Over naar (zwart) goud delven, en andere schatten vinden

En nog ’t één en ’t ander …

Ondanks het feit dat de lente temperatuursgewijs er nog steeds niet is (maar daar zijn al veel te veel woorden aan vuil gemaakt) ben ik deze week toch maar in actie geschoten buiten.

Werk en plannen genoeg in de tuin en in het hoofd.

Iets wat al lang op mijn systeem werkte (en waarschijnlijk op de zenuwen van de hele buurt, maar daar lig ik niet wakker van) was het feit dat het langs mijn tuinmuur (afscheiding van mijn eigendom met een openbaar wandelpad dat onze doodlopende straat verbindt met een andere) een met de dag viezer wordend zicht werd.  Wat ik ooit al eens beschreef als natuur die zijn eigen gang gaat, was ondertussen een kleine, drassige wildernis geworden.

Het plan om met al die vuiligheid komaf te maken is simpel.  Men grave de natuur een stukje af  (die onkruidzoden – zo een drietal cm dik – kon je er gewoon ‘afpellen’), daarna gronddoek in de plaats, en daarboven dolomiet (ik weet het, er zijn mooiere steentjes in de handel, maar dolomiet is goedkoop en ik hoef er nu eenmaal niet op te kijken)

Die eerste meters ging dat nog, maar enige tijd later begonnen die zoden toch door te wegen.  Schoonpa zijn remorque had daarmee toch een ferme bodem gekregen.  Dus meer dan afgraven heb ik gisteren niet gedaan.

Omdat ik soms eens een vlaag van properheidswaanzin krijg dacht ik vanmorgen om de tuinmuur zelf ook maar eens te ontdoen van de groene aanslag die er op was.  Nu was ik zo naïef om te denken dat dit met de hogedrukreiniger zo gepiept zou zijn.  Niets was minder waar, je zag het amper verbleken.  Een passerende buur (openbaar wandelpad nietwaar) wist me nog te vertellen dat ik dat beter met een tuinsproeier gevuld met ouderwets en goedkoop bleekwater van den Aldi kon doen.  Met deze wetenschap ben ik, nu de hogedrukreiniger toch van stal gehaald was, maar aan de blauwstenen paden begonnen.  Daar ging de winterse groene vuiligheid wel gemakkelijk vanaf.

Na wat restjes uit de vriezer weggewerkt te hebben voor het middagmaal (we zijn maar met twee tegenwoordig) ben ik nog maar wat verder gaan werken.  Vermits die remorque nu toch mijn oprit siert, wil ik hem ook wel vol krijgen.

Het volgende wat op mijn programma stond was een hulstboom kaalplukken (een meter of 4-5 hoog, drie dikke stammen)  Zo hoog als mijn alu-laddertje me bracht, zo hoog is hij ontdaan van zijtakken.  Voor de rest moet ik hulp inroepen, want een boomzaag zit niet in mijn standaard tuinuitrusting.

Een scheefgevallen appelaar werd ook nog helemaal kaalgeplukt, en de takken daarvan verhakseld.  De stam wacht ook (samen met 2 al eerder gemolesteerde perelaars) op de bewuste boomzaag.

En nu ik toch bezig was … het was me al opgevallen dat het compostvat nu toch wel erg vol aan het worden was, wat het verteringsproces niet echt ten goede komt.  Dus heb ik de bovenste laag er eerst weer uitgeraapt en dan het vat omver getrokken.  Onderaan zat mooi zwart goud voor de tuin, een 8-tal curverboxen vol heb ik er kunnen uithalen.  Het niet verteerde materiaal heb ik na terugplaatsing van het vat terug daarin gedaan, ik heb daarbij niet getreuzeld, want de kippen gingen wat graag aan de haal met de compostmakers (wormen) van dienst.

Een bonus aan compostvaten legen is dat ik elke keer wat verloren materiaal terugvind.  Waar het andere jaren telkens om een aardappelmesje of twee ging, kwam er dit jaar zelfs een snoeischaar en een plantschep tevoorschijn (oeps !) de keren dat ik al gezocht heb naar die twee dingen … ondertussen had ik natuurlijk al nieuwe gekocht.

Na al dat heb ik besloten dat het weekend mag beginnen, mijn protesterende hoofd was daar trouwens blij mee (koppijn dat ik al gehad heb deze week, ’t mag eens gaan ophouden !)

