De reünie

In een opflakkering van heimwee naar het verleden had ik me ingeschreven voor de schoolreünie.  Om nog eens naar de oude vertrouwde school te gaan, nog eens in de thuisgemeente te zijn en mijn eigen plat dialect te kunnen ‘klappen’ en uiteraard om een aantal mensen terug te zien.

De realiteit was zo :

  • Er waren 120 mensen uitgenodigd en daarvan zijn er maar 32 gekomen, en de mensen waar ik echt naar uitkeek waren daar niet bij 😦
  • Ik werd een aantal keren enthousiast aangesproken door mensen waar ik helaas zelf geen naam meer op kon plakken, maar na een kleine opfrissing van mijn Alzheimergeheugen geraakten we weer vlot aan de babbel.
  • Mijn lievelingsleerkracht Engels was aanwezig, ik moet blijkbaar goed in haar geheugen blijven hangen zijn (ja ik was koppig, ik leerde enkel hetgene wat me interesseerde, maar ze had me toch zo graag) Ik kreeg ooit het compliment van haar dat ik ‘a living dictionary’ was.  Toen ik haar vertelde dat mijn hogeschoolcarrière nogal kort was geweest kreeg ik prompt een standje, omdat ze wist dat ik méér in mijn mars had.
  • De vrouwen waren bijna allemaal fysiek goed bewaard, bij de mannen daarentegen waren er meer die graag een six-pack dronken dan er één hadden.
  • De grootste chi-chi-madam van mijn klas was nog altijd even chi-chi.  Als ik pakweg 2000€ op haar outfit en juwelen plak (het leek wel een versierde kerstboom), dan weet ik niet of dat wel voldoende was.  En nee, ze zou niet over zaken praten aan tafel , maar tussen de regels door hebben we heel het reilen en zeilen van de zaak en haar leven gehoord (bouwfirma, 33 man in dienst, de villa, de tuinman, de etentjes, reizen,…)  Gelukkig ben ik niet iemand die zich daardoor te min gaat voelen, ik heb tenslotte ook niets te kort, en haar prioriteiten zijn duidelijk de mijne niet.
  • Ik was niet de enige weduwe in het gezelschap, er waren er nog twee, en alledrie onze mannen zijn verongelukt met de wagen.  Ik vond dat verdorie confronterend !
  • De feestzaal van de avond was de tot polyvalente ruimte omgebouwde kapel van de school, die hebben ze ondanks het feit dat het een ‘nonnekesschool’ was niet meer nodig om misvieringen  in te doen.
  • De rondleiding in de school die we kregen deed me besluiten dat er nog veel geld nodig is voor gebouwen in het onderwijs.  De nieuwbouw van 25 jaar geleden noemen ze nog altijd de nieuwbouw, er staan containerklassen wegens plaatsgebrek, en de oude gebouwen zijn meer dan versleten te noemen.
  • Blijkbaar is leerkracht zijn een beroep dat gemakkelijk van vader/moeder op zoon/dochter over gaat, want vele leerkrachten nu zijn kinderen van vroegere lesgevers.

Wat moet ik nu besluiten over zo een avond ? Dat het uiteraard eens fijn was om bepaalde mensen terug te zien. Maar aan de andere kant, mochten ze zoiets elke maand organiseren, ik zou passen denk ik want zo speciaal was het nu toch ook allemaal niet.

Laat het (school)verleden maar rusten, ik leef liever in het nu !

 

Advertenties

13 jaar geleden

… werd het 13° kleinkind van mijn ouders geboren, mijn Piepedolleke.  We maken dit jaar van die 13 een geluksgetal !

Ik die als kind nooit graag moederke speelde met de poppen (‘k zat liever met mijn neus in een boek) werd op vier jaar tijd met veel medisch gepampel aan mijn lijf twee keer mama.  En ondanks het feit dat moeder en vader tegelijk zijn niet evident is, vind ik het nog altijd het mooiste wat me overkomen is (mocht ik al ooit twijfelen over een doel in mijn leven, dit is er eentje met een gouden rand rond !)

