Second part … is jarig !

Hiep hiep for me !!

 

 

Advertenties

Ze heeft de oorlog nog meegemaakt

Zouden we het eens over zuinigheid kunnen hebben.

Een staartje aan het diepvriezer-in-panne-verhaal van de schoonouders.

Toen ik zo haastig de inhoud van de diepvriesschuiven in grote zakken deed was het me opgevallen dat daar nogal wat waterijsjes inzaten, waarvan sommige verpakkingen er niet bepaald (hoewel diepgevroren) fris uitzagen.  Ik had dat langs mijn neus eens gezegd tegen mijn schoonmoeder.

Wat ik al vermoedde, namelijk dat het nog ijsjes waren die dateerden uit de tijd dat ze nog een zelfbedieningszaak hadden, werd vandaag bevestigd.  Het weer overbrengen van hun materiaal naar hun nieuwe vriezer liet me toe om deze doos van wat dichterbij te bekijken.

Olalala !

Die doos is dus maar 11 jaar en bijna 5 maanden over datum, mijn Piepedolleke was ocharme nog geen twee jaar oud toen.

Ik kan me inbeelden dat mensen die de oorlog meegemaakt hebben weten wat sparen is, maar wat ik aan geen kanten snap is dat mijn oudste in die tijd naschools bij hen werd opgevangen en dat ze haar nooit een ijsje gaven, op die manier waren die dan toch niet over datum gegaan (niet dat ik dat nu zo spijtig vind, want ik vind die kleurstofwatersuikerbommen nu niet bepaald het meest geschikte snoepje voor een kind)

Begrijpe wie het begrijpen kan !

 

 

 

De pech van de laatste dagen

  • De wagen/diepvriezer van de schoonouders die het laten afweten tijdens hun afwezigheid.  De eerste is hersteld, de tweede is perte-totale (omgekeerd had een duurder kostenplaatje betekend)
  • De gezondheid van de schoonpa die al een tijdje niet fameus is (hij moet altijd maar bloed bijkrijgen want maakt geen bloedcellen meer aan, ondertussen gaan ze daar ook al EPO bijdoen, de Lance zal jaloers zijn)
  • Een platte band ’s morgens om 07u10 in de gietende regen, en laat ik daarin nog altijd even hulpeloos zijn als de vorige keer (maar laat ik vooral ook eens mogen lachen met de ter hulp geschoten garagist die moeite had met het ingenieus systeem waarmee mijn reservewiel onderaan de wagen bevestigd is-die mens had dat nog nooit gezien in zijn leven en in een straat die bovendien zonder electriciteit zat is het nogal knoeien met een zaklamp)
  • Domweg een rit vergeten, en op het moment dat ik daarover telefoon krijg op de autoweg naar de andere kant van land zitten. Eentje die ik niet in mijn agenda geschreven had. Waarom belt dat mens van de dispatch nu ook altijd wanneer ik onderweg ben voor een andere rit, ze weet dat toch wanneer ik op de baan ben !?  Ik had die dag bovendien vreselijke migraine, en dan werken mijn grey cells dus amper.
  • Ik die uit mijn sloffen schiet omdat de Piepedol na meermaals vragen de rolluiken dicht doet, en er een rolluik naar beneden stort.  Ze kon er ocharme niet aan doen, het lint bleek afgeschoten.  Het is niet de eerste keer dat ik dit voorheb, in het verleden heb ik dat altijd perfect kunnen herstellen, en nu blijk ik dat plots niet meer te kunnen (wie zet er eens een filmke op you tube (mijn beste klusadviseur) om mij te helpen.  Ik ben nog in de achterkamers van mijn memorie aan het graven om weer te weten hoe het moet.
  • Willen betalen na een pizzahut-etentje, een rekening krijgen van 59€ en maar 55€ op zak te hebben, wel nog een bankkaart maar ook weten dat ik mijn rekening ben vergeten spijzen na er een klein bedragje (grrrrrrr) van 700€ te hebben afgehaald voor de orthodontist en de gewone tandarts en een voorschot te hebben betaald voor mijn keukenrenovatie.  Merci aan mijne maat om de rest dus bij te leggen en ons achteraf nog een drankje te gunnen iets verder in ’t stadje waar we waren.

Volgende week gaan we voor beter !

Ik krijg weer last van het weer !

