I’ve got the music in me

Tenminste dat dacht ik voor ik gisteren mijn eerste koorrepetitie meemaakte.  Alsof te pas en te onpas thuis zingen iets betekent.

Ik ben er dus naartoe geweest, zelfs met een voltallige kroost.  De Piepedol vond het wel een fijn idee om een avond in de week iets met mams te doen, en vermits het nog vakantie is wilde mijn oudste daar ook wel eens gaan tonen wat ze wel allemaal kan (en ze kan véél, als ik mezelf met haar vergelijk)

Bij aankomst kreeg ik al meteen de vraag of ik een alt of een sopraan was, ik begon al te zweten want ik kon daar niet op antwoorden. Ik kan wel wat de hoogte in met mijn stem, maar nu ook weer niet zo hoog.  Ze hebben me dan maar tussen de sopranen gedropt.

Ik heb ongewild het koor oneer aangedaan, daar worden geen liedjes geleerd zinnetje per zinnetje, nee daar beginnen ze meteen de muzieknoten te zingen, weet men het ritme, herhalingen, kruisen en mollen … uit alle muziektekens die op de notenbalk staan en zat ik er dus voor spek en bonen bij.

Als er dan al eens tekst gezongen werd, dan werd er op een vreemde taal méér of minder wordt ook niet gekeken.  Frans, Engels, Duits, Noors, Italiaans zijn allemaal gepasseerd.

Ik weet de noten staan op een notenbalk, als ze me vragen om die  TRAAG te LEZEN, dan zal dat nog wel gaan, maar zingen dat is een ander paar mouwen.  En al gewoon wijs geraken uit zo een partituur is al heel wat, tegen dat ik door had dat ik telkens 3 notenbalken verder moest gaan (omdat er een balk is voor de sopranen, de alten, en de bassen) waren we al een half uur verder *bloos*.

Er is dus nog véél (huis)werk aan de winkel wil ik dit tot een goed einde brengen.  De noten bij mijn partituur schrijven en mijn partij (volgende week verstop ik me tussen de alten) in fluo zetten zal al een hele stap vooruit betekenen.  Eén ding is zeker, gisteren was het echt GEEN ontspanning (als ik de receptie voor het nieuwe werkjaar er niet bijtel).  Als dit de volgende weken zo blijft, dan haak ik af.  Want zo een druk programma (elke dinsdagavond, een vol weekend repeteren eind september, optreden in Antwerpen in november, kerstconcerten, een radiomis (haleluja !), lenteconcert, …) tegen mijn goesting doen zie ik absoluut niet zitten.

 

 

Hast du etwas Zeit für mich, dann singe ich ein Lied für dich …

Heeft er ooit iemand gezegd dat ik meer buiten moet komen ?  Misschien ga ik dat nu wel tè goed doen als ik de avonden van een week tel, want die gaan de komende maanden wel serieus vol zitten.

Yes, I did it, ik ben me gaan inschrijven voor Spaans, en ’t zal toch op donderdagavond doorgaan (Poppemieke is daar niet gelukkig mee) want de cursus op vrijdagvoormiddag gaat niet door.

Velen hebben aan de kar geduwd : de reacties hier gisteren,  een fijn mailtje van een medeleerlinge, een gezellig bezoekje gisterenavond van een andere babbelgrage madam (die haar diploma van vorig jaar kwam afhalen dat bij mij lag) en een SMS van een lieverd die zegt dat ik mijn Spaans toch moet kennen eer ik naar Compostela kan gaan.

Mijn avonden gaan er vanaf 3 september als volgt uit zien :