Wat mag ik je wensen dochter voor je verjaardag ?

  • Veel geluk natuurlijk, dat hebben we nu eenmaal allemaal nodig in ’t leven.
  • Dat het, sedert dit schooljaar graag naar school gaan, mag blijven duren.
  • Dat je blijft je best doen op school ? Ja natuurlijk, maar dat is een boodschap die je naar jaarlijkse gewoonte wel op de verjaardagskaart van memé zult terugvinden.
  • 13 uur per dag TV kijken ? In your dreams !
  • De bedtijd een beetje opschuiven ? Daar hebben we het al genoeg over gehad zeker ?
  • Iets minder ochtendhumeur en pubergedrag, vermits je puberteit al begon met 10 jaar mag het al wat beginnen minderen 🙂
  • Een puistje minder op je mooie snoet (nee schattebol, je bent ECHT niet lelijk, en ik zeg dat niet omdat ik je mama ben !)
  • Een extra dikke knuffel (je bent toch zo een knuffelmadam)
  • Nog meer zelfzekerheid : hoe je er ook aan twijfelt, je mag er echt zijn hoor, blijf jij dus maar gewoon jezelf (wat anderen ook mogen denken)

‘k ben zo fier jouw mama te mogen zijn !

Dikke proficiat meid, geniet met volle teugen van jouw dag !!

‘k Ging zo graag nog een keertje terug naar de klas …

Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik heus zo oud als jij ? – ‘k vrees van wel als ik de lijntjes in mijn gezicht tel.

Is het waar ben ik 43, is mijn tienertijd voorbij ? – gelukkig ! Zo fijn is tiener zijn nu ook weer niet, zoveel niet weten, zoveel onzekerheid, …

‘k Ben wel jong – durf eens te zeggen dat ik dat niet meer ben – maar ik ben toch niet zo jong meer als ik was.

‘k Ging zo graag nog een keertje terug naar de klas – vanavond dus reunie 25 jaar afgestudeerd.

Spiegelbeeld ik kan je haten want je geeft geen dag terug – hoewel ik over sommige dagen zo blij ben dat ze gepasseerd zijn !

Waarom gaan toch die jaren als je jong bent zo vlug – gaan die nu trager dan ?

‘k Ben wel jong maar er is toch al zoveel herinnering. – gelukkig ben ik nog  jong genoeg om me de goeie te herinneren.

Spiegelbeeld, uit al die jaren vergeet ik geen ding – kwestie van de verkeerde dingen niet opnieuw te doen natuurlijk !

Spiegelbeeld, mijn eerste vriendje, ’t was een joch zo oud als ik – op 25 dagen na.

‘k Kreeg van hem mijn eerste zoentje, ’t was een heerlijk ogenblik – hoewel, op een schoolfuif, tss veel jassen aan veel kapstokken, met onze leraar wiskunde (buitensmijter op de fuif) die het waarschijnlijk allemaal zag gebeuren.

‘k Ben wel jong maar dat zou ik toch zo graag eens overdoen – grove leugen, mijn lief is een veeeeeeeel  betere kusser !

Quick, quick slow, de eerste dansles, wat was ik nog groen – en of ! Veel te lang donkergroen geweest *bloos*

‘k Heb alleen nog wat foto’s en die zeggen het me weer, – ja dochters, hééééél foute mode toen 🙂

’t Is voorbij, mijn eerste baljurk, die draag ik niet meer – ik kom niet uit een tijd van baljurken, en mocht dat al zo zijn, dan zou ik er nog inpassen, want ik weeg nog altijd even zwaar – YES !

En nu de echte : 

Statistieken

Ik nieuwsgierig ? Nee, absoluut niet.