Volgende week gaan we de grasmat aanpakken, laat het weer dus maar wat meewerken !

Het leven zoals het (fijn) is

… kroost :

  • De examens zijn weer voorbij, bij de Piepedol hebben die 1 week en 1 dag geduurd, Poppemieke had aan 1 dag genoeg (schriftelijk Latijn + rede houden voor 8-koppige jury)
  • Op een halve dag na (woensdag) is de vakantie dus al begonnen
  • Poppemieke vertrekt woensdag voor 10 dagen naar ‘la bella Italia’, morgen moet er dus nog een koffer gepakt worden
  • Diezelfde trien maakt haar grootouders wijs dat ze absoluut geen tijd meer zal hebben om nog eens goeiedag te gaan zeggen voor haar vertrek, maar morgennamiddag naar het vriendje gaan, dat gaat dan weer wel.  Ze zal vliegen verdomme !

… ikke :

  • Zeg ik tegen mijn Zoetekoekske dat ik toch wel graag eens met hem een weekendje weg wil, misschien in ’t kader van zijn 50ste verjaardag later op het jaar, beginnen we te kijken en boeken we uiteindelijk een weekend Parijs, vertrekkend op MIJN verjaardag.
  • Zijn ik en hij steeds meer en meer wij, met naar de toekomst kijken en al – nooit gedacht dat ik dat nog ooit zou durven !
  • Zijn wij zelfs zo genereus dat de kroost ook nog mee mag naar Parijs (meiden, jullie zijn gewaarschuwd, laat me daar geen spijt van krijgen !)
  • Onder het motto : alles is beter dan nu naar buiten kijken, kan ik ook al beginnen plannen maken voor wat te doen in de Loirestreek waar ik samen met de meiden naartoe ga in juli.

Als ik niet oplet ga ik nog echt van het leven houden 😉

55.01% van mijn huidige leven

… zoveel heeft hij me afgepakt, de echtgenoot.

Vandaag heb ik een kleine 4 jaar na zijn dood, en dag op dag 24 jaar nadat we ooit een eerste kus hebben uitgewisseld, de nalatenschap officieel afgehandeld.

Gedaan, fini, over and out !

Misschien moet ik alsnog mijn trouwringen (ook al vond ik toen van niet) verkopen, en er iets nieuws van kopen om de liefde van vandaag mee te vieren…  Volgens mij is een definitieve streep nu gepast !

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

 

 

Ik wil asiel aanvragen !

Ik ben niet graag in mijn huidig land (lees huis) met een Piepedol die zou moeten studeren.

Zoooo slim zijn, want dat weet alles beter, en toch nog moeten studeren … binnenkort zal ze me waarschijnlijk aanklagen voor misdaden tegen de mensheid, want ik heb in een Vlaamse colère waarschijnlijk de net verwijderde proppen terug in haar oren geroepen.

Engels leren mama, waarom ? Ik kan dat toch allemaal al, waarop ze vervolgens op de pc wat oefeningen begint te maken op vocabulary en het woord ‘young’ gewoon als ‘jong’ schrijft…

Spijtig dat mijn Zoetekoekske zo ver woont, die zou me wel asiel willen verlenen, ‘k   zou me zelfs goed inburgeren, de taal van de streek leren (wuk zeg je ?), zelfs een schijnhuwelijk zou ik er nog voor over hebben.  Maggie moet maar een oogje toeknijpen 😉

Met dank aan de ziekteverzekering voor de figuurlijke pleister op de wonde

Het zijn hier tegenwoordig dure medische tijden.  De ene doktersrekening is nog niet betaald of er komt al een nieuwe aan.

Zo hadden we in de laatste 3 weken :

