Een vogel voor de kat

Toen ik vanmiddag na het eten nog eens keek naar de (voor de tweede maal – beestjes gaan ook soms voor een sleutel-op-de-deur-woning blijkbaar) bewoonde duivennest met kroost zag ik ook dit :

Om die kroost te gaan fotograferen ben ik naar buiten gegaan (sorry, slecht belichte foto, ik heb ook maar een Aldi-kodakske)

Toen ik daaropvolgend armwiekend toonde aan die beestjes hoe dat moest dat vliegen (ik heb dat namelijk vorige week geleerd) vlogen ze beiden uit, de ene de wijde wereld in, de tweede helaas pardoes tegen de ruiten van mijn erker.  Resultaat : het beestje valt, en de poes van de buren heeft haar hapje.  Het beestje redden was geen optie, de manier waarop poes het in de muil had deed me vermoeden dat het al te ernstig toegetakeld was.

Een foto van die actie heb ik vanzelfsprekend ook niet, die kat is immers ‘katterap’ …

Het zag er ongeveer zo uit :

maar dan met een mooiere vogel en een mooiere kat.

Aan de ene kant voel ik me een dierenbeul, Poppemieke die het allemaal zag gebeuren vindt dat ook, aan de andere kant zal dat duifke me toch niet wakkerkoeren in de toekomst !

Nog eens dokteren

Na een valse start richting huisarts zaterdag heb ik vanmorgen nog maar eens de trip gemaakt.  Onder andere voor dit :

Mijn zo al niet schone benen, nog een beetje minder schoon …

Oftewel, hoe een blogmeeting na drie weken nog altijd voor gevolgen zorgt.  Deze muggenbeten zijn tijdens mijn vakantie beginnen etteren en bacterieel besmet geraakt (zwembad ?).  Impetigo heet dit dan officieel.  Gevolg : na eentje voor de tekenbeet nog maar een antibioticakuurtje voor dit, samen met aangepaste zalf.

Om te weten of die fameuse teek nog voor gevolgen zorgt in mijn lijf (ik ben in de laatste weken driemaal lamgelegd geweest door zware migraine en hoop dat het daardoor niet komt -getuige die dit schotelvoddeke te bed heeft zien liggen weet dat daar niet veel mee aan te vangen is) en om mijn suikergehalte te bepalen, en waarschijnlijk om nog een heel aantal kwalen waar ik geen weet van heb dat ze bestaan op te sporen, heeft de doc zowaar drie buizen bloed uit mijn veel te dunne en dus moeilijk aanprikbare aders gepompt.

Maar enfin, ’t is geen doodgaan (denk ik toch) maar de dokter moet vooral niet denken aan een klantenkaart aanmaken, ik passeer zijn of haar deur (naargelang het vader of dochter is) niet graag !

Ben ik toch wel ‘gepakt’ zeker

Niet van voor, niet van achter, maar helemaal 🙂

Dedju dedju, de ‘biepowst’, dat kan zeer doen jong !

Ik voelde de bui al hangen toen de schoonouders (mijn brievenbusleegmakers bij afwezigheid) me vertelden dat er twee brieven van de politie in de bus zaten.  Nu ben ik gewoon van politiepost te krijgen na een reis, want ik vraag altijd afwezigheidstoezicht (dan komen die mensen eens rond mijn hofke lopen, weten de buren direct waarover te praten 🙂 het was trouwens het eerste wat mijn achterbuurman me wist te vertellen, dat de flikken op mijn hof hadden gelopen) en dan krijg je achteraf een verslagje met tips en adviezen voor een eventuele betere beveiliging van je eigendom.  Maar twee brieven, dat leek me toch van het goede teveel.

De herinnering aan een veel te snelle rit naar het station met Poppemieke op weg naar het orkest, en de flitswagen die ik bij terugkeer dankzij een trage bestuurder voor me wèl had gezien, en de vraag die ik me toen stelde of die wagen er bij de heenreis ook al zou gestaan hebben, kwam weer naar boven.

Waarom moeten die flikken nu ook een nieuw flitsvoituur kopen, ik kende de oude als mijn eigen auto, met nummerplaat en al, ik wist dus wanneer ik op de rem moest gaan staan.  En waarom kondigt mijn GPS soms onder de baan flitswagens aan die er niet zijn, en niet als er wel zijn.