Hoewel, die 2 Amerikaanse lezers die maar blijven in mijn statistieken voorkomen, wie zijn dat toch ?  En waardoor komen al die andere nationaliteiten juist bij mij lezen ?

Gisteren heb ik mijn blog eens in het Engels gelezen.  Och gottekes toch, wat een vertaling (daar zullen woorden als och gottekes toch wel iets mee te maken hebben).  Ik vraag me af of het lezen van zoiets wel duidelijk is.

Enfin, bij deze zwaai ik eens naar de andere kant van de wereld, blijf gerust komen, I

Hij houdt van mij, hij houdt niet van mij, hij houdt van mij, …

Ik hou van hem, ik hou niet van hem, ik hou van hem PUNT UITROEPTEKEN.

Ik heb eigenlijk lang niet goed geweten wat het ECHT was, dat houden van …

En dan vandaag 2 jaar geleden was er een kus.  Op een moment dat de rugzak verleden voor mij nog tonnenzwaar was en dat het graag bij hem zijn me (nog) geen vlinders in de buik gaf.

Maar wat een rust gaf hij me, ik mocht er me invlijen, kreeg alle tijd, voelde me nergens toe verplicht.  Een tijdje is het aantrekken en afstoten geweest, van beide kanten willen en niet willen gebonden zijn, hij zijn vrijheid niet willen opgeven, ik niet durven.  En toch in de periodes van afstoten warme maatjes blijven, zonder verwijten, zonder druk.

En die druk leggen we mekaar nog altijd niet op, we leven ons leven nog altijd grotendeels los van mekaar.  De meiden weten wat hij voor mij betekent en kregen ook alle tijd om aan hem te wennen, het mams en B. is nu een heel normale zaak voor hen geworden (zo normaal dat Poppemieke nu al zegt dat hij mee moet komen naar de proclamatie op het einde van haar middelbaar, en als memé en pepé daar niet tegenkunnen dat die dan maar thuis moeten blijven)

Hoe onze toekomst eruit ziet ? Ik weet het niet, zijn levensmotto is een beetje het mijne geworden : dag na dag …

Ik moet trouwens nog altijd deeltjes van mijn rugzak uitpakken en ik prijs me gelukkig dat hij het na al die tijd nog niet beu is om me daarmee wat te helpen !

Verantwoord of niet ?

Een tijdje geleden wilden ze ons (chauffeurs Minder Mobielen vervoer) nog eens wat slimmer maken.  Tweemaal per jaar bieden ze ons sterk overschatte, zelden interessante, de laatste keer zelfs beledigende vorming aan.  Deze keer over beroepsgeheim en ook over de deontologie die we verondersteld worden te hebben bij het uitvoeren van ons (vrijwilligers)werk.

Ik vervoer alle soorten mensen : mensen die 1 woord per rit genoeg vinden, mensen bij wie je een klever op de mond zou plakken (wegens totaal oninteressant, wegens stinkend uit de bek naar alcohol en/of sigaretten) schoon opgetoeterde oude madammekes, mannen in pak (met een snit van 40 jaar geleden) stinkend naar de motteballen, gezellige mensen, norse mensen, intelligente mensen, mensen die je best niet alleen laat omdat ze na 10 maal in dezelfde afdeling te zijn geweest nog steeds de weg niet terugvinden, …

Ik weet meestal vanaf kilometer 1 welk vlees ik in de kuip heb, en heb me daarin nog zelden vergist.  Met de ene mens heb je dus een beter contact dan met de andere.  Maar ik moet zeggen, ik word graag gezien als chauffeur (stoef, stoef), tegenwoordig vragen ze bij aanvraag van het vervoer al aan de dispatch of ze mij willen sturen.

