Horticultuur voor dummies

Dacht ik eens bloemen te vermeerderen … Deze Phlox bloemen heb ik vorig jaar aangeplant, en toen daar eens uitgebloeid, mooie zaaddozen aankwamen heb ik die proberen zaaien.

Dat gebeurde al een tijdje geleden.  Tegelijkertijd was ik toen al bezig met vroege ‘groensels’ te kweken (tomaat, komkommer, paprika’s, bonen …)  Op twee zaaibakjes was ik vergeten van een klever te zetten, maar ordelijk als ik ben (helaas niet altijd) dacht ik wel te weten wat daarin stond.

Vermits ik een week of twee eerder al eens paprika had gezaaid, en die niet uitkwam, was ik ervan overtuigd dat de herzaai van paprika weer niet lukte en mijn bloemen wel succesvol bovenkwamen.  Ik heb die met veel  ijver verspeend naar een grotere pot, en vorige week buiten uitgeplant (op 2 plantjes na).  Nu was het mij al opgevallen dat die plantjes er allesbehalve uitzagen als de moederplanten, dus mijn euro begon al zachtjes te vallen.

Zeker toen de ondertussen al serieus klimmende planten binnen, deze week begonnen bloeien

DSCI0006 DSCI0005

 

Niets te Phlox bloemen vermeerderd !

DSCI0011

Bovenstaand zaad dat ondanks dat het al aangekocht is in 2003 (volgens de boekhouding van de echtgenoot) is toch nog kiemkrachtig gebleken.  De binnenplanten gaan dus binnenkort verhuizen naar de serre waar ik eerst een klimrekje ga installeren.  Diegene die ondertussen al buiten staan zullen hun te vroege verhuis naar de kou waarschijnlijk niet overleven, maar ik geef ze nog een kans.

We gaan dus voor wat eigen groenten méér en voor een bloemetje minder !

Met dit schrijven

…wens ik een einde te stellen aan het abonnement op uw uitgave van ‘inkomensbelastingen’

Na jarenlang trouw lidmaatschap is gebleken dat de voordelen ervan echt niet opwegen tegen de nadelen.

De kosten van mijn inspanning die ik daarvoor jaarlijks moet ondernemen zijn trouwens al jaren voorspelbaar en eerlijk gezegd heb ik het meestal te druk met vrijwilligerswerk waarvan ik de inkomsten niet aan uw oren hoef te hangen, en daardoor kom ik er zelden toe om alle lectuur die u steeds meestuurt te lezen.  Laat staan dat ik die lectuur (ondanks 20 jaar boekhoudervaring voor eenmanszaken en KMO’s) al zou begrijpen.

Hierdoor lijkt een verderzetting van mijn abonnement, in deze toch al dure tijden, niet langer zinvol.

Hierbij verzoek ik u dan ook om vanaf heden mijn gegevens uit uw bestanden te willen verwijderen.

Elke in de toekomst (herkenbare) envelop

van uw diensten zal dan ook door mij verticaal geklasseerd worden.

Met de meeste hoogachting

Eilish

N.N. 690803-000-00

Beleuvenissen

Gisteren is voorbij *grote zucht van opluchting*

Na het noodgedwongen een andere studiekeuze maken – het is kunstwetenschappen geworden – en al een stad te kiezen voor het uitvoeren van dat masterplan, zijn we gisteren op pad gegaan om voor Poppemieke een tweede thuis te gaan zoeken voor eind september.

Die thuis zal zich in Leuven bevinden.  Het was opendeur van de residenties (vermits mijn budget niet supergroot is, werden dat voor ons dan de gesubsidieerde residenties waar je huur betaalt op basis van je inkomen)

De dag begon dus (voor een zaterdag) al vroeg.  Om half 7 liep de wekker af, tegen half 8 zouden we vertrekken om zeker tegen 9u aanwezig te kunnen zijn in een aula waar eerst wat uitleg gegeven zou worden.

