Of ik nu direct in mijn wagen kon stappen …

vroeg de vrouw van de dispatch van het patiëntenvervoer vanmorgen om 10u35 … Ze was een rit vergeten doorgeven aan een dichterbij wonende chauffeur, en die gaf niet thuis.

Euh … ik was pas thuis van een vorige rit, mijn broodmachine was net aangezet, idem met de oven want ik was cakebeslag aan het maken, …

Maar ze kent me, als er niemand meer zijn wagen start, dan weet ze dat ze bij mij meestal gehoor krijgt en ik nog wel eens een efforke wil doen.

Oké dan, naam en adres genoteerd, ik moest 25 minuten later al in een regionaal ziekenhuis zijn.  Ze zei me er nog bij dat het een raar ‘geval’ was, diegene die ik moest vervoeren.

Aan het opgegeven adres gekomen stond niet 1 raar geval klaar, maar een gezin van 3 (mama, papa, kindje).  Twee seconden later wist ik al dat de voorhuid van het piemeltje van de kleine te strak zat, en dat zijn balletjes niet ingedaald waren, ook goeiedag wou ik nog zeggen, ik ben Eilish enz

En er zijn zo van die keren dat een rit van 20 minuten precies twee uur lijkt te duren.  Wat een marteling was me dat zeg !  Niet alleen zweeg de papa geen seconde, hij praatte ook nog ettelijke decibels te luid.  En was het dat maar, ik zou het wel verdragen hebben, maar helaas.

Ik had het al gezien bij het instappen, de hele familie hing vol met honden/kattenhaar (en zo een mensen zijn ALTIJD gekleed in fleece), en dan die stank pffff !  Een mengeling van sigaretten en slechte hygiëne, ik werd er net niet kotsmisselijk van.  Ook al was het maar 10°, ik heb met mijn raam naar beneden gereden.  Dat meneer met al dat praten ook om de haverklap een vettige rokershoest de ruimte instuurde maakte het plaatje compleet.

Ik had in de wagen al de gebruikelijke vraag gesteld – of ze wisten waar ze moesten zijn in het hospitaal, en op een positief antwoord van hun kant al besloten dat ik in geen geval mee zou gaan tot aan de wachtzaal, in de inkomhal staan namelijk ook stoelen waar ik kon wachten.  Tijdens die wachttijd heeft madam dispatch al een zeer lief, innemend en al, met drie x op het einde berichtje gekregen van mijn kant, dat ik en mijnen Oscar niet gediend zijn met stank en vuiligheid, en dat ze die kelk een volgende keer aan mij mag laten voorbij gaan.

En zo komt het dat Oscar sedert mijn thuiskomst staat te luchten op de oprit, maar dat een grondiger schoonmaakbeurt zich opdringt.  Laat ik daar dus maar eens aan beginnen !

 

Pinteresting

Omdat gisteren zo een uitzonderlijke warme dag was en ik buiten wou zijn maar niet veel werk in de tuin zag, ben ik maar aan iets anders begonnen.

Een jaar of twee geleden heb ik mijn goedkope tuintafel/tuinbanken van een flashy kleurtje voorzien, passend bij de immense bloempot die ik dankzij het gezaag van de Piepedol (neem nooit een kind mee naar de winkel, je koopt altijd meer dan je van plan was) toen ook had gekocht dank u dochter, ik zie de pot nog altijd graag

De wetenschap dat ik een kast vol met verfresten staan heb, was genoeg voor mij om nog maar eens de borstel/verfrol ter hand te nemen.

En zo kwam het dat dit :

IMG_0227

werd veranderd in dit :

IMG_0234

 

De in mekaar hakende tegels onder de tafel (een aanbieding uit ‘den Aldi’) vermijden dat er nog meer roest op mijn blauwstenen terras komt.