  • een cunsult bij de dermatologe : ingegroeid okselhaartje bij Poppemieke wegsnijden en weer toenaaien, bij mij een plots aan komen waaien bult op mijn borst wegsnijden : 160€, we waren nog geen kwartier binnen !
  • een oogartsbezoek : alweer Poppemieke, jaarlijks nodig : 41€
  • opnieuw langsgaan bij de dermatologe : draadjes verwijderen.  Ook al zei ze dat het gerust bij de huisarts kon gebeuren, gaf ze toch opdracht aan haar secretaresse om ons na 10 dagen weer op haar agenda te plaatsen : 31€
  • een consult bij de huisarts : puberale (ik wil niet luisteren ? of ik hoor niet ?) doofheid verhelpen bij de Piepedol : oren uitspuiten dus, toch een grote prop uit het ene oor gehaald : ik weet het niet meer juist : iets in de 20€
  • een weekje later nog maar eens naar de huisarts : Poppemieke : snot, hoest, … al meer dan een week aanmodderen en niet beter worden.  Met een niet te missen galabal in het vooruitzicht was echt ziek worden geen optie : weeral die in de 20€
  • vandaag : tandartsbezoek voor mijzelve : ik dacht dat ik een gaatje had, nazicht en twee röngtgenfoto’s verder stond ik weer buiten zonder behandeling maar was ik wel 41€ armer.
  • vandaag : bezoek aan de orthodontist voor de Piepedol.  Die rekent altijd maar af na een aantal keren blokjes aanspannen, dus volgende maand zal mij dit 590€ kosten

Iets van een 900€ later zouden we dus zo gezond als een vis, goedhorend en goed ziend door het leven moeten gaan.

Iets zegt mij dat er weer niet veel gespaard zal worden deze maand …

Het Millet-syndroom bestaat nog altijd

Puberale hersenen denken blijkbaar nog steeds dat je er maar kunt bijhoren als je merken draagt.

Deze mama denkt daar echter helemaal niet zo over, en mijn portefeuille ook niet echt.

Laten we het eens over populair schoeisel hebben :

Vans

Vans

All Stars

All Stars

Ik vind dat zo een schoenen geen ‘sjieke toebak’ waard zijn, vind ze bovendien lomp, jongensachtig en ronduit lelijk.

Dochterlief heeft er zo al ettelijke paren versleten in alle kleurtjes van de regenboog, meestal gekocht in een winkel waar je er amper 10 à 15€ voor betaald, dus zonder merknaam op.

Toen ik gisteren voor Poppemieke om schoenen moest passend bij de coctaildress voor het galabal van morgen, deed ik dat in een mooie (naar mijn normen, dure) schoenenwinkel.  Vermits zij op een leeftijd is gekomen dat schoenen al eens langer dan 1 seizoen durven meegaan, ben ik wel bereid om daar dan wat meer geld aan te spenderen.  En ja, ik zag het gebeuren … De piepedol ging op weg naar de schoenen van haar dromen – ah ja mama, iedereen op school heeft dat.

Nu zijn het blijkbaar vooral Vans die in zijn, de achterkant van de schoen leerde me dat die 65€ moesten kosten, maar vermits kleine dochter van zichzelf niet vindt dat ze een meeloper is, werden het bij haar de al een beetje passé zijnde All Stars.

Nu was ik zo stom geweest van niet naar de onderkant van deze schoenen te kijken – want deze bleken aan de kassa maar liefst 69.95€ te kosten !

En zo komt het dat ik  (zelfs met een plaatselijk verdeelde kortingsbon van 10% eraf) aan een rekening kwam van 153€ voor twee paar schoenen.

Dat ze zeker twee jaar mee zullen gaan zegt mijn Piepedolleke, staat genoteerd dochter, binnen de twee jaar betaal ik geen schoenen meer van dit kaliber !!

Weerkundige lente

‘Ten onzend’ is het nog doodgewoon (hoewel) winter.  Met schuiftoestanden op de baan, met ritten van een half uur die het dubbele duren, met sneeuwschoppen die – nadat ze vorige week voorgoed werden weggezet wegens niet meer nodig – toch nog weer ter hand werden genomen.

Sneeuw : het is eigenlijk alleen maar mooi naar te kijken …

blaw teuneus

blaw teuneus

dacht die sneeuw

dacht die sneeuw

eens iets anders dan mosgroene dorpels

eens iets anders dan mosgroene dorpels

witte pinnemuts

witte pinnemuts

propere oprit, vuile schutting

propere oprit, vuile schutting

schaduw

schaduw

leven in den hof

leven in den hof

Nu vraag ik me af of onderstaande vaste planten, pas vorige week geplant, deze winterprik gaan overleven

Leucothoë axillaris 'curly red'

Leucothoë axillaris ‘curly red’

Het is de bedoeling dat die er ooit zo uit gaan zien :

Leucothoe_axillaris_curly_red_web5

Om niet helemaal depressief te worden hebben we in huis toch al wat lente :

huiselijke lente

huiselijke lente

Waar late nieuwjaarders al niet goed voor zijn 😉