Een lastige 100€ moet ik ophoesten.  Een geluk dat ze me niet elke keer ‘pakken’ als ik op de baan ben, want ik hou me zelden aan snelheidsregels.  Op de kleine 25 jaar dat ik met de wagen rijd is dit nog maar mijn derde boete.  Hopelijk komt er geen vierde !  Misschien moet ik toch eens informeren hoeveel een cruise-control moet kosten.

En alsof die 100€ nog niet genoeg was vond ik ook nog mijn autoverzekering bij de post(de colère om mijn kapotte Japanner kwam meteen weer boven, die moest niet meer omnium verzekerd worden en was dus een stuk goedkoper) en een rekening van het UZ van een gyn-bezoekje.  In totaal goed voor meer dan 1200€.

Voor diegenen die van plan zijn om me te vergeten : ik ben jarig volgende week, ik krijg dus liever wenskaarten dan rekeningen !

Dure bladzijden !

De reis ditjes en datjes :

  • Binnen de omgeving van ons hotel, de avondanimatie niet meegerekend, verliep alles naar wens : lekker eten, propere en comfortabele kamer, zwem- en zontoestanden oké, vriendelijk personeel … zelfs de meiden hebben geen tramelant gemaakt over wie waar zou slapen (we sliepen met ons drie op één kamer) en geen geneut gehoord over snurkers zoals vorig jaar in Ile de Ré.
  • Buiten het hotel : zoals ik al zei, Lloret is lelijk (waarom moest ik dat zonodig met eigen ogen gaan zien ?), positieve is (en daarom heb ik het ook gekozen) dat het een prima uitvalsbasis is voor steden als Barcelona en Gerona.  Die steden hebben we dan ook bezocht.  Barcelona met een geleide tour (ik ben zo een sukkel die nergens haar weg vindt) Dat levert een mooi overzicht op van de stad, maar laat je niet toe om veel details te ontdekken, daar moet ik dus nog eens heen om dat op een andere manier te doen.  Gerona hebben we gewoon met het openbaar vervoer gedaan.  De fameuse kathedraal gezien (een aanrader !) de kleine pittoreske straatjes, gestoeft dat ik goedkoop een driegangenmenu kon eten (14€) hetwelk er prompt na een half uur met veel buikkrampen en twee inderhaast opgezochte WC’s weer uit was *zucht*, maar met meiden die hun prioriteiten op reis anders stellen dan ik heb ik nog niet de helft van het moois van de stad gezien.
  • Alsof het zwembad in het hotel nog niet goed genoeg was hebben we ook nog een zwemparadijs/dierenpark opgezocht.  Voor mij leverde dat bij gebrek aan vrije lockers om ons waardevols (handtas) in op te bergen, enkel een afdaling op in zo een halfopen buis, wat meer dan genoeg was, want broekschijter die ik ben was ik daarbij weeral een hartaanval nabij. De meiden hebben volop van het waterfestijn geprofiteerd. Een dolfijnenshow, vogeltjes kijken en een omgeslagen enkel van de Piepedol verder konden we, na die enkel nog wat te koelen in een zwembad, de bus terug nemen.
  • Wat ik ook niet mag vergeten : er is geshopt op deze reis, wat dacht je met een stadje dat de ene winkel naast de andere telt.  Kledij, goedkope lederen handtassen, een hoed, wat prullen (brol genoeg daar in de winkels), souvenirs voor schoonthuis, buurmeisje (konijnenoppas) en vriendje van Poppemieke.  Ik heb nu eenmaal kroost die denkt dat die portemonnee van moeder nooit leeg geraakt.
  • Naar het schijnt heeft Lloret ook nog een strand/zee, maar daar hebben we weinig van gemerkt. Na de eerste dag een paar meters op het keienstrand te hebben gezet zijn we op onze stappen teruggekeerd.  De kustlijn levert ook niet zoveel speciaals op qua zicht.  Links een recent kasteeltje (privéhuis dus niet te bezoeken) en links zou er nog een toren staan van een heus kasteel, maar zover zijn we niet geraakt.  De rotsblokkenkust aan die kant was wel nog ietwat mooi te noemen (compleet met kleine visjes die we zagen zwemmen)
  • Omdat de avondanimatie niet je dat was in de bar van ons hotel zijn we ook nog een avond gaan bowlen.  De Piepedol heeft glansloos verloren, maar wel een strike gegooid, ik doe het haar niet na !
  • Nog vermelden dat er menige zoete zonden mijn mond gepasseerd zijn, dewelke ik nu letterlijk moet uitzweten en wegdrinken.  Dat er daar ook muggen waren (of ander beestig materiaal dat goed kan bijten)  Mijn blogmeetingbeten zijn nog niet allemaal weg, en nu heb ik nog wat opgezette beten bij.
  • Die beten hoofdpijntoestanden van de laatste weken deden me vanmorgen besluiten om de huisarts op te zoeken.  Ik wil mijn bloed laten controleren, want ik vrees dat die tekenbeet voor naweeën zorgt.  Maar helaas, uitzonderlijk waren er vanmorgen geen consultaties.  Dat is dus iets voor maandagmorgen.
  • Nog vermelden dat ik me aardig uit de slag kan trekken met mijn Spaans, die twee jaar avondschool hebben duidelijk vruchten afgeworpen.
  • Ook moet ik tot mijn scha en schande toegeven dat ik me op reis vaak hulpeloos gevoeld heb, dat ik ronduit emotioneel was met momenten.  Het zien van complete gezinnen, koppels die na waarschijnlijk een lang jaar werken mekaar weer vinden op reis, wat oudere stellen die een dansje doen ’s avonds … Laat het duidelijk zijn, het is hen allemaal gegund, maar dat alles maakte me ronduit jaloers.  Om maar  te zwijgen over welk een kieken ik me voelde toen ik tot de ontdekking kwam dat er toch een mens in mijn leven is die ik absoluut niet kan missen.

