Escocia dos mil ocho*

We MOETEN (altijd een beetje sterven voor mij) nog eens spreken voor Spaans.  Over een reis, de natuur, de cultuur, waar we logeerden, …

Over mijn reizen van de laatste 3 jaar (2x Ile de Ré, 1x Lloret de Mar) wil ik het niet hebben, wegens weinig interessant (behalve Barcelona dan, maar ik wil bewust niet in de Spaanse les over een Spaanse reis gaan spreken).

Dus ga ik noodgedwongen terug naar ‘Schotland 2008’*  De laatste reis samen met mijn halve trouwboek.  Nu kan er veel over die halve trouwboek gezegd worden, maar één ding moet ik hem toch nageven : hij wist een reis te organiseren.  Dat zijn soort reizen super vermoeiend waren (altijd rondreizen, nooit twee dagen op dezelfde plaats) en totaal niet op kinderen afgesteld waren, vergeet ik hier even voor het gemak.

We zagen dus veel, kregen een overvloed aan culturele bagage (ik heb in 20 jaar zodanig veel kastelen annex musea gezien dat ik op foto’s maar op heel weinig zaken een naam kan kleven), de natuur was vrijwel altijd mooi (voor zover ik daar dan veel van oppikte, want ik was altijd de chauffeur)

Het resultaat is dat er nog wel wat mooie beelden ronddolen in mijn geheugen, grappige toestanden, denken van in een B&B te slapen op het eiland Skye maar er dan eentje geboekt te hebben de andere kant van Great Britain in een dorp met dezelfde naam (leve tinternet !) en zo dakloos te zijn op mijn 39ste verjaardag.  Uiteindelijk belanden bij een gepensioneerde prof Engels die altijd aan Cambridge heeft gedoceerd, die onze toen 9 en 13  jaar oude dochters wat woorden probeert bij te brengen, en zijn beklag doet over het feit dat de Schotten die Engelsman negeren/discrimineren als de pest …

Ook al is het niet gevraagd, ik ga mijn spreekoefening in een powerpoint proberen gieten (kunnen mijn medeleerlingen zich een beetje concentreren op het beeld als de klank niet goed zou zijn :-))

Eén probleem, ik heb nog nooit een powerpoint gemaakt.  Maar kom, ik heb me al doende destijds door word en exell geworsteld, hoe moeilijk kan het zijn als mijn 13-jarige dochter daar vlot mee overweg kan ?

‘k Zou er maar beter eens aan beginnen !

En zo gingen we gisterenavond

… quizzen

Mijn letters blozen er zelfs een beetje van, zooooo goed dat we het hebben gedaan !  We zijn toch wel 32ste geworden op 57 deelnemende ploegen ;-), een hele ! verbetering met vorig jaar trouwens, toen werden we pas 40ste op 52 ploegen.

We zijn o.a. goed in wetenschappen, geschiedenis en aardrijkskunde.  Economie, sport en plastische opvoeding zijn een herexamen waardig.

Een geluk dat we daar niet naartoe gaan om te winnen, want ik kan het je verzekeren, je voelt je vrij dom als je daar buiten komt …

Maar in ’t kader van een andere gebeurtenis – mijn vroegere buurjongen heeft gisteren zijn 27-jarige zoon begraven – kan dit verlies zo verhuizen naar de achterkamers van onze memorie.  De buurjongen en zijn vrouw echter blijven achter met een immens verdriet waar ze heel hun verdere leven zullen mee opstaan en terug gaan slapen (voor zover ze dat laatste nog ooit zullen kunnen)

Het leven is allesbehalve fair !

Bevroren liefde

Nog kouder dan het buiten is, zo voelt het,

een ver-weg lief in de vrieskou.

Men zegt wel eens dat er geen afstanden meer bestaan …

tot het buiten glad, mistig en vriezig is.

Dan wordt een uur rijden, véél langer rijden,

gevaarlijk bovendien voor één van beiden.

Ik wil er niet nog één verliezen in het verkeer !

We wachten dus …

Een beetje ongeduldig,

maar met de wetenschap,

dat alles in de diepvries vers blijft

(N)on speaking terms

Als de meiden vanavond thuiskomen van school zullen ze dit op de keukentafel vinden :

(verwijderde foto van een toegekomen pakketje, zie reactie van Zuster Klivia)

’t Werd tijd zal Poppemieke zeggen, mijn online gekochte vioolsnaren (véél goedkoper dan hier in de muziekwinkels) zijn er EINDELIJK !

En omdat mijn dutsen gisterenavond door een uithuizige moeder (ellendig lange wachttijden in de ziekenhuizen waar ik mensen moest naartoe brengen) bijna gestorven zijn aan ondervoeding, ook nog dit :

DSCI3406

We eten dus hespenrollen met witloof, en voor Poppemieke met prei want die eet, net als ik vroeger, geen witloof.  De instructies voor het opwarmen daarbij schrijven spaart hen alweer wat frustratie, want ik antwoord niet op SMS-sen in de kliniek.  Niet omdat ik zo een asociaal mens ben, maar gewoon omdat daar geen GSM-bereik is in die wachtzalen.