Het tafelblad werd nog versierd met dit :

IMG_0238

een idee dat ik gepikt had van dit :

IMG_0239

(mijn toile cirée in de keuken)

Ik ben er zeker van, Zuster Marie-Thérèse van de kleuterklas zou trots zijn op mijn verfkunsten 🙂

 

Moeder waarom/daarom leven wij

vind ik niet leuk

 

  • Een van pure colère en onmacht wenend Poppemieke, omdat haar viooolexamen in de mist is gegaan, puur van de stress.  Diezelfde colère heeft ze thuis uitgewerkt op haar viool, en op dat moment perfect gespeeld *frustratie*
  • Een Piepedol die deze week huiswerk zat te maken in de zetel, met de TV aan, laptop naast haar, en aan het gommen op haar cursusblok.  Gommen ! In de zetel !?! Deze moeder sprong net niet uit haar vel !
  • Een laptopbatterij bestellen, een error krijgen bij de betaling en geen bevestingingsmail van de bestelling.  Opnieuw bestellen en betalen, en dan twee batterijen toegeleverd krijgen (tot nog toe nog maar één betaald, terwijl allebei de facturen als betaald staan – wat nu doen met die tweede, is niet van mij want niet betaald)
  • Handen die niet tegen poetsproducten kunnen.  Na vandaag mijn huis helemaal onder handen te hebben genomen zit ik nu weer met de brokken.  Resultaat : ik zit nu te tokkelen met gesmeerde handen met handschoenen aan.  Had ik die handschoenen nu niet beter aangedaan tijdens het poetsen *koppige trien!*
  • Bedden verversen en de daarbijhorende rotklus van dekbedden in hoezen steken.  Mijn lief is slimmer dan ik, die wacht tot ik bij hem ben om dat samen te doen.
  • Mijn loon niet krijgen van K&G voor de maand april.  Ik lijd immers nog altijd aan beroepsmisvorming, de boekhouder in mij kan niet tegen onbetaalde rekeningen !
  • Het lief teveel moeten missen

vind ik leuk

 

  • Mijn 14de certificaat kunnen aanvragen bij de VREG. Zonnepanelen, met certificaten aan 350€/stuk de beste geldbelegging die ik ooit heb gedaan !
  • Door het poetsen van hierboven blinkt mijn huis als een spiegel – houden zo meiden !
  • Chocoladebrood bakken en de bijhorende geur.  Yummie !
  • Mijn gras nog kunnen afrijden voor gisterenavond de regen weeral viel.
  • Een eerste bloemkool kunnen oogsten uit de serre, er zullen er helaas niet veel meer volgen, want de andere weigeren te kroppen.
  • In verse beddenlakens slapen, die liefst in de buitenlucht zijn gedroogd (helaas niet deze keer)
  • Beslissen om deze zomer een dagje eerder op reis te vertrekken (om de zaterdagse vakantieverkeersdrukte in Frankrijk te ontwijken), hotelletje geboekt in mooi stadje.
  • Mijn lief die vanaf  juni 4/5 werkt en dan de vrijdag thuis is.  In de hoop dat dat een klein beetje meer tijd samen oplevert.
  • Die bewuste laptopbatterij van hierboven die extra power heeft/geeft, die kleine meerprijs was het waard !
  • Van het Minder Mobielenvervoer plots een bedrag van 150€ op mijn rekening krijgen als tussenkomst voor de omniumverzekering van mijn wagen voor het jaar 2012 *laat maar komen !*
  • Het lief graag zien, en graag gezien worden.
  • Mijn immer lieve, goedgehumeurde kindjes *I wish*

 

(W)ondergoed

Door omstandigheden, zijnde het winkelverleden van de schoonouders en zij gastronomisch in een dicht buitenland vertoevend, ben ik dit weekend in hun ‘magazijn’ gedoken (de plaats waar ze alle onverkochte textiel hebben samengebracht)

Aan de stijl van sommige zaken zou je bijna denken dat die mensen twee eeuwen zaken hebben gedaan, maar het waren toch maar 38 jaar.

De afdeling lingerie vond ik toch wel een blogstukje waard.

Ik stond nogal verwonderd over hoe mevrouwen en meneren  in het verleden gebouwd geweest zijn.

Deze onderbroek bijvoorbeeld :

DSCI0005

Daar lijkt me precies toch plaats genoeg in voor een serieuze derrière.  Volgens mij kon een vrouw die daarin paste een drieling ter wereld brengen zonder enige vorm van persen.  En wat voor een ‘gerief’ moeten die mannen dan wel niet gehad hebben 🙂

Misschien hetgeen in de volgende broek paste :

DSCI0004

Pas op, kou zullen die mannen niet gehad hebben, want de binnenkant was thermisch zacht !