Elk jaar hetzelfde probleem, die dagen waar amper wat zonlicht te zien is, natte buiten (ik wou nu net eens paraderen met mijn nieuwe suede plateauzolen) ik word er depri van …

Ik heb ook niet veel verricht de voorbije week, ook al had ik al ijverig aan het schilderen moeten zijn in mijn keuken.  Ik ben zodanig bang dat het resultaat niet goed gaat zijn dat ik bijna niet durf (fineer zijwanden afschuren is delicaat en ik weet nog niet of het zonder schuren met enkel een kleurafbijtmiddel zal lukken)  Maar kom de eerste stappen heb ik gisteren toch gezet, namelijk een bezoekje aan de gespecialiseerde verfwinkel waar ze mij een houtbeits in ‘feather grey’ konden maken, het kleur waar de keukenkasten in afgewerkt worden.

Dit is dus een luie week geweest, maar wel eentje met veel over en weer rijden waar natuurlijk ook wel wat tijd in kruipt.  Tussendoor mijn bovenverdiep nog wat op orde gebracht (alleen van de logeerkamer blijft de deur beter nog wat gesloten, want daar is het nog chaos)

En sedert vanmorgen heb ik beugelbekkie nummer twee in huis.  Kleine dochter op weg naar een tandpastasmile …

Van tandpasta gesproken : ze heeft nog maar eens op haar donder gekregen van de orthodontist (ontstoken tandvlees door niet goed te poetsen), we hebben er al veel woorden moeten aan vuil maken. Ik weet dat een gebit waar tanden schuin en voor/achter mekaar staan niet gemakkelijk poetst, maar toch zal ze beterschap moeten tonen want de tandendokter lacht niet met vuile tanden !

Naar deze opendeur hoeft geen mens te komen

Als je al dacht dat met het afwerken van de slaapkamer mijn decoratiekunsten achter de rug waren, dan klopt dat toch niet helemaal.  Juist geteld 128 schroeven verder ziet mijn keuken er zo uit :

Opendeur in de keuken

De schande van mijn niet netjes georganiseerde kasten, open en bloot.  Ik heb dus vanmiddag alles wat losmaakbaar was ook losgekregen, en morgen worden alle panelen naar de zandstraler/nieuwe kleur- en vernisaanbrenger gebracht.  Dat zou moeten resulteren in een volledig anders uitziende keuken binnen de 14 dagen.

In die tijd heb ik dus tijd om mijn kasten allemaal eens uit te mesten en beter te organiseren, moet ik het kader van de keuken een ander kleurtje geven, en heb ik nog een planchettekesplafond te schilderen, voorbeeldje van de rotklus boven :

I hate bruine planchettekes !

Vermits mijn werkdagen toch al een tijdje om 7u10 beginnen (bejaarde man naar bestralingen brengen) zijn mijn dagen lang, en kan ik ze beter nuttig invullen.  Ik ben er zeker van, ik zal me niet vervelen !

Nie alle venten zijn gelijk de paps é

… dat kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd deze week.

En waarom, tja grote dochter was het niet eens met haar moeder omdat ik me niet liet helpen door die lieverd die me aanbood om te komen behangen op mijn nieuwbakken slaapkamer.  Méér dan een week heb ik aan die kamer gewerkt.  Planchettekes verven (grondverf, definitieve laag, en telkens alle groefjes met een penseel – daar wordt een mens echt niet blij van), en dan nog behangen.

Hoe moeilijk kon dat zijn eigenlijk.  Ik heb bij Zr Marie-Thérèse in de tweede kleuterklas waarschijnlijk leren knippen (hoewel ik me van dat schooljaar alleen maar herinner dat ik mijn armen op mijn bank legde en daarop mijn hoofd om nog wat te slapen – en dat mocht dan nog blijkbaar), in de derde kleuterklas kleefden we al onze knutselwerkjes met kleefstof die de juf maakte met een geel (perfax)pakje – behangselpap dus.

Ik had alle materiaal in huis om dat tot een goed einde te brengen : een ladder, metalen lat, driehoek om een beetje recht af te snijden, een goed potlood, dito schaar/stanleymes, een geïnproviseerde behangtafel (mijn bureaublad 1.00m x 1.80m op een plooitafel), een geel pakje, een papemmer en -borstel, propere vodden, een zelfgemaakt schietlood en behangpapier of course.

Dat papier was al het begin van alle ellende.  Niet dat er een probleem was met een patroon dat moest passen, maar ik was zo slim geweest om rollen te kopen van 1.06m breed (zodat het een beetje zou opschieten)  Je moet daar eens als nooit groot geworden vrouwke mee handelen …

De eerste muur die ik wou aanpakken (bij wijze van test) was de simpelste van de kamer, dwz rechte muur, geen stopcontacten, lichtschakelaars uit te snijden, en kwam bovendien toch voor driekwart achter de kleerkast te staan.  Er mocht dus al letterlijk en figuurlijk iets scheef gaan/hangen.

