Fijne week !

Eentje met van hier naar daar crossen

Op maandag :

  • Kleine dochter naar school brengen, naar UZ rijden gyn-time (weeral), net op tijd terug om dochter weer mee te nemen naar huis en nog wat boodschappen te doen voor de middag
  • Met grote dochter rapport afhalen op de muziekacademie, goeie punten (met minder zou ze niet tevreden zijn !)  Uren voor volgend jaar liggen vast.

Op dinsdag :

  • Poppemieke naar station brengen, bezoek aan ’t vriendje.  Op de terugweg neemt ze toch wel de verkeerde trein zeker, tja … ‘k zal maar zeggen dat ze die verstrooidheid van haar vader heeft 😉 (niet dus) Daardoor is ze een uur later terug dan voorzien
  • Inschrijven muziekacademie voor volgend jaar.  We ‘mogen’ volgend schooljaar op maandag, woensdag, donderdag en zaterdag over en weer rijden (de naft staat goedkoop zeker dochter ?)  Daardoor zal de Spaanse les er voor mij ook bij inschieten, of ’t is dat we daar toch nog een mouw aan zetten.
  • Rap rap naar huis rijden, eten en terug weg, want dochter helpt nog op de receptie van de proclamatie van de zesdejaars van haar school.  Moeder mag toch na middernacht opblijven.
  • Om dat lang opblijven wat te overbruggen, nog een wandeling van een uur gedaan met de Piepedol.  Fijn tochtje en trouwens alles is beter dan naar nietszeggende programma’s op TV kijken.

Op woensdag :

  • ’s Morgens aan de slag voor Kind&Gezin
  • ’s Middags eten bij de schoonthuis, met een nog ochtendhumeurige grote dochter (zèg ik heb wel moeten werken tot middernacht hé – dat moeder al om 7u weer paraat was telt natuurlijk niet)
  • En dan ’s avonds proclamatie Spaanse les, met daarna nog een fijn terrasje.  Ze proberen me nog altijd te overtuigen om niet te stoppen.  Eigenlijk zou ik dat niet mogen doen ook (sociaal contact) maar ja, het vooruitzicht van een kleine dochter die bij winteravonden 4 uren alleen thuis moet blijven schrikt me toch af.

Op donderdag :

  • Om 8u naar de kapper.  Het “snij het maar wat kort” is nogal letterlijk genomen door de kapster, ik kan me zo aanmelden voor het leger.
  • Grote dochter moet naar school om haar rapport en boeken indienen.  Vertrekt ze toch wel met de fiets zonder boeken zeker (zei ik al dat ze verstrooid kon zijn ?)  Uiteindelijk maar weer de auto uitgehaald, want ze kan niet meer op tijd zijn.  Na een jaar hard werken heeft ze een schitterend rapport !
  • Dat ik me op die manier moet haasten om op tijd in de kliniek te zijn met een dement madammeke dat wat therapie nodig heeft is bijzaak.
  • Die kliniekrit wordt daarna gedurende de dag nog tweemaal herhaald met nog een andere vaste klant, en het madammeke weer ophalen.
  • Het rapport afhalen van de Piepedol.  Benieuwd wat dat ging worden.  Waar zij ervan uitging dat ze een B-attest zou krijgen werd het toch een A-attest.  Joehoe Piepedol !Uiteindelijk heeft ze na de perikelen met de sociaal technische vorming die maar een jaar op haar school wordt gegeven, beslist om volgend jaar in de afdeling Handel te starten.  Het doel om kleuterjuf te worden kan via die weg ook bereikt worden.
  • ’s Avonds nog een beetje orde scheppen in de administratie, laatste schoolrekeningen betaald (eens op een rij gezet, dit schooljaar heeft ongeveer 1200€ gekost, ja sorry vroegere beroepsmisvorming, ik blijf een boekhouder)

Vandaag :

  • Een beetje bekomen van de hitte van gisteren.  Kroost wil graag naar zee, maar daar lijkt het me toch wat te fris voor.  We zullen zien na de middag.
  • Vanavond gaat grote dochter naar de nabije gemeente met het vriendje, moeder en de Piepedol gaan de beentjes onder tafel steken in goed gezelschap

Weinig tijd gehad om de bloggen deze week, wat in mijn geval goed is, ik heb GELEEFD ! Het evenwicht van doen wat moet, en veel kunnen wat mag is toch wel pure luxe !

