Of ik nu direct in mijn wagen kon stappen …

vroeg de vrouw van de dispatch van het patiëntenvervoer vanmorgen om 10u35 … Ze was een rit vergeten doorgeven aan een dichterbij wonende chauffeur, en die gaf niet thuis.

Euh … ik was pas thuis van een vorige rit, mijn broodmachine was net aangezet, idem met de oven want ik was cakebeslag aan het maken, …

Maar ze kent me, als er niemand meer zijn wagen start, dan weet ze dat ze bij mij meestal gehoor krijgt en ik nog wel eens een efforke wil doen.

Oké dan, naam en adres genoteerd, ik moest 25 minuten later al in een regionaal ziekenhuis zijn.  Ze zei me er nog bij dat het een raar ‘geval’ was, diegene die ik moest vervoeren.

Aan het opgegeven adres gekomen stond niet 1 raar geval klaar, maar een gezin van 3 (mama, papa, kindje).  Twee seconden later wist ik al dat de voorhuid van het piemeltje van de kleine te strak zat, en dat zijn balletjes niet ingedaald waren, ook goeiedag wou ik nog zeggen, ik ben Eilish enz

En er zijn zo van die keren dat een rit van 20 minuten precies twee uur lijkt te duren.  Wat een marteling was me dat zeg !  Niet alleen zweeg de papa geen seconde, hij praatte ook nog ettelijke decibels te luid.  En was het dat maar, ik zou het wel verdragen hebben, maar helaas.

Ik had het al gezien bij het instappen, de hele familie hing vol met honden/kattenhaar (en zo een mensen zijn ALTIJD gekleed in fleece), en dan die stank pffff !  Een mengeling van sigaretten en slechte hygiëne, ik werd er net niet kotsmisselijk van.  Ook al was het maar 10°, ik heb met mijn raam naar beneden gereden.  Dat meneer met al dat praten ook om de haverklap een vettige rokershoest de ruimte instuurde maakte het plaatje compleet.

Ik had in de wagen al de gebruikelijke vraag gesteld – of ze wisten waar ze moesten zijn in het hospitaal, en op een positief antwoord van hun kant al besloten dat ik in geen geval mee zou gaan tot aan de wachtzaal, in de inkomhal staan namelijk ook stoelen waar ik kon wachten.  Tijdens die wachttijd heeft madam dispatch al een zeer lief, innemend en al, met drie x op het einde berichtje gekregen van mijn kant, dat ik en mijnen Oscar niet gediend zijn met stank en vuiligheid, en dat ze die kelk een volgende keer aan mij mag laten voorbij gaan.

En zo komt het dat Oscar sedert mijn thuiskomst staat te luchten op de oprit, maar dat een grondiger schoonmaakbeurt zich opdringt.  Laat ik daar dus maar eens aan beginnen !

 

Advertenties

11 gedachtes over “Of ik nu direct in mijn wagen kon stappen …

    • No offense voor de rokers in de groep, maar rokers stinken altijd, Ze zijn er zich alleen niet van bewust of worden er zich pas van bewust als ze zelf stoppen met roken.

  1. Ik heb makkelijk praten want ik kan het ook zo slecht, maar je had natuurlijk ook ‘neen’ kunnen zeggen vermits het je al niet paste om te beginnen… . Dit gezegd zijnde, ik oefen daar ook nog altijd op 🙂

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s