Beleuvenissen

Gisteren is voorbij *grote zucht van opluchting*

Na het noodgedwongen een andere studiekeuze maken – het is kunstwetenschappen geworden – en al een stad te kiezen voor het uitvoeren van dat masterplan, zijn we gisteren op pad gegaan om voor Poppemieke een tweede thuis te gaan zoeken voor eind september.

Die thuis zal zich in Leuven bevinden.  Het was opendeur van de residenties (vermits mijn budget niet supergroot is, werden dat voor ons dan de gesubsidieerde residenties waar je huur betaalt op basis van je inkomen)

De dag begon dus (voor een zaterdag) al vroeg.  Om half 7 liep de wekker af, tegen half 8 zouden we vertrekken om zeker tegen 9u aanwezig te kunnen zijn in een aula waar eerst wat uitleg gegeven zou worden.

Ondanks het feit dat ik de Piepedol had verwittigd hoe die dag er zou uitzien (voor haar saaie uitleg, van pier naar pol lopen in een stad waar we onze weg niet kennen), en dat ze niet mee hoefde te gaan.  Ze wou absoluut wel meegaan.  En we hebben het geweten !  Haar onweersmoeltje kleurde de dag.

Nu is ze wel helemaal de dochter van haar moeder, en toegegeven ik heb ook mijn best gedaan.  Met een lijf waarin het Rode leger de ene battle na de andere uitvocht, ben ik ook een paar keer flink uit de bocht gegaan.  Het begon al na de uitleg in de aula.  We moesten dan op eigen houtje alle residenties gaan zoeken, en we vonden de residentie al niet op het domein van die campus (nochtans vlak aan de straat, in het gebouw waaronder Oscar geparkeerd stond *bloos*)  Toen ik tot tweemaal toe aan daar rondlopende studenten vroeg waar de residentie was konden die niet antwoorden.

Dat schoot me meteen in het verkeerde keelgat, kwamen die in Leuven studeren, of werden ze daar dom gemaakt … Toen we uiteindelijk wel de juiste deur vonden bedacht dochterlief dat het een residentie was met omkadering (dwz waar studenten verantwoordelijkheid opnemen voor anders-valide mensen) en Poppemieke wil dat in het eerste jaar nog niet doen (eerst zien dat ze rondgeraakt met het studeren)  Dus daar wilden we zo spoedig mogelijk weer vandaan.  Maar eer we daar op die smalle donkere gangen de deur naar de trap weer terug vonden, en hoe ging dat ding dan open ? Na veel gefoeter van mijn kant ontdekten we plots een knop naast de deur die deze ontgrendelde.  Oef ! We geraakten weer buiten.

Eens weer op de straat, hebben we maar eerst alle residenties aangeduid op ons kaartje waar we wel wilden gaan zien.  Strak plan ! Mijn humeur verbeterde zienderogen, mijn dochters konden weer onbeschaamd met hun moeder over straat wandelen.

Residentie twee, drie en vier werden gevonden (Poppemieke met het minikaartje in de hand zou ons wel leiden, in Italië had ze niets anders moeten doen dan stadsplannen ontleden) Dat we daardoor ettelijke kilometers rond gelopen hebben was bijzaak, toen deden de voeten nog geen pijn.  Daarna was het ongeveer middag en hebben we eerst de innerlijke mens wat versterkt.

Pas dan vond ik het ei van Colombus in de vorm van een groot stadsplan waarvan ik al vergeten was dat ik het aan de infobalie ’s morgens had meegenomen (hormonen en verstand, dat werkt namelijk tegendraads)

Men zegt wel eens dat in Leuven alles dichtbij is (en dat is ook zo) maar het klimmen en dalen daar, en het feit dat ik zo dom was geweest van plateauzolen aan te doen (ik wou wel iets groter zijn dan de gemiddelde eerstejaarsstudent – een opzet waarin ik toch niet slaagde) maakten de wandeling naar de verdere residenties een kwelling.

Toen mijn Piepedolleke zich ook nog wou bemoeien met de toekomstige keuze van haar liefste zus, resulteerde dat ook nog in gebekvecht tussen die twee.  Wat zijn wij toch een lieve familie 😦

Enfin, we hebben geleerd dat er nogal wat verschil is in de residenties (geur, properheid van gemeenschappelijke ruimtes, sanitair, grootte van kamers, algemene sfeer).  Maar Poppemieke heeft toch met een cijfer van 1 tot 5 haar voorkeuren kunnen invullen op het aanvraagformulier.  Datzelfde formulier had ik graag al direct bezorgd aan de huisvestingsdienst, maar dat was buiten de kleine lettertjes gerekend.  Vermits ik alleenstaand ben moet ik nu ook nog op het gemeentebestuur een attest van gezinssamenstelling gaan aanvragen, zodat ze kunnen zien dat er op mijn adres maar 1 inkomen binnenkomt.  Ik vraag me af hoeveel daar niet mee gesjoemeld wordt door niet officieel samenwonenden.  Maandag is mijn eerste werk dus een bezoekje aan de burgerlijke stand van mijn gemeente.

Nadat grote dochter gisteren het niet vond kunnen dat we een gedeelde keuken te zien kregen waar de tafels nog vol met kruimels en ander vuil lagen (om maar niet te spreken van de berg afwas) heb ik vanmorgen fijntjes opgemerkt dat onze gemeenschappelijke keuken ook netjes achtergelaten dient te worden.  Want wiens bord, bestek, kopje en kruimeltoestanden waren blijven staan ? Juist ! De hare.  Die gaat mij nog missen de komende jaren in haar nieuwe hometown !

Advertenties

20 gedachtes over “Beleuvenissen

  1. ‘Haar onweersmoeltje kleurde de dag’. Geweldige zin :-). Hoop dat je snel alle paparassen in orde krijgt en een leuk onderkomen vindt voor de dochter. Succes!

    • Ja, dochter vond nu al dat de eerstejaarsstudente die ons een rondleiding gaf zich al een stuk volwassener gedroeg dan haar leeftijdsgenoten, en dat scheelt dan maar een jaartje …

  2. O Leuven! Mijn stad 🙂 Inderdaad alles dicht bij elkaar, maar geen enkel plat stukje straat. Wees gerust, met de fiets is het iets beter te doen allemaal 😉
    Ik hoop dat je dochter er een plekje vindt!

  3. Ik vind mezelf niet dom omdat ik niet alle residenties in Leuven ken hoor… Het zijn er echt veel hoor! Straten, campussen etc, daar zou ik dan wél mee kunnen helpen.

    Leuven is een superfijne stad. Ik studeer ook aan de campus waaraan je dochter zal zitten (wel andere richting), dus wie weet kom ik haar onbewust wel eens tegen :p

  4. Ha! Ik heb ook een klein jaartje in Leuven gestudeerd en ik zat in het toenmalige Meisjescentrum aan de Vital Decosterstraat. Ook een residentie waar je kon kiezen tussen gewone kamers en kamers die ietsje meer comfort hadden maar waar je dan instond voor de assistentie van een mindervalide medestudent.

    Mijn ouders waren heel blij dat ik in zo’n residentie zat en niet in een ‘gewoon’ kot. Dat zagen ze helemaal niet zitten 😉

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s