Advertenties

Ik ga op reis en ik breng mee…

Eens overlopen wat we zoal hebben meegebracht van diverse reizen :

  • Een (tijdelijke) afkeer van met de wagen rijden.  Vroegere jaren was dat toch zo toen de reizen nog naar Good old England, Schotland, Ierland, Wales, Cornwall, … gingen.  Buiten de eerste en de laatste dag als het een lang traject was, reed de echtgenoot nooit op reis.  En vermits we altijd rondreizen maakten haalden we gemakkelijk een 6000 km op een dag of acht.
  • Een nieuwe garderobe.  Tijdens het jaar had ik namelijk weinig tijd om te gaan shoppen, dus deden we dat altijd in een (winkel)stad in het buitenland
  • Uit Rye, pittoresk stadje niet ver van Dover, ons huisnummer.  We waren op dat moment nog aan het bouwen, wisten niet eens of we het juiste nummer kochten (we wonen op de kop van een doodlopende straat en wisten dus niet of we met de pare nummers of met de onpare nummers zouden meegeteld worden)

  • Uit Galway (westen Ierland) onze deurklopper, ook al van voor dat er sprake was van een ‘eigen’ voordeur.  In goede tijden ook, want met een mooie symboliek, het Claddagh symbool (I give you my heart and I crown it with love)

  • In datzelfde jaar heb ik ook een Claddagh ring gekocht, ondanks discussie met de echtgenoot over de kostprijs (zijn liefde was nu ook weer zooo groot niet …) toch een gouden gekocht, de enige ring die ik nog altijd draag trouwens.
  • Theedoeken, ja ‘k weet het, verklaar me maar voor zot, maar daarnet toen ik mijn gewassen exemplaren aan de wasdraad ophing kon ik een volledige reis in de tijd maken.  Ooit in ons eerste huurhuisje hebben ze nog als muurdecoratie gediend om over de plekken van de wakke muren te hangen.  Een voorbeeldje

  • Een volledige rotstuin, in mijn tuin liggen dus stukken van The Burren (Ierland), van de White Cliffs rond Dover (vermits dat krijt is ‘smelten’ deze wel weg met de tijd), granietblokken uit Schotland, grote rolkeien van diverse kusten.

  

  • Een mini-doedelzak souvenir van de huwelijksreis.
  • Diverse planten, al wat raar genoeg was en hier dus niet te krijgen sleepte de echtgenoot mee naar huis, ‘k vrees dat daar ondertussen niet veel meer van terug te vinden is in de tuin.
  • Ierse potterie, ik heb hier nog wat mooie schalen staan
  • Diverse zilveren juweeltjes (oorbellen, kettingen) met Keltische symbolen.  Deze draag ik bijna altijd, het heeft natuurlijk een andere betekenis, maar ik heb er voor mezelf de verbondenheid van mezelf met mijn kinderen van gemaakt

En nu ben ik wel eens benieuwd wat jullie zo allemaal ‘uit den vreemde’ mee naar huis brengen !

Out here on my own

Zaterdagavond heb ik samen met de kroost een duik in de tijd genomen.  Naar Fame gekeken op TV namelijk.  Jeugdsentiment van seutekesniveau 🙂

’t Viel eigenlijk wat tegen, de herinnering aan de serie destijds op TV was mooier dan de film die ik nu terugzag.  Maar toch …

En toen ik daarna ‘out there on my own’ in mijn beddeke gelegen was kon ik verdorie niet slapen.  Dan maar nog wat verder gezongen in mezelf :

O baby be strong for me

baby belong to me

Help me through

Help me, need you

***

Untill the morning sun appears

making light of all my fears

I dry the tears I’ve never shown

out here on my own

http://youtu.be/bSNS7qbpeh4

Bij ons eindigt het schooljaar vandaag al !

