emotioneel kraantje lekt

Opflakkering van graag zien

Vrijdag kregen we de gemeentelijke infokrant in de bus, een blaadje dat ik altijd wel eens doorblader, maar zelden met veel aandacht lees (wegens meestal niet het lezen waard)

Deze keer was er toch een artikel dat mijn aandacht trok.  Op een historische plaats in onze gemeente gaan ze een tentoonstelling samenstellen met huwelijksfoto’s van alle koppels die daar op die belangrijke dag in hun leven op foto vereeuwigd zijn.

Laat dat nu ook de plek zijn waar mijn huwelijksfoto’s zijn gemaakt …

Iedereen die daar foto’s heeft laten maken mag dus een exemplaar gaan binnenbrengen.  Het deed me direct denken aan de grote foto die vroeger bij mijn ouders aan de muur hing van mij en de echtgenoot, en die ik sedert vorig  jaar in huis heb.

Ik ben er zowaar naar gaan kijken, en bedacht me dat wij eigenlijk best een ‘schoon’ koppel waren.  Ik heb er zelfs mijn trouwalbum voor uitgehaald, en er samen met de Piepedol naar gekeken.

Heel raar is dat ik me van mijn trouwdag nog ongeveer alles kan herinneren wat me door het hoofd ging als ik de foto’s bekijk.

En wat zag ik er jong uit (ik was het ook, nog net geen 21), en wat straalden we beiden.  De echtgenoot was toen de man die me als een prinses op handen droeg, ik had dan geen ‘happy-pil’ nodig om er zo uit te zien.

Het waren mooie tijden, en ondanks het feit dat er later slechtere na gekomen zijn, weiger ik alles als slecht te beschouwen (anders zou alle miserie wel voor niets geweest zijn)

En dus ben ik zaterdag op de fiets gesprongen en ben ik mijn foto gaan binnenbrengen op de bewuste plaats.  Achteraf is me nog ingevallen dat mijn schoonouders daar ook zijn getrokken, misschien steek ik zonder hun medeweten ook nog een foto binnen van hen, dat lijkt me een fijne verrassing voor hun 50-jarig jubileum dit jaar.

 

vanalles en nog wat

I’m a lucky girl !

Op het programma vandaag :

  • opstaan en ochtendhumeur van de kroost trotseren (dat viel gelukkig mee vandaag, we hebben het hier al anders meegemaakt)
  • wasje draaien
  • rugzak klaarsteken
  • wassen, kleren aandoen, een beetje smeren tegen de zon
  • auto nemen en naar Blankenberge rijden
  • fiets huren en mijn uitgestippelde route rijden (met de fietsknooppunten is dat kinderspel) wel een beetje van de route afgeweken, want ik reed normaal langs Lissewege, en ik wou het stadje wel eens van dichtbij zien
  • een 25 km in de benen
  • fiets terug inleveren
  • een snack gaan eten en een restaurantcadeaubon kopen voor de vaderdag van schoonpa (dat was de reden waarom ik naar Blankenberge ben gereden)
  • nog eens tot aan het strand gaan, want mijn fietstocht had me meer het binnenland ingestuurd (ja, de zee lag er nog, de pier is nog altijd even lelijk als anders, maar het strand lag er zeer proper bij – na dit weekend zal dit wellicht anders zijn)
  • weer op weg naar huis, de auto was een oven, eerste aircotest van de nieuwen ‘otto’ gedaan
  • grote dochter afhalen op school
  • direct met haar naar Gent, zondag gaat ze les volgen bij de Russische viooljuf van het conservatorium, ik kan haar dan niet wegbrengen want er staat een dagje ardennen op mijn programma dan, dus zijn we de omgeving van Gent-dampoort gaan verkennen, zodanig dat ze haar weg vindt (ik vind dat geen coté voor een meisje van 16 alleen, maar nood breekt wet, daarom die overdreven voorbereiding)
  • langs het tankstation in het terugkeren, want ook de wagen had last van dorst in deze warmte (wat wil je zo van pier naar pol rijden)
  • thuisgekomen de tomaten- en bloemkoolplanten gered van de droogte (‘k was mijn serre vergeten openzetten vanmorgen)

En vanavond : luierdeluierdelui, niet koken, kids mogen naar de frituur en ik ga voor een natje en een droogje nog maar eens de wagen pakken naar goed gezelschap.