Dat graag gezien worden uit zich soms ook in extra’s die me te beurt vallen, al dan niet deontologisch verantwoord.  Tijdens de vorming werd er ons nog op gewezen dat we in principe geen geschenken mogen aanvaarden.  Maar dat ‘geen’ was wel een rekbaar begrip.  Een fooi van 1 tot 5€, geen probleem maar 20€ was dan weer van het goede teveel.  Een doos pralines mochten we wel met de glimlach aanvaarden.  Toen ik onze schooljuffrouw van dienst er fijntjes op wees dat een doos goeie pralines al niet meer te koop is voor 20€, stond ze daar mooi met haar mond vol tanden…

Zal ik eens in de biechtstoel gaan zitten ?  Wat heb ik de laatste twee jaar zo allemaal gekregen (laat het duidelijk zijn, de mens die niets geeft krijgt van mij dezelfde service als alle andere)

  • Een vaste 5€ van een bejaarde vrouw die ik zelfs gratis zou vervoeren, zo een crème van een mens !
  • 1 of 2€ van een vrouw die ik regelmatig naar de kliniek breng, niet omdat ze zelf kwalen heeft, maar omdat haar hoogbejaarde moeder daar ligt en ze er anders niet geraakt.  Haar man is zowat mijn vaste klant, geeft nooit een fooi, maar vervoer ik veel liever (zij kan zagen jong, je wilt het niet weten !)
  • Een liter karnemelk en een halve liter yoghurt, vers van de boer (nadat ik een gesprek had gehad met mijn passagiers over het bezoek met de Piepedol haar klas aan een boerderij/kaas-zuivelmakerij)
  • Twee ‘wijvetongen’ , Sanseveria’s dus, zelf gekweekt door de man die ik vaak naar bestralingen heb gebracht.  Die mens wou mij zijn tuin tonen, en ik kon het niet over mijn hart krijgen om te weigeren.  Hij moest dagelijks zoveel pijn doorstaan en de pijnmedicatie hielp bijna niet, dus wou ik het hem gunnen om eens niet aan zijn miserie te denken.  Ik ben er nog altijd niet uit of ik ze nu mooi moet vinden – er zijn er die zeggen dat ze weer hip zijn – maar ik heb er toch twee mooie potten voor gekocht en ze staan in mijn vernieuwde keuken.
  • Van dezelfde man van hierboven : droge bonen, waarvan ik de zaden volgende lente in mijn serre ga planten (die mens heeft me immens veel geleerd over tuinieren)
  • Een middagmaal in de nieuwe dorpsfrituur nadat ik een vrouw van mijn leeftijd 6 weken lang elke dag had vervoerd (het was de bedoeling dat ik haar eten zou betalen, maar zij dacht er anders over)
  • 15€ – fuck de deontologie – van een man die ’s morgens vroeg naar een kliniek 60 km hiervandaan moest gebracht worden.  Diegene waar je een plakker op de mond zou kleven besefte halverwege de rit dat hij zijn papieren die de chirurg moest krijgen was vergeten.  Karretje dus gekeerd, de file aan de oprit van de autoweg omzeild door ergens een boerenstraatje te nemen dat ik toevallig kende doordat daar een vriendin van de kroost woont, tweede file vermeden bij de tweede start door van dorp naar dorp te rijden vooraleer weer op de goeie weg te zijn richting kliniek.  Ondertussen de zoveelste versie van het levensverhaal van mijn passagier aanhorend (‘k vermoed dat hij zijn eigen leugens stilaan geloofd) En dat hij daar dan voor de elvendertigste keer ook bij verteld dat hij alleenstaand is (en hij weet – in dit dorp weet iedereen alles – dat ik weduwe ben en daardoor dacht hij waarschijnlijk dat ik beschikbaar was) was me er echt teveel aan.  Van om het even wie anders zou ik dat nooit aanvaarden, maar dit was smartegeld 😉

Wat die van achter hun bureautje niet snappen, dat is dat de mensen die ons met een groot hart iets geven (ze hebben verdorie anders niemand die hun naar de kliniek kan brengen) beledigd zouden zijn mochten we weigeren.

Wel, ik ben er uit : ik zie mijn Sanseveria’s graag !