Vlot op de pot

We leren dat aan onze broedsels (of we besteden dat werk uit in mijn geval, aan ons moeder of de onthaalmoeder) tegen dat ze de eerste stappen zetten naar de kleuterschool.

Andere broedsels in mijn omgeving doen dat precies niet vlot.  Als die pot nu zeg maar 100m² groot is, en net naast mijn erf ligt (gemeenteparkje), waarom laten mensen dan hun hond uit op mijn ‘pelouse’ (en waarom ben ik dan die lompe die daar dan op weg naar het compostvat met haar beste sloefkes in trapt ?)

En dan die miauwbeesten, mietje stroel spelen op de dorpel van mijn deur, of nog liever net op en naast mijn deurmat. De vlekken van vorig jaar op de arduin zijn nog maar net afgesleten.  Territorium afbakenen zei u ?  En ik die dacht dat ik mijn persoonlijke vierkante meters netjes heb betaald, de bakstenen ook.

Dit is hier dus MIJN territorium zeg ik !

ECHT !! HET MIJNE !!

Kssssssssssssssssst, vierpoters, maak dat je weg bent !!!!!!!!!

PS : kan er toch nog eens eentje terugkeren, pootje opheffen tegen de nummerplaat van mijn vervangwagen (1-ACV-…) Ik reclame maken voor dat graaisyndicaat, ik denk het NIET !

Klote tam-tam over klote-ziekte !

“Ze gaat niet meer naar huis komen” zegt schoonmama me vanmiddag

“Hoelang is het geleden dat je haar nog hebt gezien ?”

Ze en haar is hier hun vroegere bijna-buurvrouw.

Van in de herfst bracht ik haar om de 14 dagen drie dagen per week naar de kliniek waar ze chemo moest krijgen.  De vrouw die ik altijd heb gekend als zijnde een fiere madam, altijd uit een doosje komend.  Vriendelijke vrouw, zelden een klacht haar mond weten verlaten, moederkloek die nu omgekeerd echt in de watten werd gelegd door haar kroost.

Week na week zag ik ze aftakelen, de kracht verliet haar lichaam naarmate het vergif er ingepompt werd.  Het eerste vergif had zelfs niet gewerkt, dus werd het tweede nog wat sterker spul.

Tot twee weken geleden … haar zoon belde me op om te zeggen dat hij de woensdag zijn moeder wel zou brengen, ik moest haar enkel terug naar huis brengen.  Maar tegen de middag belde hij terug, dat hij haar weer ging ophalen ook, de chemo was niet doorgegaan, ze was te zwak en had een zak bloed gekregen. Dat laatste wist ik al, want ik was nog even binnengelopen in de kliniek, en heb haar nog even gesproken.  Hij zei ook nog met een halve snik in de stem dat ze de volgende donderdag met de ganse familie verwacht werden bij de dokter.

Volgens de dorps-tam-tam is de vrouw meegeweest naar de dokter, heeft daar haar lot aanhoord (nog drie à vier weken te leven), euthanasiepapieren getekend voor als het te erg wordt om dragen, en samen met haar kinderen besloten dat ze naar een palliatieve zorgafdeling gaat.

Dit raakt me ! Meer dan ik kan zeggen, mijn vrijwilligerswerk is de laatste tijd te veel verkankerd (op een kleine 2 jaar heb ik 3 borstkankers, 2 keelkankers en 1 darmkamker weten passeren)

Enough is enough !

Moeder-dochter conversatie

Poppemieke : aan het jammeren omdat ze nog geen date heeft voor het galabal van de laatstejaars.

Ikke : zeg al lachend : “neem je neef mee”, mijn metekind, 3 jaar ouder, schone jongen, voetbalt bovendien in dezelfde ploeg als diegene waar ze zoooo graag mee zou gaan.

Poppemieke : “maar mams, ik wil zo graag dat iemand mij vraagt” … maar ze bekijkt het optimistisch : “ik heb nog twee weken om me een lief op te doen, desnoods maar voor 1 week, jonge mensen doen al eens stomme dingen”

Ikke : “Inderdaad, sommigen zijn zelfs zo dwaas om op hun 21ste te trouwen met de verkeerde man”

Poppemieke : “Dat ben ik niet van plan hoor mams!”

