook die mensen in ‘mijn’ wachtzaal.

Gelukkig (omdat ze het niet moeten meemaken) kunnen de meeste mensen niet inschatten hoe zwaar zo een behandeling wel is.  Tussen de 5 à 7 weken elke dag naar het ziekenhuis, de pijn, de vermoeidheid, de onzekerheid, allemaal zaken die aan de moraal van kankerpatiënten geen goed doen, en dan nog zo een nieuws moeten horen …

Wat die moraal betreft : nergens wordt er meer gelachen dan in een oncologiewachtzaal, maar de onderliggende miserie is nooit ver weg.

Of om maar te zeggen dat de mensen die in het Algemeen Ziekenhuis behandeld worden ook beter willen worden !

Hij** verdween zonder verhaal …

** de echtgenoot (vandaag 4 jaar geleden)

Na alle ‘verhaaltjes’ die ik ooit van hem geslikt heb, kon hij toch over dat laatste niet meer liegen.

Het laatste beeld is er één van een geschonden lichaam, met raar genoeg het ontspannen gezicht van de man waarop ik ooit verliefd ben geworden, ooit in een naief verleden …

Veel vragen waar nooit een antwoord op zal komen zijn natuurlijk gebleven.  Zoals de vraag waar zijn laatste rit naartoe ging bijvoorbeeld.

En weet je wat , ik wil het niet weten ook, NIET zeg ik je ! BASTA !

Ik moet me inhouden of ik zou bijna bloemen gaan planten aan mijn vrijheidsboom