  • Op maandagavond : muziekschool Poppemieke : tegen 19u30 brengen, om 21u30 terug afhalen.
  • Op dinsdagavond : nog een doe ik het of doe ik het niet, eentje dat vanavond al start, ik ga bij een plaatselijk koor (zie titel : ze moeten nu niet denken dat ik eerst een ‘lieke’ ga voorzingen, laat me maar gewoon opgaan in de groep)
  • Op woensdagavond : muziekschool Poppemieke  : tegen 19u brengen, 20u terug afhalen. D.w.z. dat ik niet naar huis rijd, maar ondertussen een boekje lees, kruiswoordraadsel/sudoku oplos en/of mijn boodschappen kan doen bij de plaatselijke Jef C.
  • Op donderdagavond : 18u30 Spaanse les, daarom is Poppemieke dus boos, omdat ze dan al mee moet (zelfde gemeente van de muziekschool) haar les begint pas om 19u30 en duurt een uurtje, mijn les duurt tot 21u30, ze zal m.a.w. haar huiswerk moeten meepakken naar de avondschool (ik moet dus nog uitzoeken of er daar WIFI aanwezig is, want ze heeft vaak de PC nodig)
  • De vrijdagavond is meestal mijn avond waarop ik een stapje in de wereld zet.
  • De zaterdag is het dan weer op de middag dat ik de baan doe : muziekschool van 11u45 tot 12u45

Volgens mij heeft Poppemieke hier niet veel te klagen, ik rijd genoeg over en weer voor haar.  De enige die hiervan de pineut is is mijn jongste, want die gaat best wel vaak alleen thuis zijn (4 uur op donderdagavond) en daar zit ik wel mee in mijn maag, ik mag er niet aan denken dat er iets zou gebeuren als ik weg ben.

Misschien eens polsen of mijn klein nachtegaaltje mee wil naar het koor, ter compensatie van het alleen zitten iets samen doen met mama (dat een koor niet hip is zal misschien een struikelblok zijn …)

 

 

 

Doe ik het of doe ik het niet ?

Terug naar school gaan …

Gisteren een mail van de leerkracht Spaans gekregen, dat er vandaag beslist wordt welke klassen er kunnen doorgaan (dwz waar er minstens 10 leerlingen zijn).  Laten we nu vorig jaar met 12 geëindigd zijn, mijn al dan niet inschrijving zou er dus kunnen van afhangen of alle anderen in de puree zitten of niet, wat een verantwoordelijkheid zeg !

Ergens in mijn achterkamer heb ik al een oplossing klaar.  Op donderdagavond is het voor mij moeilijk om les te volgen, maar er wordt ook een cursus op vrijdagvoormiddag gegeven in een nabij provinciestadje.  Ik denk dat ik me gewoon ga inschrijven op de plaats van vorig jaar, en dan van cursusplaats ga veranderen als de lessen zijn gestart (vorig jaar hebben we zo ook een overloper gekregen in onze klas, dus dat mag geen probleem zijn).  Iedereen content ? Wel ik weet het zo nog niet, want de motivatie voor het studeren is een stuk verloren gegaan (mede door toedoen van de slechte leerkracht die we vorig jaar hadden)

En toch, ik ben daar nu aan begonnen, ‘k zou mezelf maar flauw vinden als ik niet meer verder doe, ik heb nog welgeteld tegen 18u vanavond tijd om alle pro’s en contra’s op een rij te zetten.  De grootste pro (= reden waarom ik er ooit aan ben begonnen) is nog altijd dat het eindelijk iets was dat ik voor mezelf deed, en dat ik eindelijk na jaren sociaal isolement mezelf verplicht heb om eens naar buiten te komen.  En eigenlijk moet ik tot mijn scha en schande toegeven dat ik soms nog eens een schop in mijn achterste nodig heb om niet thuis in een hoekje te blijven zitten.  En me blijven wegsteken achter de (zogezegde) noden van de kroost wordt met de tijd belachelijker.

Wie overtuigt mij ?

Mor alléééé

Huishoudkunde voor vrouwen van toen :

Wat jullie intieme relatie betreft …

Het is heel belangrijk dat je je herinnert wat jullie elkaar beloofden bij het huwelijk en voornamelijk de belofte van gehoorzaamheid. (vandaar dat ik nooit meer wil trouwen)

Als hij onmiddellijk wil gaan slapen, dan zal dat zo zijn.  Te allen tijde word je geleid door de wil van je man en oefen je op geen enkel moment druk op hem uit om hem tot een intieme relatie te stimuleren.

Ook niet als hij al naakt is 😉 ?

’t Is al goed, ‘k zal ’t nooit meer doen …

 

Beugelbekkie

Ofwel de kroost en hun (niet meer) scheve tanden.

