Verantwoord of niet ?

Een tijdje geleden wilden ze ons (chauffeurs Minder Mobielen vervoer) nog eens wat slimmer maken.  Tweemaal per jaar bieden ze ons sterk overschatte, zelden interessante, de laatste keer zelfs beledigende vorming aan.  Deze keer over beroepsgeheim en ook over de deontologie die we verondersteld worden te hebben bij het uitvoeren van ons (vrijwilligers)werk.

Ik vervoer alle soorten mensen : mensen die 1 woord per rit genoeg vinden, mensen bij wie je een klever op de mond zou plakken (wegens totaal oninteressant, wegens stinkend uit de bek naar alcohol en/of sigaretten) schoon opgetoeterde oude madammekes, mannen in pak (met een snit van 40 jaar geleden) stinkend naar de motteballen, gezellige mensen, norse mensen, intelligente mensen, mensen die je best niet alleen laat omdat ze na 10 maal in dezelfde afdeling te zijn geweest nog steeds de weg niet terugvinden, …

Ik weet meestal vanaf kilometer 1 welk vlees ik in de kuip heb, en heb me daarin nog zelden vergist.  Met de ene mens heb je dus een beter contact dan met de andere.  Maar ik moet zeggen, ik word graag gezien als chauffeur (stoef, stoef), tegenwoordig vragen ze bij aanvraag van het vervoer al aan de dispatch of ze mij willen sturen.

Dat graag gezien worden uit zich soms ook in extra’s die me te beurt vallen, al dan niet deontologisch verantwoord.  Tijdens de vorming werd er ons nog op gewezen dat we in principe geen geschenken mogen aanvaarden.  Maar dat ‘geen’ was wel een rekbaar begrip.  Een fooi van 1 tot 5€, geen probleem maar 20€ was dan weer van het goede teveel.  Een doos pralines mochten we wel met de glimlach aanvaarden.  Toen ik onze schooljuffrouw van dienst er fijntjes op wees dat een doos goeie pralines al niet meer te koop is voor 20€, stond ze daar mooi met haar mond vol tanden…

Zal ik eens in de biechtstoel gaan zitten ?  Wat heb ik de laatste twee jaar zo allemaal gekregen (laat het duidelijk zijn, de mens die niets geeft krijgt van mij dezelfde service als alle andere)

  • Een vaste 5€ van een bejaarde vrouw die ik zelfs gratis zou vervoeren, zo een crème van een mens !
  • 1 of 2€ van een vrouw die ik regelmatig naar de kliniek breng, niet omdat ze zelf kwalen heeft, maar omdat haar hoogbejaarde moeder daar ligt en ze er anders niet geraakt.  Haar man is zowat mijn vaste klant, geeft nooit een fooi, maar vervoer ik veel liever (zij kan zagen jong, je wilt het niet weten !)
  • Een liter karnemelk en een halve liter yoghurt, vers van de boer (nadat ik een gesprek had gehad met mijn passagiers over het bezoek met de Piepedol haar klas aan een boerderij/kaas-zuivelmakerij)
  • Twee ‘wijvetongen’ , Sanseveria’s dus, zelf gekweekt door de man die ik vaak naar bestralingen heb gebracht.  Die mens wou mij zijn tuin tonen, en ik kon het niet over mijn hart krijgen om te weigeren.  Hij moest dagelijks zoveel pijn doorstaan en de pijnmedicatie hielp bijna niet, dus wou ik het hem gunnen om eens niet aan zijn miserie te denken.  Ik ben er nog altijd niet uit of ik ze nu mooi moet vinden – er zijn er die zeggen dat ze weer hip zijn – maar ik heb er toch twee mooie potten voor gekocht en ze staan in mijn vernieuwde keuken.
  • Van dezelfde man van hierboven : droge bonen, waarvan ik de zaden volgende lente in mijn serre ga planten (die mens heeft me immens veel geleerd over tuinieren)
  • Een middagmaal in de nieuwe dorpsfrituur nadat ik een vrouw van mijn leeftijd 6 weken lang elke dag had vervoerd (het was de bedoeling dat ik haar eten zou betalen, maar zij dacht er anders over)
  • 15€ – fuck de deontologie – van een man die ’s morgens vroeg naar een kliniek 60 km hiervandaan moest gebracht worden.  Diegene waar je een plakker op de mond zou kleven besefte halverwege de rit dat hij zijn papieren die de chirurg moest krijgen was vergeten.  Karretje dus gekeerd, de file aan de oprit van de autoweg omzeild door ergens een boerenstraatje te nemen dat ik toevallig kende doordat daar een vriendin van de kroost woont, tweede file vermeden bij de tweede start door van dorp naar dorp te rijden vooraleer weer op de goeie weg te zijn richting kliniek.  Ondertussen de zoveelste versie van het levensverhaal van mijn passagier aanhorend (‘k vermoed dat hij zijn eigen leugens stilaan geloofd) En dat hij daar dan voor de elvendertigste keer ook bij verteld dat hij alleenstaand is (en hij weet – in dit dorp weet iedereen alles – dat ik weduwe ben en daardoor dacht hij waarschijnlijk dat ik beschikbaar was) was me er echt teveel aan.  Van om het even wie anders zou ik dat nooit aanvaarden, maar dit was smartegeld 😉

Wat die van achter hun bureautje niet snappen, dat is dat de mensen die ons met een groot hart iets geven (ze hebben verdorie anders niemand die hun naar de kliniek kan brengen) beledigd zouden zijn mochten we weigeren.

