vanalles en nog wat

I did it my way (2)

The facts of 2012

  • Januari : We startten het jaar goed bij één van de zussen, al wordt het gezelschap met het jaar kleiner omdat de jeugd uitfladdert naar andere oorden.  Mijn Piepedolleke speelt eind die maand haar laatste vioolauditie, een tijd later hangt ze de viool aan de wilgen.  Elders in die maand werden we ook digitale TV-kijkers, dat doet me er aan denken dat het gratis gedeelte dat we een jaar kregen dus ook bijna is afgelopen (alsoftlevennognieduurgenoegis)
  • Februari : Was het toen niet berekoud ? Emotioneel draaide het toen alleszins niet helemaal, maar ja, ik ben nu eenmaal nog altijd een emotionele jojo, dat is dus niet representatief voor februari alleen.
  • Maart : De stormschade aan mijn serre van eerder op het jaar wordt hersteld, ik kon dus aan een nieuw groei&bloei-jaar beginnen, iets wat ik steeds liever doe.  De 17de van die maand is een zwarte dag, mijn mobiliteit wordt me plots afgenomen en die grote kost was zo nog niet direct verwacht.
  • April : Omdat ik toch kosten aan het maken ben besluit ik maar om ineens ook een nieuwe fiets te kopen, ondertussen staan daar al een pak kilometers op de teller (nog veel te weinig naar mijn goesting, we gaan dus voor beter in 2013)  Op 10 april komt ‘Oscar’ in mijn leven (het koosnaampje voor ‘onze (nieuwe) kar’, een charmante Fransman die ondertussen al zo een 19000 km (Nee echt ? Dat kan toch niet dat ik zoveel km op een jaar doe !) met mij op weg is gegaan) Door het wel-niet-wel-niet in mijn leven zijn van mijn zoetekoekske ben ik die periode zo eenzaam als de pest.  Dat hij eind die maand nog alleen naar Spanje trekt doet daar geen goed aan.
  • Mei : De grote familie wordt nog maar eens uitgebreid, grote zus wordt voor de 7de maal oma.  Ik doe mezelf een nieuwe keukentafel en stoelen cadeau, en schilder al een losstaande kast, meteen het begin van de totale keukenrenovatie.  En weeral een duur fitness-abonnement bespaard door wat zware tuinklussen.
  • Juni : De buitenthermostaat wordt op heet gezet, ik laat wat werk voor wat het is en geniet.  We verkopen nog wat echtgenotelijke spullen op de rommelmarkt vlak aan onze deur.  Ik ga ook voor het eerst naar Con Tempo (vereniging voor mensen die een partner verloren door overlijden)
  • Juli : Een volle maand, ongeveer alle weekends zijn bezet door blogmeeting, familiefeesten, voetbaltornooi, …  We (de meiden en ik) gaan ook voor ’t eerst van de grond (eerste vliegreis)
  • Augustus : Al begonnen in juli op de blogmeeting : tekenbeet en last van ander stekend wild, wat me twee maanden aan de antibiotica doet zitten. Het is nog eens een tijdje warm, we gaan een paar keer in openlucht zwemmen in ‘Olland’
  • September : Ik begin aan mijn derde jaar Spaanse les, de schoonouders vieren hun gouden bruiloft, en ik begin weer met klussen (kamer verven van De Piepedol, voor mezelf een nieuwe kamer verven/behangen).
  • Oktober : Veel vervoersopdrachten, jammer genoeg weer kankerpatiënten.  Gans de herfstvakantie gaat op aan het verven van mijn keuken (wat de kroost me niet in dank afneemt), de kasten worden extern gezandstraald.
  • November : Schoonbroer doet de final touch aan de keuken nl. het behangwerk.  Ik kan geen verf meer ruiken of zien, maar het resultaat van alle noeste arbeid mag gezien worden.
  • December : Nog altijd dagelijks op de baan met de zieken, we sleuren de kroost door de examentijd, koken voor kerst, en vandaag vier ik nieuwjaar op voorhand met kroost en DE man die me dit jaar steeds liever is geworden.  We gaan bowlen en daarna een lekker stukje eten.  Morgenavond vieren we alweer bij een andere zus.