Ikke : “OEF !” (al dat opvoeden is toch niet voor niets geweest)

Uitstelgedrag

Ik heb er zo een hekel aan bij anderen, maar ben in hetzelfde bedje ziek.

Het volgende heb ik ondertussen toch al aangepakt :

  • Afspraak gemaakt bij de tandarts, van moetens voor de pijn komt, een gaatje vooraan en mijn zesmaandelijkse controle is pas eind april.
  • Gebeld naar de notaris.  De echtgenoot has left the building, bijna 4 jaar ondertussen, en nog is die nalatenschap niet afgerond.  Ik moet o.a. nog samen met haar naar de vrederechter (bewijzen op tafel leggen dat ik de centen van mijn minderjarige kroost niet gestolen heb)  Madam gaf niet thuis natuurlijk, maar 5 minuten later kreeg ik al telefoon van een andere medewerkster, dat zij haar werk wel af had, maar dat haar bazin het te druk had om dat na te zien.  Dus ik moet nog een voorontwerp krijgen, de vrederechter ook, na ons beider akkoord kan er pas een afspraak gemaakt worden.  Dit zal nog wel een aantal weken aanslepen …

Het to do-lijstje, daar staan eeuwig en altijd dezelfde zaken op waar ik een bloedhekel aan heb.  Deze bijvoorbeeld :

  • Ramen wassen, met de zon die er tegenwoordig uitbundig op schijnt zijn ze de schandalen van de buurt.  Hoewel, ik let daar nooit op bij anderen, u wel ?
  • Mijn sedert gisteren met een deukje ontsierde (moesten ze nu plots palen beginnen zetten achter de parkeerplaatsen in AZ St Jan Brugge ?) Fransman een beurt geven.  Vermits ik tegenwoordig een extra boterham verdien met rondrijden kan ik het toch niet maken om dat met een vuile wagen te doen.

Geef toe, er zijn toch duizend en één dingen prettiger dan bovenstaande zaken.

Aan het nieuwe tuinseizoen denken bijvoorbeeld, of eindelijk eens een reis boeken, of eens tijd maken voor een goed boek, …

De zoveelste keer dat ik zeg ik ga verder,

ik ga bergen verzetten en daarna beklimmen, maar ik val, ja ik val, ik stort neer … want het  hoofd wou niet mee.

De Poppemieke studiekeuze-toekomstvisie-saga ging gisteren nog even verder (en zal de komende maanden nog wel actueel blijven)

Zo was er gisteren een infodag voor ouderS aan de UGent.  Niets speciaals zal u zeggen, nee inderdaad niet, maar laat die S aan ouders er nu net teveel aan zijn voor mij, want weeral was daar de confrontatie dat ik daar alleen naar toe moest.

En u mag terug zeggen, niets speciaals, inderdaad met het percentage aan scheidingen van heden ten dage waren daar genoeg mama’s/papa’s alleen.  Maar ja dat hoofd van mij hé …

Niet dat er uiterlijk iets aan me te zien was, ik blijf hoe moeilijk soms ook, altijd functioneren, niets te in een hoekje kruipen, op zo een momenten gebruik ik de twee helften van mijn brein optimaal.  De rationele kant slaat info op, bekijkt de campus, doet zelfs sociaal met anderen want ik zag een koppel vrienden van de echtgenoot.  Dat laatste deed de emotionele kant van dat brein natuurlijk ook geen deugd, maar kom ’t zijn altijd fijne mensen geweest, de babbel deed ergens wel deugd en ik hoefde meteen niet meer heel alleen in de grote aula gaan zitten.

Een ganse uitleg verder ben ik alleen maar emotioneler geworden, banger ook, want het besef dat dochterlief voor haar tweede keus gaat en daar nog niet 100% achter lijkt te staan, doet me twijfelen aan de slaagkansen van dit avontuur.

Ik had toen ik thuiskwam, armen nodig om in te vallen …

 

Valentijn wish list

Zoetekoekske, hou je vast aan de takken van de bomen, want het is niet weinig wat ik vraag :

Wil je me astenblieft vandaag en alle andere dagen van het jaar blijven graag zien ?

‘k Zou dat dan met heel mijn hart en lijf retourneren.

Love you !