Poppemieke heeft vandaag de blijde boodschap gekregen van de orthodontist dat hij haar wel nog wil zien, maar niet meer MOET zien.  Hij zei het voorgaande al lachend, meer moet daar dus niet achter gezocht worden.  Met andere woorden zij heeft nu een mooi gebit.  Ze heeft er één en ander moeten voor over hebben : eerst een buitenbeugel (dag en nacht – al ooit geprobeerd om met een half rond ijzer in je mond te slapen ?) fotootje van Google, dat ziet er zo uit :

daarna de gewone blokjesbeugel, en nu al een jaartje een gewoon ijzertje om de tanden om te slapen (als ze deze niet vergeet *zucht*)

Voor de Piepedol moet het beugelen nog beginnen.  De voorbehandeling is al meer dan een jaar bezig.  Zij moest onder andere tanden getrokken worden zodat de andere op hun plaats zouden kunnen komen.

Maandag moest de laatste tand eraan geloven bij de gewone tandarts.  Amaai mijn voeten, heeft ze me toch kwaad gekregen !!

’t Begon al in de voormiddag, ik was mijn wagen aan het wassen en begon ze toch te kriepen en klagen over die spuit bij de tandarts die ze ging krijgen.  Het schoot me al gauw in het verkeerde keelgat (ik heb net de tuinslang niet in haar richting laten spuiten !)Ik ben ook altijd bang geweest van de tandarts (nu nog zelfs), maar daarom zo zagen, dat is me een brug te ver.  Ik kan trouwens de prikken die ik gekregen heb om dit kind op de wereld te krijgen niet op 10 handen tellen, wat gaat zij dan klagen over 1 prikske.

In de namiddag heeft ze nog ferm onderhandeld met de tandarts om toch maar geen spuit te krijgen, en uiteindelijk heeft ze er geen gehad, de te verwijderen tand stond al een stuk los, en met een beetje bevriezing kon die er zo uit haar mond gehaald worden.

Dat gebeurde echter niet zonder dat de tandarts haar eerst een preek had gegeven over haar slechte mondhygiëne – het mens kon verdorie zeggen wat voor vlees we ’s middags hadden gegeten (neen, ik mocht niet in haar mond kijken voor vertrek, ik moest maar eens leren om haar te vertrouwen)  Ik kreeg er ook nog de boodschap bij dat de orthodontist haar geen beugel zou willen geven met zo een vuile tanden en ontstoken tandvlees daarbovenop.

Ik beet op mijn tanden (er waren ook bijna kosten aan) bij de tandarts, ook nog op de terugweg, maar eens thuisgekomen met een dochter die een plas bloederig speeksel op haar mooie jurk en mijn autozetel had laten stromen (ze durft niet te slikken als er bloed in haar mond zit – daarom had ik haar ook een doekje meegegeven om dat daarin kwijt te kunnen – mothers are allways prepared) kreeg ze de volle lading.

Woorden als viespeuk vlogen hier door de lucht (ik moet verdorie ELKE !!! DAG !!! zagen tegen dat kind opdat ze toch astenblieftmerci haar tandekes wil poetsen.) En dat ze het nu zelf maar moest uitzoeken als ze geen beugel kreeg, dat ze dan maar met scheve tanden moest blijven lopen, of het later zonder tussenkomst van de mutualiteit kon laten doen op eigen kosten.

Om de lol volledig te maken slingerde ik haar ook maar in het gezicht dat ik het beu was om op haar varkensstalkamer te kijken (BH-s onder bed, schoenen, sokken, kleren op de grond, een bureau waar nog in geen 100 jaar zou kunnen aan gewerkt worden.

En het was duidelijk luid genoeg geweest.  Mak als een lammetje ging ze zonder een woord te zeggen aan de slag.  Ook werden die avond de tanden nog tweemaal gepoetst : na het eten, en voor het slapen gaan. We hadden immers maar twee dagen meer om dat tandvlees er een beetje gezonder te laten uitzien.