Voila, ze zijn vertrokken de meiden.  Allebei hun laatste examen vandaag, eens het middag is zal dit schooljaar ook alweer tot het verleden behoren.  Volgende week is er enkel nog een afscheidsmoment, worden de boeken ingeleverd, en de rapporten afgehaald.  ‘k Heb bewust geen camion besteld voor de buizen, als alles zo goed gaat zijn als ze gezegd hebben …

Bewijzen dat er gewerkt is ?

Voila :

Bovenstaande foto’s tonen de plek waar de jongste dus niet geleerd heeft, alle andere plekken in huis waren beter.

 

Hier merk ik dat er eentje kou heeft gehad (deken op bureau), en bovendien nog heeft gesnotterd (ekkes ! vuile zakdoek)  Aan dit bureau is wel af en toe gestudeerd.

Laat het vooral duidelijk zijn, die rommeltjes ruim ik NIET op !!

Vakantie betekent natuurlijk ook plannen maken.  En of dat ze er al gemaakt hebben !  Vanavond slapen ze beiden buitenshuis, de ene gaat bij een klasgenoot BBQ gaan eten, daarna een klein fuifke, en daarna matrassen op de grond en de kater eraf slapen (voor sommigen toch)

Piepedollie gaat bij een vriendinnetje logeren (voor het eerst – ik ben daar niet zo happig naar om ze elders te laten slapen, wil altijd graag weten bij wat voor mensen ze terecht komt) en blijft daar morgen ook nog de hele dag om de verjaardag van het meisje te vieren.

Moet ik nu solliciteren om ook ergens te mogen gaan slapen 🙂 ? Of moet ik gewoon eens genieten van de totale rust in huis vooraleer de weken aankomen van een TV die Disney-channel-ergerlijks uitbraakt, van dagelijks gekibbel, van een huis dat nooit echt rommelvrij is ?

Ik vrees dat ik de komende weken dikwijls de uitdrukking van ons moeder ga gebruiken.  Toen we het vroeger wat te bont maakten zei ze altijd : “het wordt tijd dat het weer school is”

Toen vond ik dat een raar gegeven dat een moeder haar kinderen van huis wenste, maar ondertussen ben ik als ervaringsdeskundige ook wat wijzer geworden …

Hard labeur

Waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk ?

Een vraag die ik mezelf altijd stel na de inspanning (maar eerlijk gezegd soms ook al tijdens)

Vermits we nu eindelijk eens wat droog/warm weer hebben zijn mijn dagen gevuld met het tuingebeuren.  Waar ik gisteren een border enkel onkruidvrij wou maken begon ik me plots te ergeren aan die lelijke boom/struik die erin stond.  Hoe hij heet, God knows maar ik niet.  Zo zag hij er enkele jaren geleden uit :

Het is een boom die normaal gezien volgende maand bloemen zou dragen, maar nooit echt in een mooie vorm gesnoeid, een lelijk gedrocht dus.  Bovendien dacht ik in de lente dat hij schielijk overleden was, want het duurde eeuwen voor hij weer in blad stond.  De takken vertoonden bovendien een lelijke schimmel, en toen ik hem gisteren van naderbij bekeek zag ik ook nog dat hij zwart zag van de bladluizen (de paar lieveheersbeestjes die erop zaten hadden eten voor een heel jaar !)

Dus wat doet een mens dan in een opwelling ? Men pakke de grote takkenschaar, men knippe daar takken mee door tot een 5-tal cm doormeter.  Zo heel de boom kaal geplukt tot enkel nog de stam en een paar te dikke zijtakken overbleven.  Eerst dacht ik van die af te zagen, maar ja ik heb nu niet bepaald een echte boomzaag in huis, enkel een ietwat klein uitgevallen electrische zaag.  Wetende dat dochterslief aan het studeren waren was dat lawaai geen optie.  Mijn tweede gedacht was om dat zagen naar latere datum te verplaatsen, maar de ongeduldige trien in mij was niet akkoord.