Ondanks het feit dat ik de Piepedol had verwittigd hoe die dag er zou uitzien (voor haar saaie uitleg, van pier naar pol lopen in een stad waar we onze weg niet kennen), en dat ze niet mee hoefde te gaan.  Ze wou absoluut wel meegaan.  En we hebben het geweten !  Haar onweersmoeltje kleurde de dag.

Nu is ze wel helemaal de dochter van haar moeder, en toegegeven ik heb ook mijn best gedaan.  Met een lijf waarin het Rode leger de ene battle na de andere uitvocht, ben ik ook een paar keer flink uit de bocht gegaan.  Het begon al na de uitleg in de aula.  We moesten dan op eigen houtje alle residenties gaan zoeken, en we vonden de residentie al niet op het domein van die campus (nochtans vlak aan de straat, in het gebouw waaronder Oscar geparkeerd stond *bloos*)  Toen ik tot tweemaal toe aan daar rondlopende studenten vroeg waar de residentie was konden die niet antwoorden.

Dat schoot me meteen in het verkeerde keelgat, kwamen die in Leuven studeren, of werden ze daar dom gemaakt … Toen we uiteindelijk wel de juiste deur vonden bedacht dochterlief dat het een residentie was met omkadering (dwz waar studenten verantwoordelijkheid opnemen voor anders-valide mensen) en Poppemieke wil dat in het eerste jaar nog niet doen (eerst zien dat ze rondgeraakt met het studeren)  Dus daar wilden we zo spoedig mogelijk weer vandaan.  Maar eer we daar op die smalle donkere gangen de deur naar de trap weer terug vonden, en hoe ging dat ding dan open ? Na veel gefoeter van mijn kant ontdekten we plots een knop naast de deur die deze ontgrendelde.  Oef ! We geraakten weer buiten.

Eens weer op de straat, hebben we maar eerst alle residenties aangeduid op ons kaartje waar we wel wilden gaan zien.  Strak plan ! Mijn humeur verbeterde zienderogen, mijn dochters konden weer onbeschaamd met hun moeder over straat wandelen.

Residentie twee, drie en vier werden gevonden (Poppemieke met het minikaartje in de hand zou ons wel leiden, in Italië had ze niets anders moeten doen dan stadsplannen ontleden) Dat we daardoor ettelijke kilometers rond gelopen hebben was bijzaak, toen deden de voeten nog geen pijn.  Daarna was het ongeveer middag en hebben we eerst de innerlijke mens wat versterkt.

Pas dan vond ik het ei van Colombus in de vorm van een groot stadsplan waarvan ik al vergeten was dat ik het aan de infobalie ’s morgens had meegenomen (hormonen en verstand, dat werkt namelijk tegendraads)

Men zegt wel eens dat in Leuven alles dichtbij is (en dat is ook zo) maar het klimmen en dalen daar, en het feit dat ik zo dom was geweest van plateauzolen aan te doen (ik wou wel iets groter zijn dan de gemiddelde eerstejaarsstudent – een opzet waarin ik toch niet slaagde) maakten de wandeling naar de verdere residenties een kwelling.

Toen mijn Piepedolleke zich ook nog wou bemoeien met de toekomstige keuze van haar liefste zus, resulteerde dat ook nog in gebekvecht tussen die twee.  Wat zijn wij toch een lieve familie 😦

Enfin, we hebben geleerd dat er nogal wat verschil is in de residenties (geur, properheid van gemeenschappelijke ruimtes, sanitair, grootte van kamers, algemene sfeer).  Maar Poppemieke heeft toch met een cijfer van 1 tot 5 haar voorkeuren kunnen invullen op het aanvraagformulier.  Datzelfde formulier had ik graag al direct bezorgd aan de huisvestingsdienst, maar dat was buiten de kleine lettertjes gerekend.  Vermits ik alleenstaand ben moet ik nu ook nog op het gemeentebestuur een attest van gezinssamenstelling gaan aanvragen, zodat ze kunnen zien dat er op mijn adres maar 1 inkomen binnenkomt.  Ik vraag me af hoeveel daar niet mee gesjoemeld wordt door niet officieel samenwonenden.  Maandag is mijn eerste werk dus een bezoekje aan de burgerlijke stand van mijn gemeente.