Besluit : ik heb de meiden een topvakantie gegeven en ikzelf heb ook nog tijd gehad om twee boeken te lezen (iets waar ik thuis niet altijd toe kom).  Het reisbudget moet zowat alles samen een 2700€ geweest zijn, ik vind dat dus dure bladzijden !

Volgend jaar gaan we voor beter !

En dan wil ik mezelf niet op film zien …

Of hoe mijn humeur kan kelderen in een flits.

En die flits kwam er toen het vliegtuig zijn wielen aan de grond zette (believe it or not, ik (we) heb(ben) dat overleefd)

Eerst bleef het maar duren vooraleer we naar buiten mochten, dan werden deze Spaans-airco-gekoelde mensen door een serretunnel naar de terminal geloodst zodat we onze kilometertjes konden gaan stappen (in dubbele vitesse op die rolbanden die ze daar hebben)

Bagageband afturen, weeral wachten, wisten die mensen niet dat ik naar huis wou ?

Uitgang zoeken naast The Press Shop – zo beveelde de folder van de discountparking waar we ons karretje hadden achtergelaten voor vertrek.  Niets te Press-shop te zien, wat rondlopen, gaan vragen, we zijn er al gepasseerd, de winkel heeft enkel een uitgangbord ‘Relais’ ophangen (zeg dat dan hé mensen)

Naar buiten, ondergrondse straat oversteken, in het volgende gebouw de lift nemen aan de rechterzijde, discussieren met Poppemieke want er zijn twee liften, en zij denkt dat we de meest rechtse moeten nemen, terwijl ze allebei naar hetzelfde gaan.

Een verdiepje lager weer uitstappen, we zijn aan de bushaltes (we mogen gratis van De Lijn gebruik maken om terug naar onze parking gebracht te worden)

We lopen naar elke bus wiens nummer op onze parkingfolder voorkomt, de meeste rijden gewoon weer verder.  IK ONTPLOF !!

Uiteindelijk blijken wij een beetje verkeerd te staan (oeps !)  Op de juiste plaats weer een bus, die stopt zelfs (waaaaaw !) gevraagd aan de chauffeur of hij de discount parking aandoet.  Hij hoort het in Keulen donderen.  Ik verlies nogmaals mijn geduld, toon hem mijn folder en zeg het volgende poespoeslief (niet dus) “Meneer, als dat hier in de folder staat dat U langs die parking rijdt, dan zal dat wel zo zijn zeker, U zou het toch beter moeten weten dan ik !”  De mens kijkt wat schaapachtig naar mij … “Meneer, ’t is die parking aan ‘den Delhaize’, en toen viel zijn Pond (die is nu eenmaal zwaarder en iets meer waard dan de Euro)

Wij de bus op, kids onderling aan het ruzieën omdat ze hun moeder zo zagen flippen waarschijnlijk.  Goed de weg in de gaten gehouden, want op een lijnbus moet je ook bellen als je eraf wil.  Thank God voor die Delhaize, want ik zou het amper herkend hebben waar we eruit moesten.