Bij het eerste stuk dat ik wou ophangen (met assistentie van Poppemieke) werd ik al van mijn ladder geroepen door de Piepedol, want de schoonma aan de telefoon, dat ze aangekomen was in Tenerife, schoon hotel had, blablabla.  Ik heb haar letterlijk gezegd dat ze op geen slechter moment kon bellen !

Toen ik bijna aan het einde van de muur zat (het volgende stuk zou in de hoek te behangen zijn) heb ik het opgegeven.  Behangen, nee dat was niets voor mij.

Ondertussen was ik wel nog niet klaar met het verven van het plafond, dus heb ik dat dan maar eerst afgewerkt.  Dat was allemaal vorige week zaterdag.  Ondertussen had ik al het aanbod om woensdagavond te komen behangen op zak (mijn sms-berichten zullen waarschijnlijk zeer zielig overgekomen zijn)

Maar deze ongeduldige trien kon weer niet wachten … Dus heb ik toch maar verder gedaan.  Het papier heb ik doormidden gesneden (ik had toch voor iets leren knippen in de kleuterklas), en deze meer handelbare breedte heeft geholpen om dit tot een (vrij amateuristisch) einde te brengen (lees : er zijn kaders, paravans, gordijnen nodig om één en ander te verdoezelen)

En waarom dan de titel van dit stuk : tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat het feit dat die lieve man wou komen behangen, mij plots een heel benauwd gevoel gaf, alsof hij dan meteen ook maar bij me zou intrekken (wat natuurlijk aan geen kanten het geval was)

Om het goed te maken hangt het schilderij met klaprozen dat in mijn vorige kamer boven mijn bed hing terug op zijn vertrouwde plaats.  Omdat die van Flanders fields nu eenmaal van poppies houden …

Ik zou er bijna een lullige schoonmoedergrap bij verzinnen

Mijn schoonouders, we zijn het niet altijd eens maar het zijn brave mensen ik heb niet te klagen …

Het is een kleine moeite als ze op reis zijn om ’s morgens hun rolluiken omhoog te gaan doen, en ’s avonds de omgekeerde beweging.

Iets meer moeite is het als ze mij van ter plekke opbellen om te zeggen dat ze voor vertrek nog gemerkt hebben dat hun voituur in ‘panne’ staat (grote plas olie in de garage) en dat ik mag geregeld krijgen dat de garagist de auto komt halen.  Dat die brave man de wagen niet mag herstellen vooraleer ze weten wat het moet kosten (ze zouden eventueel een andere wagen kopen want al wat kosten gehad de laatste tijd)  Die kosten moet ik hun dan nog doorbellen en dan krijg ik eventueel nieuwe instructies.  Dat ik niet een ganse dag in hun huis kan bivakkeren tegen dat de garagist zin heeft om te komen, dat is maar een klein detail.

Om het lolletje compleet te maken besluit hun diepvriezer vanmorgen dat die ook de Tenerife-warmte wil opzoeken.  Die stond dus in alarm.  Fijn, niets te LOL, krijg maar eens een technieker te pakken op zondag.  En dan nog te weten dat ze er onlangs nog een kwart koe in opgesloten hebben, die zit dus meer dan vol.

Een geluk bij een ongeluk, ik heb net dezelfde diepvrieskast.  Dus ben ik maar eerst begonnen met mijn schuiven te herorganiseren waardoor ik al drie lege exemplaren kon vervangen door drie volle van hen.  Een telefoontje verder naar de boer (vriend van schoonpa) die hen de kwart koe had verkocht (een boer heeft meestal meer dan 1 diepvriezer) levert na wat herschikkingen bij hen nog wat ruimte op, dus daar mag ik dus de rest gaan brengen vanmiddag.  Want ja, direct kon dat niet want die mensen gaan nog naar de kerk, daarna nog enen gaan drinken op ’t dorp, hun burgerplichten gaan vervullen, … een boer is nog een mens die tijd heeft blijkbaar.

Enfin, ik zal het wel opgelost krijgen, ik ga het hen zelfs niet vertellen over de telefoon, anders gaat schoonmama daar de ganse reis over piekeren.  Na de sluitingsdag maandag van de elektrowinkel zal ik wel een afspraak maken, en hoop ik dat alles hersteld is tegen dat ze over een dag of 9 weer thuis zijn.

Op wie kunnen ze anders rekenen, hun enige dochter woont ver en ik ben gemakkelijk dichtbij.

Ik ben zeker dat ik bedankt zal zijn voor de moeite.