Nadat grote dochter gisteren het niet vond kunnen dat we een gedeelde keuken te zien kregen waar de tafels nog vol met kruimels en ander vuil lagen (om maar niet te spreken van de berg afwas) heb ik vanmorgen fijntjes opgemerkt dat onze gemeenschappelijke keuken ook netjes achtergelaten dient te worden.  Want wiens bord, bestek, kopje en kruimeltoestanden waren blijven staan ? Juist ! De hare.  Die gaat mij nog missen de komende jaren in haar nieuwe hometown !

Rest in pieces *

Zomaar een bedenking :

Als rust roest, wat moet dat dan niet met The Iron Lady doen ?

RIP Margaret !

 

*Titel komt uit één van de gastenboeken die ik inkeek in een museum in de Westhoek.  Hoewel zeer waarschijnlijk niet zo bedoeld kwam me dat in die omgeving toch ietwat luguber over.  Die Vlaming had zich beter aan zijn moedertaal gehouden …

En toen kwam er nog een kers op de spreekwoordelijke taart

Vrijdag zijn de kroost en ik getracteerd op een uitje in de streek van mijn Zoetekoekske (westhoek – Frans Vlaanderen)

Wie Westhoek zegt kan niet om het oorlogsverleden heen.  Dus hebben we diverse kerkhoven bezocht, waarvan sommigen met bezoekerscentrum bij.

Heel die streek heeft iets ingetogen triest, en tegelijk iets moois.  Diverse mooie beelden, de staat van onderhoud van de begraafplaatsen, je kan er alleen maar respect voor betonen.

Een beetje foto’s, eerlijk gepikt van mijn liefste lief :

The Brooding Soldier, Canadees monument Tynecot in Passendale bezoekerscentrum Lijssenthoek Lijssenthoek Poperinge Duitse begraafplaats Langemark Frans monument voor slachtoffers eerste gasaanval in 1915 Ramparts cemetery

Maar deze uitstap was buiten cultureel ook gewoon een familieuitstap (zo fijn, ons vier familie mogen noemen !), dus hebben we behalve de plaatselijke horeca te plezieren ook heel fijn gepicknickt (net voor een felle regenvlaag nog in de zon) op deze kiosk in Kemmel :

Kiosk Kemmel

Op een boogscheut daarvandaan staat ook het kasteel dat nu dienst doet als gemeentehuis :

Kemmel_warande

En dan trokken we de ‘bergen’ in (door de wind, door de regen, dwars door alles heen), en staken we ook de grens over naar la douce France.  Op kasseien waar menig wielrenner al heeft afgezien, reed Oscar gezwind naar boven om ons op de Mont des cats het glooiend landschap te laten zien samen met het bezoekerscentrum van de paters daar, die kaas en trappist maken.

mont-des-cats

Na de innerlijke mens diverse keren de soigneren met drank en eten zijn we in Ieper aangekomen, waar dit weekend de gevleugelde stad doorging.  Een voorstelling van diverse straattheateracts.  Dit gingen we gaan zien in ‘Het perron’ : 

Een liefdesverhaal in de lucht, bijzonder mooie acrobatie met een mooie interactie tussen de twee spelers, poëzie op klanken van tango en flamenco.  Een mooie afsluiter van een al even mooie dag !

Is die garagevloer nu toch eindelijk eens opgeblonken.

Was ik gisteren nog eens ijverig aan het werk in mijn tuin (grasmat achtertuin verticuteren), maar ben ik zo een elvendertig keer moeten stoppen.

Blijkbaar heeft de KLJ zijn zonen/dochters uitgezonden vanuit alle provincies.  Ze moeten allemaal een voettocht maken van 100 km in 4 dagen, en zelf elke dag een slaapplaats zoeken bij particulieren.

