En hoe moet het nu verder ?

Een vraag die ik me maar een 100-tal keer op een dag (of een wakkere nacht) stel.

Blijf ik me wegsteken achter de lach op mijn gezicht, of laat ik me helpen om uit mijn emotionele afgrond te kruipen ?

Bijna drie jaar is het geleden dat de echtgenoot naar hogere sferen trok, en het lijkt alsof ik mijn rouw in omgekeerde richting doe.  De eerste zes maanden, ik was sterk voor 10 man, natuurlijk dat ik vader en moeder tegelijk kon zijn, men had in deze wereld nog nooit zo een übermoeder gezien …, en nog full-time gaan werken, natuurlijk dadde, en ondertussen mijn huis ook al beginnen omkeren, waarom niet, en hele nachten niet slapen, zelfs dat 😦

In die wakkere nachten ook veel tijd hebbende om me te bezinnen, toch maar besluiten dat combinatie werk-kids niet optimaal was (vooral voor de kroost, ikzelf zag dat zo niet, ik dreef op adrenaline)  Uiteindelijk de stap zetten om ‘met pensioen’ te gaan, de welvaartstaat verzorgt zijn weduwen goed hier, financieel was dat een klein stapje achteruit, maar we worden dat niet zo gewaar. 

Dan 2010 ingegaan als niet meer werkende.  Dat betekende meteen de start van de totaalrenovatie van mijn woning, met de nadruk op MIJN.  Het werd hoog tijd dat in ons huis waar we al 13 jaar overleefden, eindelijk eens kon geleefd worden. 

Stukje bij beetje is er hier veel veranderd, het kille huis is ondertussen een (denk ik toch) warme thuis geworden, het is hier goed toeven.  Onverwacht bezoek, een eter meer aan tafel, we draaien daar ons hand niet voor om, integendeel zelfs, ik heb dat graag !

Op het einde van 2010 werd het me toch wel een beetje te rustig, vooral omdat ik zo weinig vantussen mijn vier muren kwam.  Daarom ben ik Spaanse les gaan volgen, en heb ik begin 2011 de stap naar vrijwilligerswerk gezet.  Fijn ! Ik kwam weer eens onder de mensen.

De voorbije winter heb ik in dat vrijwilligerswerk (ziekenvervoer) twee reeksen van 30 ritten gedaan met twee vrouwen die kanker hadden en bestralingen moesten hebben.  De ene vrouw kon mijn moeder zijn, de andere mijn jongere zus.  Confronterend !

Meteen had ik er een piekerprobleem bij, want je gaat je al eens de vraag stellen wat er zou gebeuren mocht mij zoiets overkomen, want wie zou er dan klaarstaan voor mijn kinderen ?  Allemaal niet zo surrealistisch, want ik heb in het voorbije jaar ook gezondheidsproblemen gehad die naar K konden leiden.

Enfin, de donkere dagen van deze winter hebben me geen goed gedaan, er is hier veel zout water verspild geweest, het mag een wonder heten dat mijn lichaam nog vocht in zich heeft …

DUS, ook al spuug ik bijna letterlijk van het gepush in mijn omgeving van goedbedoelende mensen (mijn kinderen voorop) die zeggen dat ik me MOET gaan aansluiten bij wat ik dan noem één of andere ‘poepeschetenbond’ m.a.w. dat ik een vriendenkring moet gaan opbouwen, meer buiten moet komen …

Ze mogen me allemaal een medaille geven, ik ga doen wat zogezegd goed voor me is (niet dat ik daarom al overtuigd ben maar kom …)  Ik heb namelijk contact opgenomen met Jong-ConTempo, een vereniging van mensen die hun partner hebben verloren door overlijden.  Ik kan daar (als ik dat wil) een cursus volgen tot rouwverwerking, deelnemen aan allerhande activiteiten, en dat allemaal met lotgenoten.

Volgende week maandag ga ik (als ik al mijn moed heb samengeraapt) naar een eerste bijeenkomst, een avondactiviteit met als titel “de helende kracht van humor”

Ze krijgen het op een blaadje, als ik me daar niet mag doodlachen, zien ze me daar niet meer 😉

Is het duidelijk dat ik niet goed weet hoe het nu verder moet ?

Advertenties

17 gedachtes over “En hoe moet het nu verder ?

  1. We all just move on. Iedereen stelt zich wel eens die vraag als hij aan het verzwelgen is tussen een teveel aan (negatieve) info. Dan begin je dus gewoon aan de volgende dag.
    Reach out and touch.

  2. Awel, ik vind dat een goed idee. Ik ben ervan overtuigd dat lotgenoten meer steun kunnen bieden dan wie dan ook. Wie weet, houd je er zelfs warme vriendschappen aan over. Ik hoop dat je goed opgevangen wordt, temeer omdat je jezelf nog een beetje moet overtuigen.
    Als je ooit de gelegenheid hebt: zeker naar een lezing van Manu Keirse gaan. Loont echt de moeite!

  3. Ik wil je niet te veel tot piekeren veroordelen maar heb toch een vraag: Hoe ging het dan vroeger? Tenzij ik mij serieus mislezen heb was het ook voor zijn heengaan niet echt rozegeur en maneschijn? Dan ben je misschien ook niet zozeer geraakt waar je nu staat louter door zijn heengaan maar ook dat wat er voor lag? En dan is wat je er nu niet leuk aan vindt ook misschien niet ingegeven door het mechanisme van rouw? Ik zou je graag zeggen dat ik ook antwoorden in aanbieding had maar ik stel mezelf ook hele dagen dezelfde vraag als jij en ik heb ook nog geen adequaat antwoord gevonden 🙂 Doch als blijkt dat je niet kan aarden in die groep is het misschien omdat je je niet zozeer verbonden voelt met hen en het gewoon beter elders kan zoeken. Niet opgeven dus!

  4. Chapeau!

    Knap dat je je over je tegenzin heen hebt gezet. Ik denk dat je er van opknapt. Tis niet zozeer de rouwverwerking over het overlijden, als misschien toch meer de afgelopen jaren een plekje kunnen geven. Ik heb een soortgelijk huwelijk als jij gehad en dat heeft diepe sporen nagelaten.

    Je bent zelf al een eind gekomen, maar voor de laatste zaken is dit misschien wel de oplossing.

    Misschien niet, maar daar kom je snel genoeg achter. Je probeert het iig!

    Op naar de betere versie van jezelf! 😉

  5. Heel sterk van je dat je je masker zo weet vast te houden maar soms moet je vallen om weer te kunnen opstaan. Die lotgenotengroep kan meevallen, succes!

  6. Daar je leven van de laatste jaren met de man, was je allicht in zo’n overdrive dat je geen moment van rouw hebt gekend. Je hebt dat weggeduwd, maar tenslotte was je er ook niet zomaar eventjes mee samen geweest.

    Lach daar maar eens goed en verwerk je rouw! Komaan!

  7. Je bent een moedige vrouw om dit zo te schrijven , heel moedig ! Veel mensen denken deraan denk ik , wat als , of als. Het is ook heel moeilijk een oordeel te geven die je nauwelijks kent , maar ik verwijs je naar wat Hans en zuster Klyvia schrijven . Je hebt niks te verliezen ! ” De helende kracht van humor” is wat Ollie probeert te doen op zijn blog. Maar doodlachen is ook niet gezond !

  8. Niemand heeft gezegd dat je alles alleen moest (blijven) doen. Niet vreemd dat vroeg of laat zo’n gevoelens komen. Sterk van je dat je ze erkent.
    Ik hoop dat die groep meevalt en je er iets aan hebt.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s