Ik hield dus mijn hart vast bij de orthodontist vandaag (‘k wou niet weer op mijn tanden bijten …)  Maar wonder boven wonder, geen klachten over de properheid van haar tanden, de 7 opgelegde poetsbeurten sedert maandag hadden hun vruchten afgeworpen.  Wel bracht de beste man nog de boodschap dat er nog een tand onderaan zal moeten getrokken worden, omdat hij anders onmogelijk haar tanden in de rij zal krijgen.

Het zagen over de spuit bij de tandarts begon dus van voor af aan.  Morgenochtend maak ik direct een afspraak, ik wil met al dat tandengetrek komaf maken !

Het uiteindelijke doel is eind oktober, vanaf dan heb ik voor de tweede maal een ‘geblokte’ dochter in huis.  Gelieve dan 590€ mee te brengen zei de tandendokter nog liefjes …

Ons vader

Ware het niet dat hij er al niet meer is sedert 2005, we zouden een groot feest houden want hij zou vandaag 80 worden.

Ons vader, ik zou die ‘titel’ bijna met een hoofdletter willen schrijven.

Elk van zijn (klein)kinderen zal zijn karakter wel naar eigen ervaring inkleuren, bij mij mag hij nog altijd op een piëdestal (wordt dit echt zo geschreven -volgens Wiki wel), ik ben dan ook zeven jaar lang de jongste dochter en de ‘kakkernest’ geweest.

Het was een stille man, graag thuis maar ook een beetje engagement buitenshuis, fier op zijn gezin, de man achter ons moeder.  Na zijn vroege pensioen (op 54 jaar, door een reorganisatie) heeft hij nog helpen verbouwen bij broer en zussen, hij was niet vies van een klus en ook nog erg handig.

Ik ben niet altijd de beste dochter geweest die hij had, maar ik kon voor mezelf geen betere vader wensen.

Als ik aan ons vader denk dan herinner ik me zijn handen, groot met de groeven van de tijd erin.  Hij offerde die onbaatzuchtig op zodat wij niets tekort zouden komen.  Als ik alles kon overdoen, dan zou ik de liefde in mijn vaders handen nooit meer als vanzelfsprekend beschouwen, maar helaas …

 

Eirenbirg

Vandaag had ik het gevoel dat de geschiedenis zich herhaalde.

Vroeger reden wij vanuit de thuisgemeente naar het verre buitenland met de buurvrouw en haar dochter(s) naar het openluchtzwembad in Aardenburg (NL).  Vandaag heb ik dat – nadat de meiden zich luidop afvroegen of er in de buurt nergens een buitenzwembad was, en na een google zoektocht of het überhaupt nog wel bestond – nog eens overgedaan.  Dit keer ging ik in de hoedanigheid van buurvrouw, en nam ik mijn buurmeisje mee (mijn zowat derde dochter deze zomer)

Een verschil was wel dat we dat vroeger per fiets deden, maar door het feit dat ik nu een stukje verderaf woon deden we dat nu met vier wielen.

Gedurende de weg daarnaartoe bleef ik maar denken aan de smaak van de ‘beschuutten’ (een soort zachte ronde koek die de bakker uit onze buurt vroeger eenmaal per week bakte) met daarop bruine suiker, want dat deden we vaak mee naar het zwembad (kon niet bederven in de hitte)

Vandaag waren we vertrokken met voor mij suikervrije koeken (teveel bruine suiker gegeten vroeger waarschijnlijk) koeken die stuk voor stuk apart verpakt waren voor de meiden en niet van de warme bakker kwamen.  Maar tegelijk was al dat eetbaars niet voldoende voor de kroost en zijn ze daar nog wat anders eetbaar gaan halen – andere tijden zeker (of teveel verwend) ?

Het zwembad zelf was eigenlijk niet veel veranderd.  Er rond stonden wel een paar gebouwtjes meer, waarvan eentje zelfs met zonnepanelen op die het water iets warmer moesten maken (volgens mij mogen daar nog wat panelen bijkomen, dat water was verdomd koud !)  De horeca was ook uitgebreid met een cafetaria, een frituur (waar je enkel frieten, kroket en frikandel kon krijgen – op zijn Hollands ?)

Niet te geloven eigenlijk dat het al meer dan 25 jaar geleden was dat ik daar nog geweest ben.  Een hernieuwde kennismaking die voor herhaling vatbaar is !