Ik zal moe zijn vanavond, maar niet van te werken !

I really am a lucky girl !!

vanalles en nog wat

… zijn vrouwke is toch een felle hé

… zo goed als die hare plan trekt.  Als ik hier kom is ze altijd aan het werk.

Ware het niet dat ik op dat moment al genoeg in de shit zat – ik was het kippenhok aan het kuisen – ‘k had het bezoek van de buurman van antwoord gediend.

Ten eerste ben ik … zijn vrouwke al jaren niet meer (jaren voor zijn dood was het gras al altijd groener dan thuis) en ten tweede kent madam me helemaal niet.  Ik ben helemaal niet altijd ijverig aan het werk, tot een kwartier ervoor lag ik languit in een zonnezetel te genieten van een goed boek (getuige daarvan mijn short die nu mooi afgetekend op mijn benen staat)

We hebben dit jaar lang genoeg moeten wachten op mooi weer, als het dan eens warm is wil ik daar ten volle van genieten.  Maar dat genieten is wel gebeurd tussen twee grasafrijbeurten in (heb een grasmachine op batterijen, en ik moet tussenin altijd opladen)

Vandaag zou ik flink moeten gaan studeren (vandaar dat het boek gisteren uit moest gelezen zijn, anders begon ik niet aan dat studeren), examen Spaans vanavond, misschien wel mijn laatste want ik ga er waarschijnlijk mee stoppen (hoewel, zou ik dat nu wel doen ? Zo een toffe bende om les mee te volgen, mocht de leerkracht nu eens even tof (lees : bekwaam) zijn, ik zou niet hoeven te twijfelen)

Wat bovenstaande titel betreft denk ik eerder het volgende :

http://youtu.be/gWqj6Twzd5Y

vanalles en nog wat

De Bic is leeg

Behalve één klein feitje dat me zonet opviel bij de statistieken weet ik niets te schrijven.

Ik ben bijna aan 1000 reacties, voor een bescheiden meiske, dat al over evenveel bescheiden onderwerpen heeft geschreven vind ik dat toch wel een (kleine) mijlpaal.

Diegene die de duizendste reactie plaatst krijgt een kus van de juffrouw en mag vanzelfsprekend een bank vooruit 🙂

vanalles en nog wat

Pief, poef, paf !

  • Konijn met pruimen
  • Cassoulet met konijn
  • Konijn gestoofd in dragonmosterd en tijm
  • Konijn in mosterdsaus
  • Konijn in roomsaus met roquefort
  • Of konijn op de wijze van ons moeder, met een laurierblaadje en Piedboeuf bier

Dit ging allemaal door mijn hoofd toen ik vanmorgen op mijn nuchtere maag in mijn slaapkleren door de hof liep achter twee huppelkonten van konijnen.  Al de tweede dag op rij is dit mijn ochtendritueel.

Ik hoor u allemaal al lachen met mijn versgemaakt konijnentuintje van deze week.  Geef ik die twee onverlaten wat meer ruimte om de benen te strekken, zijn ze daar nog niet tevreden mee.

Dit tafereeltje is voor een poosje verleden tijd :

Op strafkamp zitten ze verdomme, de ene in een hok vol met uitwerpselen (ja sorry, zo een dingen zijn nu niet bepaald dingen die ik met voorrang opkuis), de andere in het veel te kleine piramidehokje gewoon op het gras, vermits er geen draad onder ligt momenteel, heb ik nog kans dat hij een pijp graaft en alsnog weet te ontsnappen.

‘k Zal al heel goed gezind moeten zijn om mijn konijnenpark te perfectioneren (lees : nog een draad bijzetten, zodat de mazen halveren)  Ze hebben ferm veel geluk dat ik geen karabijn in huis heb, want anders waren ze ECHT in de pot beland !