Met de tijd werd alles duidelijk wat kleiner zoals we hier al kunnen zien :

DSCI0003

En bovendien was alles zoals de merkstempel doet vermoeden, van Koninklijke kwaliteit

Dat het ook nog sexy mocht wezen zien we hier :

DSCI0001

Mijn preuts Piepedolleke verwonderde zich dat memé hoerenkleren verkocht.  Nu had ik dat toch beter gefotografeerd voor een raam i.p.v. tegen een kast, je ziet nu weinig details nietwaar …

DSCI0002

Dit de achterkant zijnde, betekende dat daar nog een touw door die gaatjes diende gevlochten te worden.  Mijn lief mag blij zijn dat ik dit niet meer draag, wetende dat hij al problemen heeft met mijn bh-haakjes …

Van groot naar klein werkende kwam ik deze ook nog tegen :

DSCI0007 DSCI0006

En dit gedateerd paar nylons vond ik ook een foto waard :

DSCI0010

Het merk deed vermoeden dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn was toen …

Geïnteresseerden in al dit moois kunnen zich wenden ten huize van de schoonouders.  Allen daar heen !

An apple a day keeps the doctor away

En vermits dat er hier eentje heel erg ziek was, hadden we wel een appel nodig.

De zieke was een vaste PC van een 8-tal jaar oud, die heel het huisgezin al aan het vloeken gekregen heeft.  Oudjes hebben nu eenmaal de nare gewoonte van traag te zijn/worden.  Hier mocht je toch rekenen op een half uur vooraleer het beestje deftig opgestart was.  Meerdere programmas openzetten deed hem volledig op hol slaan (lees : blokkeren).  Rap rap iets printen of scannen was er dus al helemaal niet meer bij.

We waren dus toe aan iets nieuws.

Mijn liefste lief had al dikwijls de loftrompet geblazen over zijn Apple PC.  Nu moet ik zeggen dat hij me gemakkelijk warm kan laten lopen *bloos!*, maar over die PC had ik toch mijn twijfels.

Een eerste, en niet onbelangrijke struikelblok was voor mij de prijs.  Was dat dan echt zoveel beter dat het zoveel moest kosten ?  Komt daarbij dat de meiden niet echt enthousiast waren over het overschakelen van windows naar Apple.

Maar laat de Appelige familie nu eens iets op de markt hebben gebracht voor de krenterige/minder gefortuneerde mens.  Dit bijvoorbeeld :

mac mini

De Mac mini, verkrijgbaar in drietal versies, met een instapmodel van 649€.  Deze zuinige mens vond dat dus niet teveel.  De PC heeft een geheugen van 500GB, een veelvoud aan geheugen als ik het vergelijk met mijn oude computer.  En vermits grote dochter toch binnenkort haar eigen laptop kan volstouwen met informatie, zal die harde schijf nog niet direct vol gaan staan.

Gisteren trok ik dus naar de Apple store het dichtst in mijn buurt (Gent), als een grote deed ik me voor er zo ongeveer alles van te kennen, ze moesten dus niet proberen me iets anders aan te smeren.  Enkel een extra kabeltje om mijn oud computerscherm te kunnen aansluiten is extra bijgekocht.

Eens thuisgekomen ging ik aan de slag.  Macske op mijn bureau, scherm, muis, printer aansluiten, tot zover alles in orde.  Tot ik de kabel van mijn toetsenbord bekeek.  Een ronde aansluiting … dedju toch, geen ronde gaatjes in de Mac.

Ik begon al te vloeken (een geluk dat mijn lief niet bij mij woont, want hij had de volle laag gekregen, mij een Apple aanpraten …)  Maar ja, allemaal eigen schuld natuurlijk, ik had me maar beter moeten informeren in de winkel !

Dan maar naar de dichtstbijzijnde elektrowinkel, waar ze me doodleuk zegden dat de meeste klavieren ondanks een USB -aansluiting, niet compatibel waren met een Mac.  Twee computerwinkels verder ben ik 1 minuut voor sluitingstijd toch nog geholpen. En zo komt het dat ik nu op het heerlijkste klavier ooit zit te tokkelen, wel dubbel zo duur als een ander, maar een mens moet wat over hebben voor een @-teken op een aparte toets 🙂

De dochters hebben ondertussen al een korte rondleiding gekregen in de werking van het toestel, en zien geen problemen om ermee te werken.

We zijn dus weer mee met de tijd !