Een jaar vliegt ! En volgend jaar ? Mijn zoetekoekske ziet het zo : ‘laten we van 2013 een nog betere versie van 2012 maken’

Ik kan het niet beter verwoorden !

vanalles en nog wat

Vergeetachtigheid is een vorm van vrijheid

… heb ik ooit ergens eens gelezen.

En ik ben dan diegene die me graag wat vrijheid toeëigend 🙂

Zo komt het dat ik gisteren bij het hoofdgerecht de rode wijn ben vergeten serveren.  Er zijn er dus drie geweest die het met het ene flesje wijn van het voorgerecht hebben moeten doen, incluis mijn schoonvader (die meestal zijn glas alweer volgiet als het nog maar half leeg is)

Ik was ook nog vergeten om hem nog een tweede portie op te scheppen, daarvoor kreeg ik onder tafel een stomp van mijn schoonmoeder.

Toen ik hem vroeg of hij nog wat bij wou weigerde hij eerst (al in zijn gat gebeten omdat ik eerst anderen had bediend), om dan alsnog zichzelf te bedienen.

Tja, ik weet het, ze hadden liever een schoondochter gehad met wat meer Hyacinth Boekeeeeee-manieren.  Ik had nochtans mijn beste china and crystal uitgehaald voor de gelegenheid.

Maar kom, buiten het ene mislukte aperitiefhapje (wel lekker van smaak, maar ’t zag er niet uit – ik heb het dan maar weggelaten) was mijn eten lekker.  Iedereen heeft serieus zijn/haar buik rondgegeten, en de ‘vergeten’ fles wijn is achteraf nog ontkurkt (en na de koffie ook nog een goeie trappist)

Ze moeten me de foutjes maar vergeven, het was tenslotte mijn eerste ‘komen eten’ die ik op een kerstdag organiseerde, de voorgaande 42 jaar ben ik altijd ergens de beentjes onder tafel gaan steken.  Ik denk trouwens met heel veel heimwee aan de kerstfeesten die bij mijn ouders werden georganiseerd (1000 keer meer sfeer en gezelligheid)

En vandaag … stink ik waarschijnlijk uit mijn mond.  Als look zo gezond is als men beweert, dan is heel mijn lijf goed gezuiverd, en de septische put goed ontsmet 🙂

 

Klusser de klus !

Bijna kerstfeestklaar

Een voorbereiding in stappen :

Stap 1: Van de gewone ovale livingtafel waaraan je echt niet meer dan 6 mensen kunt zetten en bijna geen schalen met eten op kwijt kunt, een volwassen exemplaar maken van 1.20m breed en 2.50m lang.  Al wat ik daarvoor nodig had was een extra meubelplaat van 0.60mx2.50m (ik had er al eentje liggen op twee smalle kastjes in mijn keukenberging)  

DSCI3316

 

Ja, ik ben niet blind, ik zie dat ook dat het geen twee dezelfde platen zijn, maar ik kon er toch niet aan doen dat de winkel niet meer dezelfde had.

Stap 2 : ook al te zien op bovenstaande foto : de platen met metalen plaatjes aan mekaar vastmaken.

Stap 3 : spijtig dat dit niet op film staat : heel dat gevaarte omkeren (we willen namelijk geen wiebelende borden/glazen/schalen op onze tafel.

Stap 4 : tafelkleedje erop, en geen kat ziet nog dat daar twee verschillende panelen onderzitten.  Er kan vlot 12 man aan die tafel en we zijn morgen maar met 9.