Tot zover de non-verbale communicatie met de kroost, de verbale variant halen we vanavond wel in !

En waarom wou ik die kindjes gisteren achter het behang plakken ?

Hierom :

ettelijke kousen

ettelijke kousen

zelfs tot bij het hoofdkussen

zelfs tot bij het hoofdkussen

De nieuwe lattenbodem werd gisteren geleverd voor mijn Piepedolleke.  Daarom heb ik in alle vroegte samen met grote dochter het bed ontmanteld.  Bovenstaande foto’s tonen het zicht na het weghalen van het donsdekbed.  Samen met de ‘voorraad’ onder het bed heb ik maar liefst 21 kousen gevonden (altijd onpaar bij ons, ik kan nooit een was opplooien waarbij het kousenaantal even uitkomt)

Dat ik dat niet eerder heb opgemerkt komt doordat wij een vuile familie zijn ;-).  In de winter worden de lakens hier dus niet elke week ververst (we kruipen tenslotte proper ons nestje in)

Omdat Poppemieke haar kleine zusje niet alleen achter dat behang wou zien hangen, heeft ze naarstig meegeholpen aan dit :

twee paar schoenen, een paar laarzen en buiten beeld nog een paar sloefen

twee paar schoenen, een paar laarzen en buiten beeld nog een paar sloefen

En dan heb ik het nog niet gehad over al die vuile was die weer in de badkamer OP de vuillinnenbakken lag i.p.v. er IN, ik mag tenslotte niet alle vuile was van de kinderen buitenhangen grrrrr

Eén ding weet ik zeker : mochten die twee zich ooit voortplanten en ik moet op hun kinderen passen, dan leer ik die brave zoetjes dat ze alleen bij de oma moeten opruimen, thuis niet want hun mama vindt dat kinderen dat niet zelf moeten doen 🙂

Tussen de bankvijs

Terwijl Joke bang is voor de problemen van ouder worden, heb ik dat wel vaker met bang zijn om ziek te worden.

Het feit dat ik ganser dagen kankerpatienten naar diverse klinieken vervoer zal daar wellicht niet vreemd aan zijn.

Sedert de echtgenoot naar andere sferen trok ben ik wel veel bewuster beginnen omgaan met mijn eigen gezondheid.  Die lieve bloedjes van kindjes (ik heb ze vanmorgen net niet achter het behang geplakt, maar dat is een ander verhaal) zouden maar eens alleen komen te staan …

Dus wordt er hier om de 6 maanden (wegens al wat problemen gehad) ‘gegynaecoloogd’.  Zo ging ik ook maandag met veel jolijt op pad (not !).

Na de onderzoeken down under sprak ik de gyn toch ook maar eens aan over het feit dat ik toch zo een pijn heb in mijn linkerborst (ik moet zelfs niet proberen om op die kant te slapen)

Ik weet ook uit zelfonderzoek dat de beide borsten gelijk aanvoelen, dus objectief was er niets alarmerends aan de hand, en tot die slotsom kwam de arts ook.

Maar toch, voor de zekerheid wou hij me toch een mammografie en echo laten doen.  En daar ging ik gisterenavond met evenveel graagte (not ! not ! not !) naartoe.

Ik had het tweemaal eerder laten doen, ik wist dus wat me te wachten stond.  Voor de goede zaak mijn borsten laten pletten tussen dat machien (ik blijf me nog altijd afvragen hoe ze dat doen met vrouwen die twee ‘erreweten op een platte taljoor’ hebben)

Om maar een voorbeeld te geven van hoe nerveus ik was : toen de arts me vroeg om voor de echo op mijn rug te gaan liggen op de behandeltafel legde ik me bijna op mijn buik, wat me net niet de slappe lach opleverde …

Na nog wat ondergeblubberd te zijn met gel, kreeg ik het verlossende bericht dat buiten opgezette klieren en goedaardige cysten, er niets verkeerds aan de hand is.

En dat allemaal door die verdomde hormonen die mijn lijf zo durven regeren.  Foei !

OPLUCHTING ! is mijn deel.  Ik wil zooooooo graag gezond blijven !

Mits extra brains zou het toch beter moeten lukken …

om dit :

uitnodiging quiz

uitnodiging quiz

tot een goed einde te brengen.

Na ons débacle van vorig  jaar zouden we ons dan toch weer willen inschrijven.  Vermits slechter doen absoluut geen optie is zouden we graag ons team versterken.

Zoetekoekske trommelt alvast zijn slimste neef op, en misschien wil het zusje van dan ook wel meekomen, zo heeft de Piepedol ook nog wat compagnie (ze schelen maar 1 jaartje)

Verslag zal volgen – als ik niet te beschaamd zal zijn over het resultaat that is 😉