 

 

 

Hooray, hooray for Mother’s day

Zodanig hoera dat ik NOOIT meer zo een moederdag wil !

Niet omdat mijn delen kroost elk wat hints nodig hadden vooraleer hun frank viel wat voor dag het was – nonchalance en vergetelheid is namelijk een erfelijke rugzak waar ik hen mee heb belast.

Ook niet omdat ik geen cadeautje zou gekregen hebben, en ook niet omdat ik helaas geen moeder meer heb wat een eeuwig gemis blijft, ook op andere dagen.

Er was wel nog een andere moeder die in de bloemetjes diende gezet te worden, die van de echtgenoot namelijk.

Nu kan ik me heel goed voorstellen dat moederdag voor een moeder die  een kind verloor nooit meer zal zijn zoals voorheen, maar de manier waarop zij in het leven staat helpt ook niet veel aan de situatie.

De schoonouders zijn namelijk op een punt gekomen dat ze een dagje ouder worden (76-78jaar), ze vergeten ALLEBEI veel, maar mijn perfecte schoonmoeder wil dat niet geweten hebben.

Dat hun huwelijk ronduit slecht is, weet ik al langer, maar de eeuwige strijd tussen die twee hangt zooooo mijn voeten uit !  Altijd dat grote gelijk willen halen, O gottekes toch, waar zijn ze mee bezig ?

Dus tijdens de afwas mochten ik en schoonzusje de klaagzang aanhoren.  Dat schoonpa zoveel vergeet, en rare kuren heeft, en dat ze er zeker van is dat hij dat allemaal doet om haar te pesten !

Toen ik haar probeerde te overtuigen van het feit dat de arme man dat niet kwaad bedoelde maar gewoon achteruit gaat, en dat ze zich schrap moest zetten want dat er nog moeilijke tijden zouden kunnen aanbreken, voelde ze zich meteen aangevallen.  Dat uitte zich in een meer dan kinderachtige uitval : “ja, ik ben hier weer de slechte”

En als kers op mijn moederdagtaart kreeg ik er het volgende ook nog bovenop : “als ik hier niet over mag klagen, dan moest jij over ‘den uwen’ (my dear husband) ook nooit geklaagd hebben, want die kon ER ook niet aan doen” (ER = zich elke dag lazarus bezuipen, agressie in ’t kwadraat, de minnaressen die hij er op na hield, …)

Voorhamer op mijn kop, BAM ! Mijn licht uit, knock-out, game over !

Geen 10% van alle miserie die de echtgenoot ooit heeft verkocht heb ik hun verteld (ik vond dat ze al genoeg gestraft waren omdat ze hun kind hadden moeten begraven), en dat is dus de dank die ik daarvoor krijg.

Dat schoonma na dit gezegd te hebben serieus op haar plaats werd gezet door haar eigen dochter, was maar een klein doekje voor het bloeden …

Wie loopt er verdorie achter haar kont als ze weer eens aan de telefoon hangt met een scheet die verkeerd zit ? Juist ja, ikke !

Net nu, nu ik het gevoel had van eindelijk eens vast op mijn wolk van gelukzaligheid te mogen blijven …

Ik ben KWAAD ! Op haar, maar nog meer op mezelf omdat ik het toelaat dat ze me kwaad krijgt !

 

Poppemieke nodigt uit

Woensdagavond, 20u, Karel Miryzaal Gent

Voor dit :

JeMOO jaarconcert

JeMOO jaarconcert

Detail programma :

  • Ludwig van Beethoven : Ouverture Fidelio
  • Ruben De Gheselle : Empty Oceans (creatie lid orkest)
  • Gabriel Fauré : Pelléas et Mélisande
  • Antonín Dvorák : Achtste symfonie

Waarom ?

Omdat het keischoon gaat zijn natuurlijk, omdat ze de vorige keer een zaal van 1000 man volkregen, en er nu nog amper kaarten verkocht zijn (weekdag, weinig publiciteit gemaakt), omdat nog niemand is doodgegaan van een beetje cultuur (hoewel mijn Piepedolleke daar toch echt bang voor is, want die blijft thuis), omdat – hoewel ik bevooroordeeld ben – er nog nooit een slecht concert geweest is, omdat het gewoon ‘schoon’ is om jonge, niet-professionele muzikanten grootse dingen te zien doen.

Kaart bestellen en gaan is de boodschap !