DSCI3317

 

Stap 5 : tafeltjedekje

DSCI3318

 

Stap 6 : beetje sfeerschepping, we steken onze haard aan.  Oeps nee, foutje, dat verdomde konijnenkorrelding (pelletkachel) doet het niet.  Dan maar deze oplossing :

DSCI3322

Stap 7 : we schrijven 25/12/2012, 12u : mijn eten voor 9 man is klaar (hapjes, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert – ik wil GEEN klachten horen !)

Stap elvendertig : iedereen naar huis, we weten weer wie er naast de pot pist op de parochie, waar de kankers hebben toegeslagen, de vaatwasser draait, we doen de omgekeerde beweging met de tafel, ik zet mij in de zetel met mijn lief (in my dreams) en ik bedenk me dat het eindelijk kerstdag is …

 

vanalles en nog wat

This is the end

… my only friend, the end.

Muziek die de echtgenoot hier vroeger wel eens door de boxen liet knallen, alsof hij iets vroegtijdigs te voorspellen had …

Voor het geval dat the end morgen toch komt heb ik mijn strijk alvast laten staan, ligt mijn huis niet netjes, …

Maar omdat vanavond de wereld nog bestaat heb ik wel nog mijn huiswerk voor Spaans gemaakt (plichtsbewust beestje als ik ben)

De meiden vinden boterhammen als laatste avondmaal ook niet kunnen, maar toch, ik heb nog een rapport af te halen vanavond en nog twee obligate oudercontacten, en nog Spaanse les (met kerst/nieuwjaarsdrink).

Oh please laat het niet the end zijn, ‘k ben nu net zo gelukkig !

 

Klusser de klus !

Kleine wasjes, GROTE wasjes

Met die laatste ga je naar een wassalon, wegens eigen machine te klein.  Waar heb ik het over : over (dons)dekens wassen.  Het is nog maar de tweede keer dat ik een wassalon aandoe, vroeger deed ik die grote wasjes in mijn badkuip met de hand.  Dat leverde meteen een volledige work-out op (al eens een kletsnat donsdeken uitgewrongen ?)

Vorig jaar had ik het licht gezien en reed ik dus met een dons naar het wassalon, maar dat was geen onverdeeld succes te noemen

Vandaag had ik twee gewone ouderwetse dekens te wassen (die gebruiken wij hier nog in de zomer – en ik had ze ook gebruikt ter bescherming van mijn gezandstraalde keukenpanelen een tijdje geleden)

Vermits het wassalon/annex schoonheidssalon gelegen is naast het consultatiebureau van K&G waar ik op woensdagvoormiddag aan het werk ben, kon ik dus de was doen tijdens het werk.  Maar ze zien me daar in dat wassalon precies niet graag komen.  Na het helemaal in de wasmachine stoppen van de dekens (driemaal gekeken of er niets tss de deur bleef zitten) weigerde de schuifdeur van de zaak dienst te doen.  Daar stond ik dan.  Gelukkig was er een noodknop waar ik gebruik van kon maken.

Toen ik na de wastijd mijn propere was weer wilde ophalen ging die deur natuurlijk niet open.  Maar geen nood ik herinnerde me plots dat er ook een achteringang is.  Ik het appartemenstblok rond, maar daar stond ik voor een gesloten deur (in de winter blijft die blijkbaar op slot)

Joehoe, ik wou wel mijn dekens nog terug hoor !  Een 1207-telefoontje verder kon ik de vrouw van het schoonheidssalon bereiken en mijn proper gewassen gerief meenemen.

Toen ik een uur of twee later naar huis reed geurde mijn wagen heel fris naar de wasverzachter.  Who needs een ‘arbre magiqueske’ eigenlijk, in ’t vervolg zetten we de wasmand een halve dag in de koffer 🙂

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Frietchinees

is het woord van het jaar

Onder het motto YOLO (woord van het jaar voor de jongeren – you only live once) gaat mijn Piepedolleke na examenvrij verklaard te zijn vanmiddag naar het woord van het jaar voor de volwassenen, bij ons in prehistorische tijden het frietkot genoemd.