Wel, ik ben er uit : ik zie mijn Sanseveria’s graag !

Advertenties

4 gedachtes over “Verantwoord of niet ?

  1. In mijn ogen doe je niets verkeerd ! Als die mensen iets willen geven, waarom niet ? Het is niet dat je erom vraagt of het als voorwaarde stelt, hé.
    Wij mogen ook niets aanvaarden. Alles moet via de directeur gaan als er al eens iets (af)gegeven wordt. Pralines moeten voor heel de dienst zijn en een bloem(pot) mag nooit mee naar huis ! Pff !

  2. Eilish, ik heb er bijzonder veel respect voor dat je bij je vrijwilligerswerk geen onderscheid maakt tussen je klanten, dat je niet alleen rijdt voor aangename personen, maar dat je ook vervelende of onhygiënische mensen verder wilt helpen. Ik geloof je ook als je schrijft dat je geen onderscheid maakt in je service naargelang je al dan niet een fooi/geschenkje gekregen hebt van de persoon in kwestie (al denk ik dat het menselijk is dat dit onbewust wel een invloed kan hebben).
    Toch ben ik het helemaal eens met de regel dat het verboden is om geld aan te nemen, tenzij het een kleine fooi betreft. Ik begrijp je reactie wel als je stelt dat een doos kwaliteitspralines meer kost dan een fooi van €20,00. Maar het verschil zit erin dat geld figuurlijk stinkt! Geld is een betaalmiddel en het aanvaarden hiervan wordt gemakkelijker gelinkt met omkoperij. Ik zou er heel erg mee opletten om zulke bedragen aan te nemen. Jij beschouwt het als smartegeld, maar de gever zal het niet als dusdanig ervaren. Je weet ook niet hoe hij met je acceptatie omgaat. Misschien vertelt hij rond dat hij ervan overtuigd is dat jij wel altijd voor hem klaar zal staan (als chauffeur welteverstaan) omdat hij royale fooien geeft en jij deze gretig aanneemt. Op dat vlak vind ik het aanvaarden van €15,00 veel delicater dan het aanvaarden van een doosje pralines, al heeft dit mogelijks een tweevoud gekost. In deze kwestie vind ik je niet erg solidair met de chauffeurs die zich wel aan de regels houden. Als iedereen gaat afwijken, bestaat het gevaar dat sommige chauffeurs enkel nog ritten gaan aanvaarden ifv de te verwachten fooien.
    Hoe dan ook, het blijft een moeilijk deontologisch vraagstuk en daarom is het goed dat er richtlijnen zijn. Het feit dat er een zekere soepelheid toegestaan wordt, vind ik een teken dat men toch wel rekening houdt met het feit dat het voor een klant prettig is om zijn dankbaarheid extra te uiten.

    • Ik kan me vinden in gans je uitleg beste Joke, alleen in fooien ‘gretig’ aannemen, dat vind ik pertinent niet kloppen. Ik voel me daar altijd ongemakkelijk bij als mensen iets extra geven, ik krijg tenslotte een km-vergoeding voor mijn diensten.
      Ik heb trouwens die persoon ondertussen al een aantal keren moeten vervoeren (vanmorgen nog om 5u45 opgestaan voor hem), zonder nog ooit een fooi te krijgen. Die ene keer was gewoon omdat de mens zo ambetant was dat ik naar huis had moeten terugkeren omdat hij zijn papieren was vergeten. ‘k Ben trouwens benieuwd hoe het met de deontologie in het ziekenhuis zit waar hij naartoe moest want hij had een meer dan grote doos pralines mee voor wat hij noemde ‘zijn verpleegsters’, volgens mij zal hij deze bij de terugrit niet meer meehebben !

      • Oei, ik heb me blijkbaar ongelukkig uitgedrukt. Ik zeg echter niet dat jij de fooien gretig aanneemt, maar ik zeg wel dat mensen dit ervan kunnen maken. ’t Is niet omdat jouw geweten goed ontwikkeld is dat andere mensen dit van jou weten.
        Ik heb er geen problemen mee dat de verpleegsters de pralines aannemen. Zoals je stelt zijn mensen beledigd als men dit weigert. Maar baar geld en geschenken zijn gewoon van een totaal andere orde. Als hij je geen €15,00 had gegeven maar een doosje pralines van €20,00 was hij inderdaad meer geld kwijt (en jij meer calorieën rijk), maar toch ligt dit anders en dat heb ik proberen duidelijk te maken.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s