Eerst kwamen er twee jongeren bellen met de vraag of ze niet met 10 man konden blijven slapen (hallo !), daarna de vraag of ik er geen 16 kon bergen (pfff), tussendoor deden de Jehova’s nog een poging om mij op het rechte pad te brengen (wablieft, komen ze mensen daarvoor nu ook al lastig vallen in hun achtertuin !), nog een drietal jongeren aan de voordeur (de Piepedol kreeg het flink op haar heupen, zo altijd van voor die TV moeten komen, hoe lastig is dat niet).  En uiteindelijk kwam er nog een horde achterna waarvan het grootste deel al een slaapplaats hadden, maar hun leider vertelde dat de laatste 3 geen plaatsje vonden.

Nadat de eerste jongeren weg waren gegaan was mijn brein in volle actie geschoten, ik dacht al aan de eigen KLJ-lokalen waar wel wat mensen zouden kunnen slapen, maar toen ik die optie voorstelde aan de volgende bellers, vertelden die dat ze daar moesten samenkomen (eindpunt van hun tocht van vandaag), maar dat daar niet geslapen kan worden.

Dus die laatste 3 kon ik toch niet op straat laten staan zeker.  Ze zeiden dat ze hun matjes in mijn garage zouden uitrollen en dat ik verder geen last meer van hen zou hebben.  Toen ik zei dat mijn garagevloer na de winter niet al te proper was bood er meteen een jongen aan om die te gaan opvegen.  De borstel was snel gehaald, ik heb nu eenmaal niet elke dag een kuisvrouw over de (vuile garage)vloer.

Na hun boodschappen te hebben gedaan voor het ontbijt van vanmorgen, installeerden ze zich dus in mijn garage.  Om 18u hadden ze een afspraak met de ganse groep in het centrum, en zouden ze iets te eten gaan halen (ons dorpsfrituurke zal een topdag gehad hebben !)

Ik had toen al lang spijt van het feit dat ze in mijn garage moesten slapen.  Het is daar koud, hangt vol met spinnenwebben met kanjers van bewoners in, …

Nu herinner ik me de tijd dat mijn Zoetekoekske te voet naar Compostela trok, en de keren dat hij zo tevreden was met de gastvrijheid van mensen op zijn baan.  Het feit dat ik zelf kinderen heb van rond die leeftijd (het zijn 15-jarigen) en dat ik ook graag zou willen dat mijn kroost veilig slaapt, heeft me doen besluiten dat mijn keuken een meer geschiktere plaats was.

Vermits ze uitgerust waren met slaapgerief zag ik niet de noodzaak  om hen boven de logeerkamer aan te bieden.  Ze waren trouwens superblij dat ze binnen mochten slapen.  Het klaargezette natje en droogje werd ook in dank aanvaard.

Zei ik trouwens al dat alle jongeren die ik gisteren sprak zeer beleefd waren ? Nee, wel dat waren ze !

Mochten ze volgend jaar willen terugkeren, ze mogen !

Eén kaarsje voor Oscar

Hij is jarig, mijn niet meer zo nieuw speeltje (Oscar : onze kar)

Hij en ik zijn goede vriendjes geworden in het gepasseerde jaar ! Zo goed dat hij al een kleine 28000 km onder de wielen heeft *oeps, ik dacht dat ik niet veel reed*

Kwaliteiten die ik zo waardeer in hem :

  • Hij is niet zo een zuiper als de Japanner (God weet dat ik een hekel heb aan dronkaards !), hij rijdt vlot 100 km met 4.8 liter diesel.  
  • Hij parkeert gemakkelijk vermits het een break is (geen ‘gat’ aan) en hij ook echt niet groot is.  Behalve die ene keer dan toen er een paal in de weg stond *bloos*
  • Hij rijdt zacht, verschillende mensen die ik vervoer hebben me dat al gezegd.
  • Hij heeft een lage laadruimte, wat handig is bij het halen van de grote boodschappen.  Alleen had ik de eerste keer een blauw been, omdat ik even vergeten was dat deze wagen ook nog een trekhaak heeft.
  • Door die trekhaak kan ik nu ook een fietsenrek monteren en vorige week heb ik zowaar met een aanhangwagen leren rijden.
  • De verkeersbelasting is super laag, want een ecologisch en redelijk klein wagentje.
  • Hij is gewoon mijn maatje dat me naar veel fijne dingen brengt !

We gaan voor nog vele jaren samen !