Voor het eerst is ze meegevraagd, ik schreef er hier al eens over, voor het eerst hoort ze er een beetje bij in de klas.  Eindelijk !

't moet van mijn lever !

Je moet afzien verdomme !

Ik maak me niet snel kwaad, maar als het gebeurt kan je maar beter uit mijn buurt blijven !

Mijn schoonmoeder was er vanmorgen de dupe van.  Ze had gebeld met de vraag of ik een bureaustoel op wielen kon brengen, want ze kan niet meer op haar ene been staan.  Nu moet je weten dat ze al met erge pijn loopt van vorige week zondag, maar dat ze dus al een hele week weigert naar een dokter te gaan (dat kost geld en zo, en ze denkt dat ze er nog tekort heeft)

Ja kijk, dan ben ik niet diegene die elke dag mijn diensten aan gaat bieden om ze met alles uit de nood te helpen.  We wonen nu eenmaal in een geciviliseerd land met zeer goede specialisten, als je iets voorhebt, kan je (meestal) geholpen worden.

Ik kwam daar dus toe met de bureaustoel van de Piepedol (“niet zeggen tegen memé dat het de mijne is mama, anders gaat ze denken dat ik niet aan het studeren ben” kreeg ik nog als boodschap mee), en daar zat dan een hoopje ellende in de zetel.  Datzelfde hoopje was wel (zoals altijd) haar wederhelft aan het uitkafferen (“ge moet daar nekeer mee leven, zo een zaag, hij weet alles beter”- haar woorden)

Onder het motto ‘elk met de zijnen en ik met de mijnen’ bemoei ik me meestal niet in hun discussies, maar deze keer kon ik niet anders dan het wel doen.  Ik heb haar gezegd dat ze precies nog geen pijn genoeg had, dat ze maar moest afzien als ze toch zo koppig wou zijn.  Haar een beetje bang gemaakt ook, ze zit namelijk met een obstructie in haar knieholte, mocht dit bijvoorbeeld een verstopte ader zijn, kan dat mijns inziens toch wel erge gevolgen geven (en ze heeft al ooit een trombose gehad).

Enfin, ik kreeg ze toch zo ver om naar de spoed te rijden van het UZ in Gent (ze is daar al eerder behandeld).  Maar een tas klaarmaken met toiletgerief en een slaapkleed, dat was een brug te ver, want ze was niet van plan om daar te blijven.  Oke, geen probleem, maar dat ze dan tenminste iets anders aantrok, want ze liep er bij als een OCMW-client (straten oude broek, zelfgebreid truitje, tricot vest uit de jaren stillekes, en een paar sportkousen die zoals ze zelf zei nog van de echtgenoot waren uit zijn middelbare schooltijd, dus meer dan 30 jaar oud)Enkel de kousen heb ik mogen vervangen (door een paar die ik geen haar properder vond, maar dat terzijde) Dat is dan een mens die twee kleerkasten vol (dure) kleren heeft hangen.

Eens thuisgekomen heb ik toch maar mijn schoonzusje verwittigd, het is tenslotte haar moeder en niet de mijne.  Die zei nogal cru dat haar moeder naar mij tenminste luistert, en dat zij dan afgeschilderd wordt als de dochter die niets over heeft voor haar ouders.  Dat veel over hebben voor je ouders is practisch ook niet haalbaar als je meer dan 100km van elkaar af woont.

Dus die zorg zal dan wel op mijn schouders terechtkomen, joepiejajee !  Laat het duidelijk zijn ik ben niet vies van iemand uit de nood te helpen, maar ze moet me bijvoorbeeld niet vragen om haar huis te komen kuisen, dat ze dan maar iemand betalen om de, zonder overdrijven, meer dan 100 ‘postuurkes’ op de ontelbare kasten en boordjes af te stoffen.  De was doen, strijken, koken, dat wil ik gerust wel allemaal voor mijn rekening nemen.

Maar kom, we wachten af, hopelijk kan alle pijn en miserie verholpen worden !