't moet van mijn lever !

Overdosis ‘schone ouders’

Gisteren waren we van de partij om ons nichtjes’ eerste communie te gaan vieren.  We hebben daar een slordige twee uur auto rijden voor over gehad (mijn nieuw voituur en ik zijn al heel goeie vriendjes ondertussen)

Normaal gesproken ben ik bij uitstapjes naar het voor ons verre Hageland ook nog altijd taxichauffeur voor de schoonouders, deze keer is die kelk aan mij voorbijgegaan, want pepé en memé werden ook verwacht in de mis, en wij – praise the lord voor het veel te kleine kerkje – niet.

Ware het niet dat we daar altijd in het gezelschap van de schoonouders komen, ik zou graag naar schoonzus-schoonbroer gaan.  Nu heb ik echter elk uur zien wegtikken.

De ergernissen :

  • schoonpapa die persé aan mijn benen moet voelen, of ik al dan niet nylons droeg (terwijl je dat bij mij van uren ver kan zien) Ik word niet graag bepoteld door mensen die ik zelf niet graag bepotel 😉 mijn reactie naar hem toe zal dat meer dan duidelijk gemaakt hebben !
  • de elvendertig preken die ik gekregen heb van schoonma (wees gerust, ene oor in andere oor weer uit) over opvoedkundige skills die ze mij probeert bij te brengen, terwijl ze er zelf op dat vlak niets van gebakken heeft.  Schoonzus zegt altijd dat haar moeder 3 kinderen had, de echtgenoot, zijzelf, en de zaak, en laat die laatste nu juist het belangrijkste broedsel geweest zijn.
  • het afgezaagde liedje van een schoonpa die telkens een wedstrijd ‘om het eerst strontzat zijn’ moet winnen, wees gerust zijn trofeeënkast is al meer dan goed gevuld (de echtgenoot had zijn drankprobleem niet van vreemden)
  • hun eeuwig en altijd geroddel over gelijk wie (van de mensen van’t dorp, tot die van ‘Komen eten’, en bij uitbreiding die uit hun vakblad Dag Allemaal), zo kreeg ik de vraag toen ik nog geen 5 minuten binnen was of ik niet wist wie er dood was in ’t dorp, want ze hadden de klokken gehoord om 3 uur.  Alle potentiële kanshebbers op een hemel/hellevaart werden daarbij uitgebreid besproken. En om hun kleindochter haar feest verder op te leuken werd er nog getelefoneerd naar een vroegere buurvrouw om dan echtentechtig te weten wie er dood was 😦
  • Het eeuwige verhaal van schoonma die haar zaak mist, annex verhalen uit het winkelverleden die we al 100 x mochten aanhoren.  Ze beweert dat ze zo weer in een zaak zou willen gaan staan, waarop haar dochter nogal sec repliceerde dat ze na een maand geen volk meer zou hebben (die twee zijn water en vuur, dat vertaalde zich ook in het menu waar er een paar dingen op stonden die geen spek naar de bek waren)
  • Achteraf wist grote dochter me nog te vertellen dat ze nog uitgehoord was door memé over het vriendje : wat zijn ouders doen (lees : zijn ze financieel wel goed genoeg),…  Grote dochter heeft -wetende hoe ze is- dan maar het volledige verhaal verteld, dat hij zelfs al driemaal is blijven slapen, dat zijn ouders gescheiden zijn (dochter toch, welke slechte partij hebde gij nu in huis gehaald !)…
  • Moet ik nog doorgaan ? Nee zeker ?

Het besluit is dat grote dochter vast en zeker niet onbevlekt ontvangen, bezwangerd gaat thuiskomen van de muziekstage deze zomer, dus tegen april volgend jaar ben ik op mijn 43 ste oma, joepiejajee !!  Om alle mederoddelaars in mijn hometown een plezier te doen zal ik alvast een zaaltje in ’t dorp gaan bespreken voor de babyborrel !