Nu ik toch bezig was heb ik maar gans de border geleegd (ik verander nog wel eens graag van gedacht in mijn tuin)  De uitgebloeide irissen die daar ook stonden zijn naar een andere plaats verhuisd.  Dus na het omspitten van het perkje bleven enkel nog een klimroos over en de boomstronk.  En toen kreeg ik het idee om die stronk gewoon uit te graven.  Het is namelijk niet het eerste gat dat ik ooit gegraven heb, met de struiken die ik in mijn leven al uitgedolven heb …

En natuurlijk gaat dat niet in één-twee-drie.  Putje delven rond de stam, dikke wortels doorsnijden met de takkenschaar, wringen aan de stam (lees : met heel mijn 54 kg er gaan aanhangen), het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was hij eruit.

Net op tijd om de beloofde fruitsla te maken voor de kroost.  Die hadden dan nog the nerve to say dat ik er niet uit zag (bloedrood) en dat ze nog nooit zo een okselvijvers gezien hadden (ik ben normaal geen zweter, maar als je zoiets doet hou je het inderdaad niet droog) Trouwens dochters, ik heb een tuinier op de radio eens horen zeggen dat zweet de beste meststof is voor de tuin, bij deze is er weer genoeg bemesting voor een tijdje !

Na de fruitslapauze heb ik de boom en nog wat zakken tuinafval in de kofferbak van de auto gedaan, die naar de groencontainer gebracht, en ben ik maar direct naar het plantencentrum gereden, want een leeg perk is al even erg als een perk met lelijke beplanting.

Nieuwe reeds bloeiende en andere (volgens het plantetiket) volgende maand bloeiende vaste planten gekocht, een zak schors ook nog meegepakt, dus de border ziet er brandnew uit.

Van pure voldoening ben ik gisterenavond nog tweemaal rond mijn tuin gegaan, heb ik een paar keer door het raam gekeken of mijn ‘schoon’ werk niet weggelopen was.

Ondanks dat ik vanmorgen geradbraakt mijn bed verliet heb ik toch geen spijt van de hele operatie.

Ik zou hier nu een voor en na foto kunnen plaatsen ware het niet dat ik de voor-foto ben vergeten nemen …

Zusterliefde

Er zijn veel momenten dat ik zou denken dat deze totaal onbestaande is tussen mijn twee meiden, maar heel soms komt ze eens aan de oppervlakte.

Het gebeurt wel meer dat ze elk apart vertrekken naar de bushalte ’s morgens want meestal heeft Poppemieke iets meer tijd nodig om zichzelf te bewonderen voor de spiegel, ofwel hebben ze al ruzie gemaakt, waardoor het beter is dat de ene wat voor de andere vertrekt.

Deze morgen is Poppemieke met de fiets naar school (ze mogen om half 11 naar huis als ze klaar zijn met het examen) iets wat mijn jongste blijkbaar niet doorhad.  Ze maakte wel de opmerking dat zus wel erg vroeg vertrokken was, maar ik stond daar verder niet bij stil.

Om 8u20 kreeg ik telefoon, een mij niet bekend nummer.  Bleek dat de Piepedol doodongerust was omdat haar zus ‘verdwenen’ was aan de bushalte, ze had zelf haar GSM niet bij, dus was ze speciaal naar het secretariaat gegaan om te vragen of ze mocht bellen.

En dat allemaal voordat ze naar een zwaar examen Frans gaat.  Lieve Piepedol toch !

Zeg mams, ‘dat ding’ gaat ‘dat’ toch niet gans de tijd doen hé

Dat ding : broodbakmachine

Dat : kneden (lawaai maken dus)

En toch dochter, dat ding dient ervoor om dat te doen.  En mijn keuken dient om eten in te maken, niemand die gezegd heeft dat dit voortaan jouw privébureel is !

Alle plaatsen in huis (tot de badkamer toe) hebben al gediend als studeerplek, maar haar eigen bureel (GROOT ! L-vormig, ‘k moest vroeger op kantoor met een veel kleiner exemplaar tevreden zijn) is precies niet goed genoeg.

En als je dan weet dat overal waar ze passeert wel wat papieren blijven rondslingeren … Ik word er kierewiet van !

Examens, nog vier (VIER ! LANGE !) dagen te gaan …

En dan te zeggen dat het bewuste ding een speciaal brood met gedroogde vruchten aan het maken is, omdat studenten gesoigneerd moeten worden.

Ons moeder maakte er destijds zoveel tralala niet van !