Parking betalen (inderdaad 41€ zoals voorspeld), auto zoeken, deze georganiseerde (ahum) vrouw vond die direct terug, want ik had me onder één van de lichtpilonen geparkeerd op een zijparking.  Auto starten, airco volle bak aanzetten terwijl we de koffers in de wagen deden, en wij op weg naar huis.

Nu moet je weten dat die parking ligt op een plaats waar blijkbaar net een nieuw wegennet is gelegd, dus mijn GPS kraamde ook onzin uit (de heenweg had ook al wat problemen opgeleverd) maar toch, na een klein beetje fout rijden toch vlot de snelweg opgeraakt.  Eens op de ring rond Bruselas is het kinderspel om de weg naar huis te nemen.

Nog een stop op de pechstrook net voor het viaduct van Vilvoorde omdat Poppemieke weigert om haar ruit toe te draaien -na een week in frigogebouwen/bussen gezeten te hebben kan ze plots weer niet meer tegen de airco – zie je de stoom uit mijn hoofd komen ? Een snelkookpan heeft er niets aan ! Dus ik gebied haar vriendelijk (niet !) om uit te stappen, als ze wil zweten, kan ze net zo goed te voet naar huis lopen.

Haar lacherig “maar mams toch” duwt het er bij me nog maar een keer in dat ik helemaal uit de bocht ga, maar kom, ze draait het raampje dicht.

Drie kwartier later zitten we frietjes te eten in een dichtbij-huis-frituur (ja dochters wééral frieten, ik heb toch niet gezegd dat jullie tweemaal daags in het hotel frieten moesten eten, ikzelf heb er op de ganse week maar tweemaal gegeten).  Nog wat napraten over de vakantievriendjes, ja dat had ik nog niet gezegd zeker, mijn Piepedolleke heeft een vakantieliefke, smelt, smelt, aandoenlijk, braaf, lief, …

Nog vlug eens langs de schoonthuis, want die verwachten ons al, en dan naar huis.

De laatste ontploffing is er gekomen toen mijn jongste ging slapen en ze voor de zoveelste keer over haar GSM begon, want die heeft ze in het hotel achtergelaten (gatverdoemme toch !) en dat ze nu het nummer van de zus van het vriendje niet meer heeft en veel blabla erbij.

En toen was mijn pot drooggekookt, geen stoom meer over, mijn beddeke lokte !

horror in twee bedrijven

54 jaar nadat mijn ouders in hun huwelijksboot stapten – een grote ja, door de jaren heen is daar veel volk op komen te zitten – ben ik uitgevlogen. Letterlijk voor de eerste maal het vliegtuig nemen dus, een mens moet daarvoor 43 jaar worden.

Ondanks reispil was dat een kleine 2 uur sterven, hoofdpijn, druk in het hoofd, steen op de maag.  Een met momenten huilende Piepedol door oorpijn, en een Poppemieke die ons waarschijnlijk de grootste aanstellers van het westelijk halfrond vond.

Bij aankomst nog een hitteslag daarbovenop – 30 graden – en een busrit van een half uur en het was helemaal feest en dan vergeet ik nog de kibbelende kroost te vermelden.

Aanmelden in el hotel en een kluisje huren lukt nog in het Spaans.  Tussen het geratel van de meiden in nog een pijnstiller genomen, iets kouds gaan drinken, en ik werd weer mens.

Dan nog de faciliteiten van het hotel verkend – zwembaden, jacuzzi, fitnesszaal, kinderanimatie, infoboeken in de receptie – en tegen dan konden we al gaan avondeten.

Daarna nog een wandelingske a la playa, en de Piepedol uit de winkels houden – die zou in 1 avond nog een valies vol kopen. Nog een drankje aan de bar met een Frank Galankloon die ten dans zong en speelde en we konden ons comfortabel bed opzoeken.

Een nachtrust met onderbrekingen verder – nu is Poppemieke de klos, want onpasselijk – heb ik net de witste billen van het zwembad getoond

Op naar vakantie !

Om positief te eindigen, heb ik al gezegd dat Lloret lelijk is en dat de pc een qwerty-klavier heeft waardoor hier zqqrschijnlijk zqt fouten wullen stqqn …